II SA/Lu 605/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca),, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 października 2012 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...] r., znak [...]; II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz K. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda [...] decyzją z dnia 18 maja 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania K. B. od decyzji Starosty [...] z dnia 14 września 2011 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. S. pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zewnętrzną instalacją energetyczną i dociepleniem ścian tego budynku, położonego na działce nr ewid. x w miejscowości C., gmina N. D. – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja Wojewody zapadła w następujących okolicznościach sprawy: W dniu 2 lutego 2012 r. R. S. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, obejmującego wskazane wyżej roboty budowlane. Starosta [...] w dniu 6 lutego 2012 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, a także o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz złożenia wniosków i wyjaśnień. Z możliwości tej skorzystała K. B., właścicielka sąsiedniej działki nr ewid. y, która w piśmie z dnia 15 lutego 2012 r. wskazała, że nie wyraża zgody na projektowaną inwestycję. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2012 r. Starosta zobowiązał inwestora do usunięcia w zakreślonym terminie nieprawidłowości w projekcie budowlanym. W związku ze złożeniem przez inwestora w dniu 22 marca 2012 r. poprawionego projektu budowlanego, decyzją z dnia 27 marca 2012 r., nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę, zgodnie ze złożonym wnioskiem. Organ pierwszej instancji stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że w wyniku wykonania projektowanych robót budowlanych budynek inwestora będzie położony w odległości 1,9 m od granicy działki. Usytuowanie to nie narusza przepisów, które dopuszczają sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt zagospodarowania terenu, jak podkreślił organ, został sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej, z której nie wynika, by granice sąsiadujących ze sobą działek nr ewid. y i nr ewid. x były sporne. W odwołaniu od tej decyzji K. B. zarzuciła, że ze złożonych przez inwestora dokumentów nie wynika, czy ściana starego budynku od strony działki nr ew. y będzie rozbierana czy też nie ani nie wiadomo, w jakiej linii posadowione zostaną słupy wzmacniające budynek. Odwołująca się wskazała, że organ pierwszej instancji podaje różne odległości zabudowy na działce nr ew. x od granicy z jej działką. Podniosła, że obecnie toczy się postępowanie rozgraniczeniowe, a mapa do celów projektowych winna zawierać granice władania działek, co jest niemożliwe do wykazania w przypadku istniejącego sporu co do przebiegu granic obu działek. Wskazaną na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, że inwestor dochował wszystkich wymogów określonych w przepisach prawa dla uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody zarzuty odwołującej się co do nieprawidłowego przebiegu granic działki inwestora są niezasadne. Prawidłowość dokumentów złożonych przez inwestora nie budzi żadnych wątpliwości, zaś odwołująca się nie przedstawiła dowodu o innym przebiegu granicy. W ocenie organu odwoławczego usytuowanie budynku przeznaczonego do rozbudowy, nadbudowy i przebudowy w odległości 1,9 m od granicy działki odwołującej się jest zgodne z obowiązującymi przepisami. Skargę do Sądu na powyższą decyzję złożyła K. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji tej strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest: 1. art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ drugiej instancji do zarzutów podniesionych w odwołaniu, 2. art. 97 K.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania pomimo wszczęcia na wniosek skarżącej postępowania w sprawie rozgraniczenia jej działki z działką inwestora, 3. art. 7, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego w zakresie dotyczącym przebiegu granicy działek skarżącej i inwestora. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, o ile zmierza do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, która została wydana z naruszeniem prawa. Sąd uwzględnił skargę z przyczyn w niej niepodniesionych, które to przyczyny miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany powołaną w skardze podstawą prawną oraz zawartymi w niej zarzutami. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 14 września 2011 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą R. S. pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zewnętrzną instalacją energetyczną i dociepleniem ścian tego budynku na działce nr ewid. x w miejscowości C., gmina N. D. Uzasadniając tę decyzję organ odwoławczy podkreślił, że inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa". Stanowisko to, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy, jest prawnie wadliwe. Wbrew bowiem twierdzeniom organów obu instancji przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a projekt zagospodarowania działki nie jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Stosownie do § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym i ma moc obowiązującą na terenie, który swymi ustaleniami obejmuje. Udzielając pozwolenia na przedmiotową rozbudowę, nadbudowę i przebudowę, organy obu instancji, orzekając w sprawie powołały się na treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. D., zatwierdzonego uchwałą nr X/77/03 Rady Gminy N. D. z dnia 31 lipca 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. nr 143, poz. 3110). Zgodnie ze znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy wypisem i wyrysem z planu miejscowego działka inwestora nr ewid. x znajduje się na obszarze oznaczonym jako: teren rolny z dopuszczeniem zabudowy (RPm), teren użytków zielonych (ZZ) oraz teren przeznaczony na poszerzenie drogi powiatowej w klasie zbiorczej (KP/Z). Przepis § 13 ust. 3 tego planu stanowi, że w warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy uwzględnić zasady dobrego sąsiedztwa w oparciu o przepisy szczególne oraz ustalenia planu dla terenów i obiektów sąsiednich, szczególnie dotyczące obiektów i sieci infrastruktury technicznej oraz objętych ochroną; dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości 1,5 do 3,0 m, z zastrzeżeniem przepisów szczególnych, w przypadkach uzasadnionych istniejącym zagospodarowaniem terenu lub szerokością działki – za zgodą sąsiada, z wyłączeniem terenów objętych opracowaniami w skali uszczegółowionej 1:1 000. Powyższy przepis planu miejscowego pozwala zatem na zaprojektowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy działki, w odległości 1,5 do 3,0 m od tej granicy, "w przypadkach uzasadnionych istniejącym zagospodarowaniem terenu lub szerokością działki – za zgodą sąsiada". Organy administracji w uzasadnieniu decyzji stwierdziły, że przewidziane w projekcie budowlanym usytuowanie budynku przeznaczonego do rozbudowy, nadbudowy i przebudowy w odległości 1,9 m od granicy działki odwołującej się jest zgodne z powołanym § 12 ust. 2 rozporządzenia, albowiem plan miejscowy dopuszcza takie sytuowanie przedmiotowego budynku. Jakkolwiek zgodność § 13 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisem § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dozwalającym na usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy działki budowlanej albo bezpośrednio przy granicy działki – w ocenie Sądu – może budzić wątpliwości, to nie mogą one mieć wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy, bo Sąd nie jest uprawniony w tym postępowaniu do kontroli legalności uchwały Rady Gminy zatwierdzającej treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za prawnie nieuzasadnione należy jednakże uznać stanowisko zaskarżonej decyzji, że usytuowanie projektowanego budynku w odległości 1,9 m od granicy działki jest zgodne z § 13 ust. 3 planu. Skoro skarżąca od początku swego udziału w postępowaniu administracyjnym nie wyrażała zgody na przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania, w tym na zbliżenie rozbudowywanego budynku do granicy z jej działką nr ewid. y, to nie można było przyjąć, że w sprawie zachowany został wymóg "zgody sąsiada", o której stanowi powołany przepis § 13 ust. 3 planu. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo skarżącej z dnia 15 lutego 2012 r., w którym wskazała, że jeżeli projektowane roboty budowlane będą polegały na przesunięciu ściany szczytowej budynku w stronę jej działki nr ewid. y, to "na takie roboty zgody nie wyraża". Wątpliwości Sądu budzi również ocena organów administracji co do spełnienie przez inwestora wymogów dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że po złożeniu przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na budowę organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 28 lutego 2012 r., nr [...], zobowiązał go do usunięcia – w terminie do dnia 23 marca 2012 r. – nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym, m.in. poprzez zaprojektowanie ściany zlokalizowanej od strony granicy działki skarżącej nr ewid. y jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego, spełniającej wymogi określone w § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. bądź poprzez dołączenie ekspertyzy technicznej, uzgodnionej z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w zakresie zlokalizowania ściany budynku w odległości mniejszej niż przewiduje § 271 powołanego rozporządzenia. W dniu 22 marca 2012 r. inwestor złożył "uzupełnienie wniosku", wskazując, że "uwagi z postanowienia uzupełniono w projekcie budowlanym" (k. 10 i 10v akt adm. I inst.). Z treści projektu architektoniczno-budowlanego, stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę, nie sposób wywnioskować w sposób niebudzący wątpliwości, która część tego projektu została uzupełniona, po wydaniu powyższego postanowienia z dnia 28 lutego 2012 r. Prawdopodobnie inwestor uzupełnił jedynie jego część, oznaczoną jako "projekt zagospodarowania działki – terenu", sporządzoną w dniu 21 stycznia 2012 r. (pozostałą część projektu opracowano w "styczniu 2012 r."). W "Opisie do projektu zagospodarowania", stanowiącym fragment tej części projektu, projektanci zawarli stwierdzenie: "projektowane usytuowanie nadbudowy, to jest na odległość mniejszą niż 3,00 m z działką sąsiednią nr ewid. y, skutkuje obowiązkiem zaprojektowania i wykonania w tym budynku od strony ww. działki ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności, szczelności i izolacyjności ogniowej min. R E I 60". Projektanci wskazali następnie, że opracowany przez nich projekt budowlany te wymogi spełnia dzięki zastosowaniu wymaganej "izolacji termicznej (cieplnej) grubości 10 cm, z termoizolacyjnych płyt styropianowych odmiany samo gasnącej EPS 70 040 FASA – DA" (s. 2 pkt 3 "Opisu do projektu zagospodarowania"). W pozostałej części projektu architektoniczno-budowlanego (sporządzonej w "styczniu 2012 r.", prawdopodobnie złożonej pierwotnie przez inwestora) zawarte zostały natomiast odmienne rozwiązania dotyczące zabezpieczeń przeciwpożarowych. Po pierwsze, autorzy projektu od strony południowej, to jest od granicy z działką skarżącej nr ewid. y, przewidzieli izolację termiczną (cieplną), z termoizolacyjnych płyt styropianowych odmiany samo gasnącej EPS 70 040 FASA – DA, ale o grubości 12 cm, a nie – jak wskazali w "Opisie do projektu zagospodarowania" – 10 cm (s. 11; "pkt 4.4.2.2.1. Zewnętrznie" projektu architektoniczno-budowlanego). Po drugie, zgodnie z częścią graficzną projektu architektoniczno-budowlanego (sporządzonego w "styczniu 2012 r."), ściana południowa, zbliżona na odległość 1,9 m od strony granicy z działką skarżącej, ma zostać wykonana jako ściana "murowana z cegły ceramicznej pełnej klasy 15 MPa na zaprawie cem.-wapiennej marki "50" wraz z tynkiem zewnętrznym". Projekt – w tej części – nie przewiduje natomiast izolacji termicznej (cieplnej) tejże ściany przy użyciu termoizolacyjnych płyt styropianowych odmiany samo gasnącej EPS 70 040 FASA – DA. Z rysunków nr 3, 4 wynika natomiast, że docieplone mają zostać pozostałe ściany przedmiotowego budynku, w tym jego południowa ściana, usytuowana w odległości 3,00 m od działki skarżącej. Nadto w pkt 10 "Opisu..." zatytułowanej: "Ustalenia dotyczące ochrony przeciwpożarowej projektowanego obiektu budowlanego" znajduje się stwierdzenie, że wymogi w zakresie ochrony przeciwpożarowej wynikające z przepisów techniczno-budowlanych zostały dochowane "poprzez uzgodnienie przedmiotowego projektu budowlano-wykonawczego z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych" (s. 4 pkt 10 "Opisu do projektu zagospodarowania"). Nie ulega wątpliwości, że znajdujący się w aktach administracyjnych egzemplarz projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę, takiego uzgodnienia nie zawiera. Prawnie wadliwa była także ocena organów obu instancji co do spełnienia przez inwestora wymogów określonych w powołanym art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy. W świetle § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Uwadze organów administracji uszło, że wskazany przepis ma zastosowanie m.in. do "takich części budynku jak" galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Powyższe wyliczenie ma zatem jedynie charakter przykładowy, co oznacza, że wymóg zachowania odległości co najmniej 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną dotyczy również innych części budynku mających podobne istotne cechy. Powyższe unormowanie należy zatem odczytywać w ten sposób, że dotyczy ono również tych części budynku, których krawędzie zewnętrzne, podobnie jak w przypadku galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, pochylni czy rampy, mogą być odsunięte od lica ściany budynku, a tym samym mogą być położone bliżej granicy działki aniżeli zewnętrzny obrys ścian budynku. W ocenie Sądu niewątpliwie taki charakter mają przewidziane w projekcie budowlanym słupy wzmacniające konstrukcję zaprojektowane m.in. po obu skrajnych stronach ściany południowej przedmiotowego budynku położonej przy granicy z działką skarżącej. Obowiązkiem organów, w świetle art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy, było zatem zbadanie zgodności przedstawionego przez inwestora projektu zagospodarowania działki z powołanym § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Na znajdującej się w aktach sprawy części graficznej projektu zagospodarowania działki uwidocznione zostały dwa słupy wzmacniające konstrukcję, usytuowane od strony granicy z działką skarżącej, jednakże projektanci nie wskazali odległości tych słupów od granicy działki. Okoliczności tej nie dostrzegły organy administracji orzekające w sprawie, które stwierdziły, że przedłożony projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie spełnia również wymogów określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 120, poz. 1133 ze zm.). W myśl § 5 powyższego rozporządzenia wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być opatrzone numeracją. Części projektu budowlanego odrębnie oprawione oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości tego projektu. Nadto projekt budowlany, stosownie do § 6 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, należy sporządzić w czytelnej technice graficznej oraz oprawić w okładkę formatu A-4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu. Znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy projekt budowlany nie spełnia powyższych wymogów, albowiem został "zbindowany", to jest oprawiony w sposób pozwalający na łatwą jego dekompletację, a całość projektu nie została ponumerowana (numeracją opatrzono jedynie niektóre części projektu). Z powyższego wynika, że decyzja organu pierwszej instancji narusza nie tylko powołane przepisy ustawy, ale także jej art. 35 ust. 3, stanowiący, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Pomimo istnienia wskazanych wyżej nieprawidłowości organu pierwszej instancji uchybił powyższemu obowiązkowi. Zaskarżona decyzja została wydana z uchybieniem również art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., brak było bowiem podstaw do utrzymania w mocy prawnie wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, nie ulega bowiem wątpliwości, że opisane wyżej uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi naruszenie wskazanych przepisów przez organ pierwszej instancji Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uchylił także decyzję tego organu, gdyż było to konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. W związku z uchyleniem decyzji wydanych przez organy administracji obu instancji, Sąd nie był zobowiązany szczegółowo odnosić się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów. Sprawa zostanie bowiem ponownie rozpoznana w jej całokształcie przez organy administracji. Stwierdzić jednak należy, że niezasadne były zarzuty skarżącej dotyczące wadliwego ustalenia przez organy granicy pomiędzy działką skarżącej nr ewid. y i działką inwestora nr ewid. x. Organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest uprawniony do badania przebiegu granicy na gruncie, lecz opiera się w tym zakresie na danych zawartych w aktualnych dokumentach geodezyjnych. O ile zatem inwestor spełni wymogi ustawy i przepisów wykonawczych w zakresie sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co stwierdza klauzula właściwego organu, to brak jest podstaw do podważania przez organ architektoniczno-budowlany przebiegu zaznaczonych na mapie granic. Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji uwzględnią wszystkie przedstawione wyżej uwagi. Obowiązkiem organów administracji będzie w szczególności dokonanie wnikliwej oceny spełnienia przez inwestora wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.