II SA/Lu 612/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 20 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi D. M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać D. M. G. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej. Strona skarżąca D. M. G. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Referendarz sądowy stwierdził, że: Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanka przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowana w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oparta jest na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym stanu faktycznego. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej realne, istniejące w chwili składania wniosku możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego w sprawie niniejszej wynosi 240 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Z oświadczenia strony skarżącej wynika, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną, której nie przysługuje prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych, niepełnosprawną w stopniu lekkim, utrzymującą się z zasiłku okresowego i celowego w łącznej kwocie [...] złotych. Z kwoty tej strona skarżąca przeznaczyć musi kwotę [...] złotych na poniesienie opłat za energię elektryczną i usługi przesyłowe, kwotę [...] złotych na zakup butli gazu oraz [...] złotych na dojazd na wizytę lekarską. Po poniesieniu tychże kosztów do dyspozycji strony skarżącej pozostanie kwota [...] złotych. Strona skarżąca jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni [...] ha przeliczeniowych, która jest nie uprawiana oraz wymagającego remontu domu o powierzchni [...] m2. W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią minimalnych kosztów wynagrodzenia adwokata spowoduje uszczerbek w jej kosztach utrzymania koniecznego. Porównanie wysokości miesięcznego dochodu strony skarżącej z minimalną kwotą brutto wynagrodzenia adwokata wskazuje, że poniesienie kosztów wynagrodzenia adwokata przez stronę skarżącą spowoduje, iż na pokrycie miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego stronie skarżącej pozostanie kwota [...] złotych. Porównanie tej kwoty do kwoty miesięcznych wydatków dowodzi, że strona skarżąca nie będzie w stanie pokryć wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego po poniesieniu minimalnego wynagrodzenia adwokata. Tak więc poniesienie przez stronę skarżącą wynagrodzenia adwokata wiązać się będzie dla niej z uszczerbkiem w jej kosztach utrzymania koniecznego. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.