II SA/Lu 602/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata [...] o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 146,40 złotych (w tym 26,40 złotych podatku VAT) oraz zasądzenie niezbędnych, udokumentowanych wydatków w kwocie 3,65 złotych w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu i uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej specjalistycznych usług opiekuńczych p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rzecz adwokata [...] prowadzącego Indywidualną Kancelarię Adwokacką przy ul. [...] tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 150,05 (sto pięćdziesiąt 05/100) złotych na którą składa się wynagrodzenie za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych, w tym tytułem 22% podatku od towarów i usług kwota 26,40 (dwadzieścia sześć 40/100) złotych oraz kwota 3,65 (trzy 65/100) złotych uiszczonej opłaty pocztowej podlegającej zwrotowi tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków. Adwokat [...] wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką pełnomocnikiem z urzędu Z. W. wniósł o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 146,40 złotych (w tym 26,40 złotych podatku VAT) oraz zasądzenie niezbędnych, udokumentowanych wydatków w kwocie 3,65 złotych. Wniosek powyższy zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały uiszczone w całości ani w części. Do wniosku powyższego dołączono opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz potwierdzenie nadania w dniu 19 lutego 2009 r. na adres skarżącego korespondencji. Akta sprawy niniejszej zawierają pełnomocnictwo udzielone wnioskodawcy przez skarżącego. Referendarz sądowy stwierdził, że: Przed przystąpieniem do oceny zasadności żądania zasądzenia wynagrodzenia w określonej przez wnioskodawcę wysokości stwierdzić należy, że dołączone do wniosku potwierdzenie nadania na adres skarżącego korespondencji, biorąc pod uwagę datę jej nadania wskazuje, że jest to potwierdzenie nadania opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Data nadania korespondencji wskazuje także, że opinia przesłana została skarżącemu w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej. Tym samym przyjąć należy, że wnioskodawca rzeczywiście udzielił pomocy prawnej skarżącemu w związku, z czym wniosek jego uznać należy, co do zasady za usprawiedliwiony. Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z unormowaniem §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, treść § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli opinię prawną sporządził ten sam adwokat, który występował przed sądem pierwszej instancji wynosi 50% stawki minimalnej określonej w §18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia jak i to, że wnioskodawca reprezentował skarżącego w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to on w toku postępowania w drugiej instancji sporządził opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawca powinien otrzymać za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% z kwoty 240 złotych powiększone stosowanie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatek od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 22% (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Ponadto stosownie do unormowania § 19 pkt. 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują niezbędne, udokumentowane wydatki. W sprawie niniejszej wnioskodawca udokumentował wysokość poniesionej opłaty pocztowej jak i to, że poniesiona została ona w związku z toczącym się w sprawie niniejszej postępowaniem sądowoadministracyjnym. Z tych powodów kwota 3,65 złotych podlega zwrotowi. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 2 ust. 3 i § 19 pkt 2 rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.