II SA/Lu 632/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia; w zakresie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu. R. O. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. dotyczące odmowy wydania zaświadczenia, wniosła o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wskazała, że "w przypadku niezbędności złożenia wniosku o przywrócenie terminu, wniosek ten składa". Wyjaśniła ponadto, że stan jej zdrowia uległ pogorszeniu i to pozbawiło ją ochrony jej praw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy prawidłowo pouczył skarżącą o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżone postanowienie zostało stronie skutecznie doręczone w dniu 2 lipca 2015 r., a skarga do sądu za pośrednictwem organu odwoławczego wpłynęła dopiero w dniu 5 sierpnia 2015 r., a więc z uchybieniem 30-dniowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., który w przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 3 sierpnia 2015 r. zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wniosek skarżącej został wniesiony w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, został bowiem wniesiony dwa dni po ostatnim dniu upływającego terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Skarżąca jednocześnie z wnioskiem dokonała czynności, której nie dokonała w przewidzianym terminie. Wobec tego istnieje możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Brak winy w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a. po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności sądowej stanowi konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OZ 655/10, LexPolonica nr 2387928). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 329). Przywrócenie terminu nie jest natomiast dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Dlatego też ogólnie zły stan zdrowia, czy jedynie złe samopoczucie strony i odczuwane przez nią dolegliwości nie mogą być potraktowane jako przyczyna usprawiedliwiająca bezczynność strony (zob.: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, str. 333-334; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 479/07, LEX nr 344095). Sąd badając wystąpienie braku winy w uchybieniu terminu powinien jednak dokonać oceny z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 745/98, LEX nr 42023). Trzeba też podkreślić, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (tak m. in. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., II FZ 203/12, LEX nr 1137710). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, iż skarżąca w istocie nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności, z których mogłoby wynikać, że w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Nie sposób bowiem uznać, żeby wskazana przez skarżącą ogólna okoliczność – pogorszenie stanu zdrowia - w okresie przewidzianym na złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowiła sytuację nagłą, usprawiedliwiającą uchybienie terminu do dokonania tej czynności. Również, co jest utrwalone w orzecznictwie - a co mogłoby mieć zastosowanie w niniejszej sprawie - okoliczności takie jak podeszły wiek i ogólnie zły stan zdrowia nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu (zob. postanowienia NSA: z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 7/15, z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 701/14, z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 966/08). W ocenie sądu wskazane przez skarżącą okoliczności nie mogły być potraktowane jako świadczące o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z tych względów na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało odmówić przywrócenia terminu.