II SA/Lu 6/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 706/12 dotyczącej usług opiekuńczych p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu M. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 153,30 (sto pięćdziesiąt trzy 30/100) złotych, na którą składa się wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym tytułem należnego podatku od towarów i usług kwota 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych oraz kwota 5,70 (pięć 70/100) złotych podlegająca zwrotowi tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków. Radca prawny M. P. wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu skarżącej wniosła, w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty nie zostały opłacone w części. Do wniosku dołączono potwierdzenie nadania korespondencji na adres skarżącej, z którego wynika, iż koszt jej nadania wyniósł 5,70 złotych oraz odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wnioskodawczyni oświadczyła, że opinia została przesłana skarżącej. Wnioskodawczyni wezwana do wyjaśnienia w jakiej części opłacone zostały koszty pomocy prawnej w piśmie z dnia 8 sierpnia 2013 r. oświadczyła, że omyłkowo oświadczyła, iż zostały one w części opłacone. Wnioskodawczy w piśmie tym oświadczyła, że nie zostały one opłacone w żadnej części. W tym samym piśmie wniosła ona równocześnie o przyznanie kosztów tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej z uwagi na fakt, iż zostały one opłacone w całości ani w części. Referendarz sądowy stwierdził, że: Na wstępie zaznaczyć należy, że mimo tego, iż wnioskodawczy w piśmie z dnia 8 sierpnia 2013 r. oświadcza, że koszty udzielonej przez nią pomocy prawnej zostały opłacone w całości ani w części referendarza sądowy przyjął, iż w istocie jest to omyłka pisarska. W tym samym piśmie wnioskodawczyni prostuje bowiem swoje oświadczenie zawarte w pierwotnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że koszty nie zostały opłacone w żądnej części. Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 490) zwane dalej "rozporządzeniem". Stosownie do unormowania § 15 pkt 1 i 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z unormowaniem §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna opłaty za czynności radcy prawnego wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie, treść §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w §14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli opinię sporządził radca prawny, który prowadził sprawę przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawczyni zgodnie z zasadą unormowaną w art. 39 pkt 1 p.p.s.a. reprezentowała skarżącą w niniejszej sprawie w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to ona w toku postępowania w drugiej instancji sporządziła opinię stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawczyni powinna otrzymać za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% z kwoty 240 złotych powiększone stosownie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 147,60 złotych. Tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków zwrotowi podlega kwota 5,70 złotych. Wnioskodawczyni udokumentowała fakt wydatkowania tej kwoty i jej wysokość jak i to, że została ona poniesiona w związku z przesłaniem skarżącej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.