II SA/Lu 637/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. sprawy ze skargi Rady Miasta na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nieważności uchwały organu gminy w sprawie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oddala skargę. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 30 lipca 2010r., nr NK.II.0911/242/10 Wojewoda Lubelski na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) stwierdził nieważność uchwały Nr 1078/XLlII/2010 Rady Miasta Lublin z dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie miasta Lublin. Zdaniem Wojewody powyższa uchwała wbrew dyspozycji wynikającej art. 7 ust. 3a pkt.2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 236, poz. 2008 ze zmianami) nie określiła miejsc odzysku lub unieszkodliwiania odpadów wynikających z Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami. Wprawdzie w § 5 uchwały podano, iż odebrane od właścicieli nieruchomości odpady komunalne należy przekazywać uprawnionym podmiotom prowadzącym działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów komunalnych, po uprzednim poddaniu ich procesom sortowania i odzysku w instalacjach, które powinny spełniać wymagania przepisów ochrony środowiska, a także być ujęte w wojewódzkim planie gospodarki odpadami oraz zapewniać sortowanie oraz odzysk lub unieszkodliwianie odpadów komunalnych, to jednak, aby w pełni zrealizować upoważnienie ustawowe Rada powinna dokładnie określić, do jakich miejsc przedsiębiorca, który uzyska zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, będzie mógł je wywozić. W ocenie organu nadzoru, nie jest realizacją upoważnienia ograniczenie się przez Radę wyłącznie do wskazania, iż miejsca odzysku powinny być ujęte w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami. Według organu nadzoru niewyczerpanie zakresu przedmiotowego upoważnienia przekazanego przez ustawodawcę do uregulowania w drodze uchwały, skutkuje istotnym naruszeniem prawa. Wojewoda stwierdził nieważność powyższej uchwały również z tego względu, że Rada Miasta przekroczyła granice upoważnienia ustawowego. W ocenie organu nadzoru postanowienia uchwały określone w § 1 ust. 4 pkt 2, § 2 ust. 1 pkt 2 , § 1 ust. 5 uchwały zostały podjęte z przekroczeniem granic upoważnienia wynikającego z powołanego już art. 7 ust. 3a ustawy oraz bezpośrednio ingerują w treść art. 8 ust. 2b tej ustawy, w sposób nieuprawniony rozszerzając przewidziane w tym przepisie obowiązki przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie również na przedsiębiorcę, który dopiero ubiega się o uzyskanie takiego zezwolenia. W ocenie organu nadzoru należy odróżnić wymagania (warunki), jakie musi spełniać przedsiębiorca, aby uzyskać stosowne zezwolenie od obowiązków przedsiębiorców, którzy już uzyskali wymagane zezwolenie i prowadzą działalność gospodarczą na jego podstawie. Obowiązki prowadzących działalność gospodarczą w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych określają przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251). Akty te kompleksowo regulują obowiązki przedsiębiorców, którzy uzyskali wymagane zezwolenie. Tymczasem § 1 ust.5 uchwały stanowi, że przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia powinien zorganizować system selektywnego zbierania odpadów, a taki obowiązek dotyczy przedsiębiorcy, który zezwolenie takie już posiada ( art.8 ust.2b ustawy ). Powyższe uwagi, jak wyjaśnił organ nadzoru, dotyczą również zapisów § 2 ust. 1 pkt 1 lit g), § 3 ust. 4 pkt 3 oraz § 6 uchwały, w których przewidziano obowiązki przedsiębiorców ubiegających się o zezwolenie, polegające na dysponowaniu punktem obsługi klienta na terenie miasta Lublin oraz miejscem przechowywania dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością (§ 2 ust. 1 pkt 1 lit. g); oznakowania pojazdów numerem decyzji uprawniającej przedsiębiorcę do prowadzenia działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (§ 3 ust. 4 pkt 3); sporządzaniu wykazu właścicieli nieruchomości, z którymi przedsiębiorca zawarł i rozwiązał umowy na odbieranie odpadów komunalnych, opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych w wersji elektronicznej (§ 6). W § 1 ust. 6 uchwały Rada Miasta postanowiła, że przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, do wniosku powinien dołączyć dokumenty świadczące o spełnieniu wymagań określonych niniejszą uchwałą. Jak stanowi § 4 ust. 4 uchwały, przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia przedkłada: 1) wykaz pojazdów specjalnych lub pojazdów asenizacyjnych, 2) zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, 3) dokumenty potwierdzające dopuszczenie pojazdów do ruchu, 4) kopie decyzji zezwalających na eksploatację urządzeń dźwigowych, w jakie wyposażone są pojazdy specjalne. Wymóg sformułowany w § 4 ust. 4 pkt 3 uchwały powtórzony został również w jej § 3 ust. 5. W ocenie organu nadzoru, powyższe regulacje wykraczają poza zakres upoważnienia określonego w 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie, a zatem zostały przyjęte bez podstawy prawnej. Upoważnienie udzielone radzie nie obejmuje kompetencji do określenia w uchwale wymaganej treści wniosku, w tym wymaganych załączników do wniosku o udzielenie zezwolenia, materia ta uregulowana została bowiem wyczerpująco w art. 8 ust. 1-2a ustawy, w którym ustawodawca wskazał, jakie okoliczności przedsiębiorca powinien określić i udokumentować składając wniosek o wydanie zezwolenia. Za wadliwy organ nadzoru uznał także zapis § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) i lit. f) uchwały, według którego przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości powinien posiadać sortownię odpadów służącą do sortowania frakcji suchej odpadów komunalnych (lit. e) oraz instalację umożliwiającą ograniczanie masy odpadów ulegających biodegradacji kierowanych do składowania (lit. f). W ocenie organu nadzoru powyższe postanowienia naruszają w stopniu istotnym art. 8 ust. 4 cytowanej ustawy stanowiący, że działając na podstawie odrębnych decyzji, przedsiębiorca, który odbiera od właścicieli nieruchomości odpady komunalne na podstawie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, przed przekazaniem ich do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania wskazanych w tym zezwoleniu, może prowadzić sortowanie lub kompostowanie tych odpadów w instalacjach, do których posiada tytuł prawny, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Przepis ten przewiduje jedynie możliwość sortowania i kompostowania przez przedsiębiorcę, który uzyskał już zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (na podstawie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) oraz odrębne decyzje (na podstawie innych przepisów - chodzi tu o zezwolenia wydawane na podstawie ustawy o odpadach). Brak zatem podstaw prawnych do wprowadzania w drodze uchwały Rady obowiązku posiadania sortowni odpadów oraz instalacji umożliwiającej ograniczanie masy odpadów ulegających biodegradacji przez przedsiębiorcę, który ubiega się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych. Z kolei postanowienia zawarte w § 2 ust. 2 pkt 3 - 13 uchwały stanowią powtórzenie regulacji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych (Dz. U. Nr 193, poz. 1617). Zgodnie z § 137 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie powyższego zakazu i wprowadzenie do zarządzenia przepisów ustaw powoduje nieważność tych zapisów. Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze skargę do sądu administracyjnego wniosła Rada Miasta Lublin. Zarzucając mu naruszenie : - art. 7 ust.3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.), polegające na błędnym uznaniu, że Rada Miasta nie wypełniła dyspozycji tego przepisu oraz przekroczyła granice upoważnienia ustawowego oraz art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), przez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem prawa, Rada wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu podkreślono, że przepis art.7 ust.3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi podstawę do wydania aktu administracji określającego w sposób władczy szczegółowe kryteria udzielania zezwoleń, ale także ingeruje w zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej i swobody zawierania umów. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań , jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia uchwala powinna objąć opis wyposażenia technicznego uwzględniający wymagania dotyczące pojazdów, pojemników lub worków oraz bazy transportowej, zabiegi sanitarne i porządkowe związane ze świadczonymi usługami oraz miejsca odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Stad też, zdaniem Rady, przedsiębiorca już na tym etapie powinien spełniać powyższe wymogi. Świadczy o tym art. 8a pkt.2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, według którego przed podjęciem decyzji w sprawie zezwolenia prezydent miasta może dokonać kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie zezwolenia w celu stwierdzenia, czy przedsiębiorca spełnia warunki wykonywania działalności tym zezwoleniem objętych. Za prawidłowe Rada uznała także określenie miejsc odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych przez odesłanie do planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Lubelskiego z dnia 27 października 2008r. Jest to zabieg zrozumiały, nie dyskryminujący i nie ograniczający konkurencji. Według Rady błędnie organ nadzoru uznał za wadliwy zapis § 1 pkt.5 uchwały, zgodnie z którym przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia powinien zorganizować system selektywnego zbierania odpadów. Nie ta bowiem okoliczność stanowi przedmiot postępowania, ale przedmiotem tym jest weryfikacja warunków faktycznie umożliwiających przedsiębiorcy stworzenie takiego sytemu. Przedmiotowy zapis wskazuje w sposób ogólny na cel ubiegania się przedsiębiorców o zezwolenie na możliwość ( obowiązek ) funkcjonowania w systemie selektywnej zbiórki odpadów. Co do zapisu § 2 ust. 1 pkt.1 lit. g) uchwały Rada podkreśliła, że stanowi on jedynie doprecyzowanie zapisu o którym mowa w art. 9 ust.1 pkt.6.Podmiot starający się o uzyskanie zezwolenia powinien wskazać we wniosku miejsce w którym będzie przechowywana dokumentacja związana z prowadzona działalnością oraz punkt obsługi klienta, co ma na celu umożliwienie klientom załatwienie spraw związanych ze świadczonymi usługami. Rada nie zgodziła się także z zakwestionowaniem § 1 ust.6 i § 4 ust.4 uchwały. Zapisy te mają bowiem na celu weryfikację sposobu prowadzenia działalności zgodnie z wymaganiami wynikającymi z odrębnych ustaw. Ponadto przedłożenie odpowiednich certyfikatów czy decyzji pozwalających na prawidłowe użytkowanie np. urządzeń dźwigowych pozwala Prezydentowi na dokonanie sprawdzenia okoliczności podanych we wniosku. Odnosząc się do zapisu § 2 ust.1 pkt.1 lit. e) i f) uchwały Rada zaznaczyła, że należy uwzględnić zawarte w nim zastrzeżenie, według którego w przypadku, gdy przedsiębiorca nie dysponuje własną sortownią odpadów czy kompostownią ma obowiązek wykazania się prawem do korzystania z miejsc, urządzeń lub instalacji poprzez udokumentowanie stosownej umowy w tym zakresie. Zapis ten nie formułuje zatem obowiązku posiadania sortowni odpadów oraz instalacji umożliwiającej ograniczanie masy odpadów ulegających biodegradacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 7 ust.3a ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 236, poz. 2008 ze zmianami ) Rada Gminy określi, w drodze uchwały, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uwzględniając opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań ( pkt.1 ), a w przypadku zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - również wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych, do których odpady mają być przekazywane ( pkt.2 ). Rację ma organ nadzoru, dowodząc, że przedmiotowa uchwała miejsc tych nie wskazuje, co oznacza, że nie wypełnia warunku określonego w pkt.2 powołanego przepisu. Zauważyć przy tym trzeba, że wbrew przekonaniu zarówno Wojewody jak i Rady Miasta żaden przepis uchwały nawet nie odwołuje się do Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Lubelskiego, jako wskazującego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Wskazywany w tym sensie § 5 uchwały w ogóle nie odnosi się do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, ale dotyczy wymogów instalacji w jakich odpady mają być poddane procesom sortowania i odzysku. Niezależnie od tego zgodzić się należy z organem nadzoru, że dla spełnienia wymagań określonych art.7 ust.3a pkt.2 ustawy i tak nie byłoby wystarczające jedynie odwołanie się do treści wspomnianego planu. Słusznie zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 kwietnia 2008r., że sposób określenia tego wymagania musi uwzględniać przepisy prawa, nie tylko powołanej ustawy i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia (Dz. U. z 2006, Nr 5, poz. 33) ale przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150) oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r., Nr 39, poz. 251 ze zm.), z której przepisu art. 9 wynika, że odpady, które nie mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwieniu w miejscu ich powstawania, powinny być, uwzględniając najlepszą dostępną technikę lub technologię, o której mowa w art. 143 Prawa ochrony środowiska, przekazywane do najbliżej położonych miejsc w których mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwione. Wprawdzie miejsca te muszą mieć oparcie w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami, ale Rada Gminy ma obowiązek czytelnego i precyzyjnego ich wskazania, co wprost wynika także z § 2 wspomnianego rozporządzenia, według którego wymagania, obejmujące opis wyposażenia technicznego, uwzględniające wymagania dotyczące pojazdów, pojemników lub worków oraz bazy transportowej, zabiegi sanitarne i porządkowe związane ze świadczonymi usługami oraz miejsca odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych określa się w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. W orzecznictwie sądowym ( wyrok NSA z dnia 28 maja 2008r II OSK 346/08 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) podkreśla się, że zamieszczone w art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości upoważnienie dla rady gminy do określenia wymagań jakie musi spełniać przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie, ma za zadanie uszczegółowić ustawę we wskazanym zakresie, normując nie tylko zagadnienia techniczne, ale także powinien uwzględnić specyfikę lokalną oraz warunki i potrzeby gminy objęte wojewódzkim planem gospodarki odpadami. Ustawa o utrzymaniu czystości nie tylko zatem upoważnia, ale również zobowiązuje gminę do określenia w podejmowanej uchwale miejsc odzysku lub unieszkodliwienia odpadów wynikających z Wojewódzkiego Planu Gospodarowania Odpadami. Zawarcie w uchwale jedynie odesłania do wojewódzkiego planu gospodarowania odpadami, nie stanowi, jak już wcześniej wskazano, realizacji tego upoważnienia. Uchwała Rady Gminy określająca wymagania jakim powinien odpowiadać przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie jest aktem prawa miejscowego (postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2009r. II OPS 1/09 LEX nr 529485) i musi respektować postanowienia aktów prawnych powszechnie obowiązujących wyższego rzędu, czyli ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2003 r., sygn. akt I SA/Lu 882/02, FK 2003/4/53). Jeżeli zatem ustawodawca zastrzegł, że w akcie prawa miejscowego powinny znaleźć się określone regulacje tj. wskazanie miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, to ich brak oznacza niewypełnienie przez przedmiotową uchwałę zakresu regulacji określonej w upoważnieniu ustawowym i stanowi naruszenie prawa dające wystarczającą podstawę stwierdzenia jej nieważności. Niezależnie od powyższego za uzasadnione należy uznać zastrzeżenia organu nadzoru także w pozostałej części. Przekonujący jest wywód, że postanowienia przedmiotowej uchwały określone w § 1 ust. 4 pkt 2, § 2 ust. 1 pkt 2, § 1 ust. 5 podjęte zostały z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości oraz naruszają art. 8 ust. 2b tej ustawy, zgodnie z którym przedsiębiorca posiadający zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, obejmujące niesegregowane odpady komunalne, jest obowiązany również do odbierania wszystkich selektywnie zbieranych rodzajów odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych odpadów wielkogabarytowych, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych oraz odpadów z remontów. Skoro przepis ten dotyczy przedsiębiorców już posiadających zezwolenie to rację ma Wojewoda dowodząc, że obowiązki te nie mogą dotyczyć podmiotów dopiero ubiegających się o zezwolenie. Nie było zatem podstaw do ustanowienia dla nich obowiązku zorganizowania na terenie miasta Lublin punktu zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, o czym stanowi § 1 ust. 4 pkt 2 i § 2 ust.1 pkt.2 uchwały oraz zorganizowania systemu selektywnego zbierania odpadów ( § 1 ust.5 ). Z tego samego powodu bezpodstawne było nałożenie obowiązków posiadania punktu obsługi klienta oraz miejsca przechowywania dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością ze wskazaniem dni i godzin ich udostępniania na potrzeby kontroli (§ 2 ust.1 pkt.1 lit. g), posiadania sortowni odpadów (§ 2 ust.1 pkt 1 lit. e), instalacji umożliwiającej ograniczanie masy odpadów (§ 2 ust.1 pkt 1 lit. f), oznaczenia pojazdu asenizacyjnego numerem zezwolenia (§ 3 ust. 4 pkt 3), sporządzania wykazu właścicieli nieruchomości z którymi zawarli i rozwiązali umowy na odbieranie odpadów komunalnych, opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych (§ 6), sposobu przekazywania odpadów komunalnych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów ( § 5 ). Zauważyć ponadto należy, że akt prawa miejscowego nie może samodzielnie, bez wystarczających podstaw prawnych w ustawie, nakładać uprawnień i obowiązków. Dlatego też przedmiotowa uchwała nie może dotyczyć przedsiębiorców, którzy już takie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych posiadają, ponieważ ich obowiązki kompleksowo regulują przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251). Za wadliwe uznać należy także zapisy § 4 ust. 4 , § 3 ust. 5, § 1 ust. 6 uchwały opisujące dokumenty jakie powinna złożyć osoba ubiegająca się o zezwolenie. Podtrzymać trzeba uwagę organu nadzoru, że zapisy te w niedopuszczalny sposób modyfikują treść art. 8 ust.1 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, który określa treść wniosku. Trafnie również zakwestionowano treść § 2 ust.2 pkt.3 -13 uchwały, który powtarza zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych (Dz. U Nr 193, 1617). Rację ma wojewoda akcentując, że powtórzenie regulacji ustawowych lub innych aktów normatywnych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji. Stosownie bowiem do § 118 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz. U. Nr 100, poz. 908) zakazuje się powtarzania w rozporządzeniu przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych, zaś § 137 zamieszczony w Dziale VI –"Projekty aktów normatywnych o charakterze wewnętrznym (uchwał i zarządzeń)" stanowi, iż w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 1999r. (II SA/Wr 1179/98) naruszenie tego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych powoduje nieważność tych zapisów. Powszechnie obowiązujący porządek prawny narusza bowiem w stopniu istotnym nie tylko regulowanie przez gminę raz jeszcze tego, co zostało już pomieszczone w źródle powszechnie obowiązującego prawa, lecz także modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co możliwe jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego (wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2003 r., II SA/Ka 1831/02, niepubl.; wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 508/02, niepubl.). Zatem uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego regulująca jeszcze raz to, co zostało zawarte w obowiązującej ustawie, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 1999 r. (sygn. akt II SA/Wr 1179/90, publ. OSS 2000/1/17) słusznie zauważył, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy, a więc do naruszenia wymaganej zasady adekwatności. Uchwała organu gminy nie powinna zatem powtarzać przepisów ustawowych, jak też nie może zawierać postanowień sprzecznych z ustawą (wyroki NSA z dnia 14 października 1999 r., II SA/Wr 1179/98; z dnia 16 czerwca 1992r., II SA 99/92 - ONSA 1993/2/44; z dnia 20 sierpnia 1996 r., SA/Wr 2761/95 - nie publikowany; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2001 r., III RN 40/00, OSNP 2001/13/424). W świetle powołanego już § 137 rozporządzenia uwagi te dotyczą także rozporządzeń. Z tych względów w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze. zm.) skargę należało oddalić.