II SA/Lu 626/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie p o s t a n a w i a przyznać P. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.. Skarżący na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z rodzicami, z którymi zamieszkuje w domu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę matki w kwocie [...] złotych netto oraz renty ojca w kwocie [...] złotych netto. Do rodziców skarżącego należy gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha, z którego na działce o powierzchni [...] arów posadowiony jest dom rodziców skarżącego oraz budynek gospodarczy o powierzchni [...] m2. Pozostały areał to jest [...] ha to nieużytki i ugory. Na stałe miesięczne koszty utrzymania gospodarstwa domowego skarżącego składają się wydatki na spłatę rat – [...] złotych i [...] złotych, na utrzymanie domu (opłaty za gaz, energię elektryczną, ciepłą wodę) – [...] złotych miesięcznie, na szkołę skarżącego – [...] złotych miesięcznie, na zakup leków – [...] – [...] złotych miesięcznie i na utrzymanie samochodu marki F., rok produkcji 2000 – [...] złotych miesięcznie na paliwo. Skarżący wspomniał też o wydatkach na media, nie precyzując przy tym o jakie media chodzi, w wysokości [...] – [...] złotych. Skarżący podkreślił, że wraz z rodzicami znajduje się w trudnej sytuacji finansowej spowodowanej wysokimi kosztami utrzymania oraz niskimi dochodami. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Z drugą z wymienionych sytuacji mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Po poniesieniu wymienionych przez skarżącego stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego, nie obejmujących kosztów wyżywienia trzyosobowej rodziny i kosztów zakupu dla jej członków środków czystości i higieny osobistej oraz odzieży, w gospodarstwie domowym pozostaje kwota od [...] złotych do [...] złotych. Z kwoty tych pokrywane powinny być wydatki związane z kosztami wyżywienia trzyosobowej rodziny, zakupu dla jej członków środków czystości i higieny osobistej oraz odzieży, które to wydatki zaliczyć należy do stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego. W ocenie referendarza sądowego kwoty te nie są jednak w stanie pokryć tych wydatków. Dlatego przyjąć należy, że dochody gospodarstwa domowego skarżącego nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Jednocześnie wyjaśnić należy, że dokonując powyższej oceny referendarz sądowy nie zaliczył do stałych kosztów utrzymania koniecznego wykazanych przez skarżącego wydatków na media w kwocie od [...] złotych do [...] złotych. Skarżący określił je bowiem jako koszty mediów, nie precyzując jakich, gdy wcześniej koszty mediów (wody, energii elektrycznej, gazu) wliczył do kosztów utrzymania domu. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.