II SA/Lu 59/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 19 czerwiec 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata R. R. o przyznanie kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej polegającej na sporządzeniu opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rzecz adwokata R. R. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w L. przy ul. [...] tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych, w tym tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 26,40 (dwadzieścia sześć 40/100) złotych za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 11 czerwca 2008 r. adwokat R. R., wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w L. pełnomocnikiem z urzędu skarżącego B. L., wniósł o przyznanie kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej polegającej na sporządzeniu opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Do pisma powyższego wnioskodawca dołączył opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 59/08. Pismo wnioskodawcy zawiera oświadczenie, że koszty udzielonej pomocy nie zostały uiszczone w całości ani w części. Akta sprawy niniejszej zawierają pełnomocnictwo udzielone wnioskodawcy przez skarżącego oraz dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłacone pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z unormowaniem §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Jak wynika z akt sądowoadministracyjnych niniejszej sprawy wnioskodawca reprezentował skarżącego tak w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie jak i w postępowaniu międzyinstancyjnym. Z tego powodu jak i biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie wynagrodzenie wnioskodawcy za sporządzenie i wniesienie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w punkcie 1 litera c) ustępu 1 paragrafu 18 rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia wynosi 240 złotych, zatem wynagrodzenie wnioskodawcy stanowić będzie 50% tej kwoty powiększone stosowanie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatek od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 22% (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 2 ust. 3 rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.