II SA/Lu 6/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek,, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek – Zalewska (sprawozdawca),, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis - Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 706/12 dotyczącej usług opiekuńczych 1) oddala skargę; 2) przyznaje [...] M. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Wyrokiem z dnia 30 października 2012 r., wydanym w sprawie II SA/Lu 706/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] w przedmiocie usług opiekuńczych przyznanych skarżącej od dnia 1 maja 2012r. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 28 listopada 2012 r. Od wyroku tego skarżąca nie składała skargi kasacyjnej i stał się on prawomocny w dniu 29 grudnia 2012 r. W dniu 2 stycznia 2013 r. T. W. złożyła skargę o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 706/12 wskazując jako podstawę prawną art. 273 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że w poprzednim postępowaniu nie uwzględniono "zaświadczenia lekarskiego" z dnia [...] oraz wskazała na wyrok WSA o sygn. akt II SA/Lu 365/12. Pełnomocnik skarżącej radca prawny M. P., wykonując zarządzenie Sądu zobowiązujące ją do ustosunkowania się do powyższej skargi oświadczyła, że popiera skargę, wnosi o przeprowadzenie dowodu z dokumentu znajdującego się w aktach sprawy w postaci zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] na okoliczność wykazania stanu zdrowia skarżącej, tj. okresowego poważnego ograniczenia jej sprawności fizycznej z uwagi na przewlekłą chorobę płuc i związane z tym duszności. Zaświadczenie to – jak wskazała pełnomocnik skarżącej – T. W. nie miała możliwości załączyć we wcześniejszym postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym z uwagi na późniejszą niż data wydania decyzji datę wydania zaświadczenia, a także przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie II SA/Lu 706/12 z uwagi na zły stan zdrowia istniejący u skarżącej w toku postępowania. Organ odwoławczy zatem bazował na materiale zebranym do dnia wydania decyzji tj. do dnia 10 lipca 2012r. i nie miał możliwości zapoznania się z zaświadczeniem lekarskim z dnia 27 lipca 2012r. Pismem z dnia 1 maja 2013r. skarżąca złożyła pismo w sprawie (k. 26 i nast. wraz z załącznikami), w którym podniosła, że Sąd powinien uwzględnić orzeczenie komisji do spraw niepełnosprawności z dnia 25 października 2010r. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 27 lipca 2012r. z oceną stanu zdrowia skarżącej. Do pisma dołączyła wniosek z dnia 5 października 2010r. skierowany do GOPS w N., zaświadczenie lekarskie z tego samego dnia o stanie zdrowia skarżącej, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...], wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 października 2012r., sygn. akt II SA/Lu 649/12 oraz skargę kasacyjną od wyroku WSA w Lublinie z dnia 8 stycznia 2013r. Na rozprawie w dniu 16 maja 2013r. pełnomocnika skarżącej radca prawny M. P. wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów do pisma z dnia 1 maja 2013r. Sąd dopuścił dowód z zaświadczeń lekarskich załączonych do powyższego pisma procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Instytucja wznowienia postępowania uregulowana jest w przepisach art. 270 – 285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej zwana jako "p.p.s.a". Przepisy te wskazują kilka przypadków, w których można żądać wznowienia postępowania sądowego. Są to tzw. podstawy wznowienia, które muszą być wskazane w skardze o wznowienie postępowania (art. 279 ustawy). Oparcie skargi na ustawowej podstawie wznowienia oznacza powołanie jednej lub kilku podstaw wznowienia, wymienionych w przepisach art. 271 – 274 ustawy. W rozpatrywanej sprawie jako podstawę wznowienia postępowania wskazano przepis art. 273 § 2 i § 3 ustawy. Wobec wskazania ustawowych przyczyn wznowienia skarga o wznowienie postępowania skierowana została na rozprawę, zgodnie z przepisem art. 280 § 1 ustawy. Stosownie do art. 281 p.p.s.a. Sąd na rozprawie rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wskazane przez skarżąca podstawy wznowienia nie istnieją. Jako jedną z podstaw wznowienia postępowania sądowego skarżąca powołała art. 273 § 2 p.p.s.a., wskazując jednoczenie na "zaświadczenie lekarskie" z dnia 27 lipca 2012r., a następnie z dnia 5 października 2010r. oraz orzeczenie o stwierdzeniu niepełnosprawności z dnia 25 października 2010r. W pierwszej kolejności podnieść należy, że z konstrukcji normy prawnej zawartej w art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że dotyczy ona takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które nie zostały ujawnione w zakończonym postępowaniu sądowoadministracyjnym, tj. nieznanych w jego trakcie stronom i z których strona nie mogła skorzystać. Dodatkowo okoliczności te lub środki dowodowe muszą pozostawać w związku z prawomocnym orzeczeniem, które jest przedmiotem postępowania wznowieniowego, tzn. muszą być tego rodzaju, że mogłyby mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy w poprzednim postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011r., sygn. akt II OSK 2355/10, publ. LEX nr 1071208). W stanie faktycznym sprawy uznać należy, że T. W. mogła skorzystać ze środków dowodowych w postaci "zaświadczeń lekarskich" z dnia [...] oraz z dnia [...] przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie II SA/Lu 706/12. Co prawda radca prawny M. P. podniosła w piśmie z dnia 28 lutego 2013r., że skarżąca z uwagi na zły stan zdrowia nie miała możliwości dołączenia do akt sprawy zaświadczenia z dnia [...], jednak w żaden sposób tego nie uprawdopodobniła. Ponadto w postępowaniu przed sądem w sprawie II SA/Lu 706/12 strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy. Na rozprawie w dniu 30 października 2012r. stawił się pełnomocnik skarżącej. Zdaniem sądu w sytuacji kiedy skarżąca nie mogła stawić się osobiście na rozprawie mogła przekazać zaświadczenia swojemu pełnomocnikowi albo wysłać je pocztą. Odnośnie natomiast orzeczenia o stwierdzeniu niepełnosprawności z dnia [...], to wskazać należy, że stanowiło ono dowód w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie II SA/Lu 706/12. Strona przyjętych ustaleń nie zakwestionowała – jak wynika z akt sprawy - przedmiotowego wyroku nie zaskarżyła. W sprawie natomiast została sporządzona opinia prawna pełnomocnika z dnia 10 grudnia 2012r. o niezasadności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w tej sprawie. Wskazać także należy, że wbrew stanowisku skarżącej nie można uznać, iż w sprawie zaistniała podstawa wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a. Późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy, o którym mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a., rozumieć należy wyłącznie jako wykrycie prawomocnego orzeczenia sądu rozstrzygającego skargę na tę samą ostateczną decyzję administracyjną, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie, której dotyczy żądanie wznowienia. W żadnym razie nie można utożsamiać orzeczenia dotyczącego "tej samej sprawy" z orzeczeniem dotyczącym sprawy "takiej samej", podobnej lub sprawy o analogicznym przedmiocie sporu. Wskazany przez skarżącą wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 365/12, nie stanowi "prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy". Wyrokiem tym WSA, po rozpoznaniu skargi T. W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych przyznanych w okresie od 2 stycznia do 30 kwietnia 2012 r., uchylił zaskarżoną decyzję. Jednak należy wskazać, że przedmiotem kontroli WSA w powołanym wyżej wyroku była inna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego niż wskazana na wstępie, tj. dotycząca innego okresu świadczenia. Nie jest to zatem orzeczenie dotyczące tej samej sprawy, o jakim mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a., mimo, że dotyczyło ono tych samych stron i takiego samego rodzajowo przedmiotu sprawy, to jest przyznania pomocy w formie usług opiekuńczych. Mając powyższe na względzie Sąd uznał zgłoszone przez stronę skarżącą podstawy wznowienia za niezasadne i na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 15 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 490).