II SA/Lu 637/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w J. L. z dnia [...] lipca 2025 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na działce ewidencyjnej nr [...] w J. L. przy ul. [...] w obrębie ewidencyjnym [...] – J. L. C. stwierdza nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w J. L. z dnia [...] lipca 2025 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na działce ewidencyjnej nr [...] w J. L. przy ul. [...] w obrębie ewidencyjnym [...] – J. L. C.. W dniu [...] lipca 2025 r. Rada Miejska w J. L. (dalej jako: Rada Miasta lub organ) podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na działce ewidencyjnej nr [...] w J. L. przy ul. [...] w obrębie ewidencyjnym [...] – J. L. C. (dalej jako: uchwała lub akt). Skarga na powyższą uchwałę została złożona do tut. Sądu przez Wojewodę [...] (dalej jako: skarżący lub Wojewoda) w dniu [...] października 2025 r. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej jako u.s.g.). W skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta z dnia [...] lipca 2025 r. Podstawowy zarzut skargi dotyczył podjęcia uchwały z naruszeniem art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowywaniu i realizowaniu inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2024 r. poz. 195 ze zm., dalej jako: specustawa mieszkaniowa) przejawiającym się w sprzeczności inwestycji mieszkaniowej objętej zaskarżoną uchwałą ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy – Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2014 r. (dalej jako: studium). Wojewoda podkreślił, że zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje przepis art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688, 1824, 527). Przywołany przepis dotyczy opracowania i uchwalania uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszącej (albo ich zmian), w którym wskazano sposób stosowania przepisów dotyczących spraw wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy, ale niezakończonych przed dniem wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie. Przepis ten obliguje gminy do stosowania przy podejmowaniu tego rodzaju uchwał przepisów dotychczasowych, z wyjątkiem art. 2 pkt 3, 7 i 8, art. 7 pkt 7a, art. 17 ust. 4a-4d ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. specustawy mieszkaniowej, które stosuje się w brzmieniu nadanym wskazaną nowelizacją. Zgodnie z art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej w brzmieniu mającym zastosowanie do podjętej przez Radę Miejską uchwały - inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem, że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. Zgodnie ze studium teren, na którym lokalizowana będzie inwestycja mieszkaniowa znajduje się w obszarze MNU o przewadze zabudowy mieszkaniowo-usługowej i usługowo-mieszkaniowej, ZN-obszary zieleni naturalnej i zadrzewień oraz W-obszary wód- wody stojące i płynące. Zdaniem skarżącego analiza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz dokumentacji obrazującej procedurę jego rozpatrywania wykazała, iż koncepcja urbanistyczno-architektoniczna inwestycji przy ul. [...] sporządzona została z naruszeniem wskazanego w studium terenu W- obszary wód stojących i płynących. Z ustaleń studium wynika, iż teren W (przebiegający przez obszar MNU) przeznaczony jest na realizację i utrzymanie wód powierzchniowych z dopuszczeniem realizacji obiektów małej architektury, budowli oraz urządzeń rekreacyjnych. Obszar funkcjonalny w studium jest obszarem bez możliwości realizacji zabudowy kubaturowej, z uwagi na okoliczność, iż w obszarze tym przebiega rów melioracyjny - ciek wodny będący elementem systemu przyrodniczego miasta. Zawarte w studium wytyczne do uchwalanych planów miejscowych obejmują m. in. w ramach określenia zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ustalenia co do rowów melioracyjnych. Studium zakłada uwzględnienie istniejącej sieci melioracyjnej poprzez jej zachowania bądź przełożenie przy zagospodarowaniu terenów, co przesądza, że w uchwalonych na jego podstawie planach miejscowych istnieje konieczność zawarcia regulacji w tym zakresie. W Rozdziale 5, pkt 3 lit. c) studium dotyczącym "Podstawowych zasad gospodarowania na obszarach systemu przyrodniczego miasta wraz z powiązaniami", wprowadzony został "zakaz lokalizacji nowej zabudowy kubaturowej w odległości mniejszej niż 15 m od linii brzegowej cieków i rowów melioracyjnych". Wojewoda podniósł, że studium jest aktem o charakterze ogólnym, wyznacza podstawowy zarys i kierunki zagospodarowania gminy, natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w planach zagospodarowania przestrzennego, czy też od niedawna w uchwałach lokalizacyjnych dotyczących inwestycji mieszkaniowych i towarzyszących. Studium wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i właśnie w tym kontekście postanowienia planu nie mogą naruszać ustaleń studium. Tak samo, z woli ustawodawcy, uchwała w sprawie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nie może być sprzeczna z obowiązującym studium. Zdaniem skarżącego uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej będzie zatem odpowiednikiem planu miejscowego dla terenu inwestycyjnego, którego mieszkaniowy kierunek zagospodarowania wskazany został w obowiązującym studium. I tak jak plan miejscowy nie może naruszać ustaleń studium, tak lokalizację inwestycji mieszkaniowej ustala się pod warunkiem, że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. Tymczasem, dokładnie w obszarze przebiegu terenu W na rysunku studium, inwestor zaplanował lokalizację czterech budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej i jednego budynku mieszkalnego wolnostojącego. Następnie Wojewoda odniósł się do zaistniałych zmian w zagospodarowaniu terenu objętego inwestycją oraz ich wpływu na ocenę prawną uchwały. Wojewoda wskazał, że z treści mapy zasadniczej obejmującej teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji (załącznik nr [...] do uchwały) wynika, że rów melioracyjny znajdujący się w terenie oznaczonym w studium symbolem W przebiega obecnie przy wschodniej granicy działki nr [...], na której planowana jest inwestycja. Zatem przedstawiona na tej samej mapie koncepcja zabudowy i zagospodarowana działki przewiduje lokalizację budynków w sąsiedztwie przeniesionego rowu melioracyjnego. Z informacji zawartych w dokumentacji wynika, iż rów melioracyjny został przez właściciela przeniesiony bez uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę rowu. Niezalegalizowany na dzień podjęcia uchwały odcinek rowu melioracyjnego, który w pierwotnym przebiegu zakwalifikowano jako rów nr [...] (oznaczony na mapach ewidencyjnych symbolem W — wody płynące) pozwolił inwestorowi na optymalne wykorzystanie terenu inwestycji. Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę na okoliczność, iż nawet gdyby przyjąć istniejący obecnie stan faktyczny i założyć, iż ciek wodny w obecnym przebiegu zostanie zalegalizowany, to zaprojektowana w Koncepcji Urbanistyczno-Architektonicznej zabudowa nie zachowuje wymaganej ustaleniami studium odległości 15 m od cieku. Składając do rady gminy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej inwestor stwierdził, że planowana przez niego inwestycja mieszkaniowa jest zgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, jednakże odniósł się w tym zakresie wyłącznie do terenu MNU (na którym zlokalizowany zostanie zespół budynków mieszkalnych wraz z planowanym urządzeniem terenu oraz infrastrukturą techniczną) oraz terenu ZN (teren bez zabudowy kubaturowej wykorzystany jako teren przydomowych ogrodów). Kwestia braku sprzeczności ze studium w zakresie terenu wód W została potraktowana we wniosku wzmiankowo, jedynie poprzez stwierdzenie o jego przebiegu w terenie. Wojewoda podkreślił, że inwestor zmienił niekorzystny dla lokalizacji inwestycji przebieg rowu, następnie sporządził koncepcję urbanistyczno-architektoniczną obejmującą teren "uwolniony", powstały po przeniesieniu rowu, i dopiero wówczas dokonał oceny planowanej inwestycji w zakresie braku jej sprzeczności ze studium. Zdaniem skarżącego działania inwestora w terenie nie spowodowały zmiany ustaleń obowiązującego studium. Niezależnie zatem od dokonanych w terenie przez inwestora działań Rada Miejska zobowiązana była ocenić możliwość lokalizacji inwestycji w odniesieniu do kierunków zagospodarowania terenu wskazanych w tym dokumencie. Wojewoda wskazał, że z treści informacji zawartych w dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie, w tym pism i wniosków składanych przez wnioskodawcę do Burmistrza J. L. w toku prowadzonej procedury wynika, iż obecnie toczy się postępowanie w sprawie wydania decyzji o legalizacji urządzenia wodnego tj. przebudowy rowu na działce nr [...], niemniej jednak do dnia podjęcia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w J. L., tj. do [...] lipca 2025 r. decyzja ta nie została wydana. Skarżący wyjaśnił, iż zarówno przebieg procedury rozpatrywania wniosku inwestora, jak również uzasadnienie do projektu uchwały w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wskazują, iż kwestia przeniesienia rowu melioracyjnego i wpływ tej okoliczności na ocenę prawidłowości wniosku, w tym również w zakresie nienaruszania ustaleń studium była przedmiotem rozważań organów gminy J. L.. Wniosek o podjęcie uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz inwestycji towarzyszącej wpłynął do Urzędu Miejskiego w J. L. w dniu [...] grudnia 2024 r. W wezwaniu do usunięcia braków formalnych z dnia [...] grudnia 2024 r. wnioskodawca wezwany został m. in. do uzupełnienia informacji w zakresie toczącego się postępowania legalizacyjnego w sprawie rowu melioracyjnego. W odpowiedzi wnioskodawca nie odniósł się do tej kwestii wskazując jedynie, iż nie jest to przedmiotem wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji. W kolejnym wezwaniu do usunięcia braków formalnych z dnia [...] stycznia 2025 r. powtórnie wskazano na braki wniosku w zakresie informacji o postępowaniu legalizacyjnym w sprawie rowu melioracyjnego. W piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. inwestor uzupełniając wniosek kolejny raz wskazał, iż kwestia legalizacji przeniesienia rowu melioracyjnego nie jest przedmiotem oceny Burmistrza jak również nie jest związana ze składanym przez niego wnioskiem. Przedstawione przez inwestora stanowisko nie było w ocenie organu nadzoru trafne, ponieważ kwestia zmiany położenia rowu, którego przebieg pierwotny pokrywał się z kierunkiem zagospodarowania terenu wód wskazanym w studium miała istotny wpływ na ocenę możliwości lokalizacji inwestycji bez naruszania ustaleń studium. Słusznie zatem Burmistrz wzywał inwestora do przekazania stosownych informacji w tym zakresie. W dalszym przebiegu procedury rozpatrywania wniosku kwestia dokonanych zmian w zakresie położenia rowu była przedmiotem rozważań Gminnej Komisji [...] w J. L., która w opinii z dnia [...] lutego 2025 r. wskazała, iż zgodę na lokalizację inwestycji mieszkaniowej należy uzależnić od ostatecznego rozstrzygnięcia przez Państwowe Gospodarstwo Wodne [...] sprawy zmiany przebiegu rowu melioracyjnego dokonanego przez inwestora. Dopóki bowiem postępowanie w tej sprawie nie jest ostatecznie zakończone, to nie jest przesądzone, czy przebieg rowu pozostanie na obrzeżu terenu jak to zakłada koncepcja zabudowy czy też będzie nakazane przywrócenie poprzedniego przebiegu. Po zakończeniu procedury rozpatrywania wniosku, której przebieg odzwierciedla zgromadzona w sprawie dokumentacja, materiały dotyczące projektu uchwały podejmowanej w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na działce ewidencyjnej nr [...] w J. L. przy ul. [...] zostały przekazane do Biura Rady Miejskiej w J. L.. Zarówno dokonana analiza uwarunkowań jak również przygotowane wraz z uzasadnieniami projekty uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji jak i odmowy jej ustalenia wskazywały na kwestię oparcia koncepcji architektoniczno-urbanistycznej na przeniesionym bez wymaganego pozwolenia cieku wodnym. Na sesji w dniu [...] lipca 2025 r. Rada Miejska przyjęła uchwałę Nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na działce ewidencyjnej nr [...] w J. L. przy ul. [...] w obrębie ewidencyjnym [...] — J. L. C.. W uzasadnieniu do uchwały kwestia braku sprzeczności planowanej inwestycji ze studium została sprowadzona do stwierdzenia o możliwości odstąpienia od rygorystycznego przestrzegania zapisu studium dotyczącego 15 metrowej odległości zabudowy od rowu. Niemniej jednak, w treści uchwały, o czym będzie mowa poniżej, jednoznacznie wskazano na możliwość realizacji jej ustaleń dopiero po potwierdzeniu prawidłowości działań w zakresie zmiany przebiegu cieku wodnego. Powyższe wskazuje, zdaniem Wojewody, iż Rada Miejska założyła, iż legalizacja nowego przebiegu cieku wodnego będzie tożsama z uznaniem, że pozwolenie wodnoprawne usankcjonuje pominięcie obowiązku uwzględnienia przy lokalizacji inwestycji terenu wód wyznaczonego w studium. W ocenie skarżącego decyzja Rady Miejskiej w J. L. polegająca na ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej uchwałą Nr [...] podjęta została z istotnym naruszeniem art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej. Wojewoda wyjaśnił, że jedną z zasadniczych przesłanek umożliwiających podjęcie uchwały lokalizacyjnej jest stwierdzenie jej niesprzeczności ze studium, co wynika z przepisu art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej. Przepis art. 5 ust. 3 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, stanowił, że inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem, że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. Powyższe oznacza, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy było, w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, jedynym aktem z zakresu planowania przestrzennego, do którego należało odnieść projektowane postanowienia uchwały lokalizacyjnej w celu nadania im treści niesprzecznej z postanowieniami studium. Przy tym wskazać należy, że pomimo ogólnego charakteru studium, które jest aktem wytyczającym kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy, nie zawierającym ustaleń o charakterze kategorycznym, nie można uznać, że jego postanowienia są wyłącznie niewiążącymi zaleceniami, sugestiami bądź wytycznymi. Ze względu na przepis art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej ustaleń studium nie można traktować jako prawnie niewiążących przy podejmowaniu uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszącej. Skarżący powoła następnie art. 8 ust. 1 specustawy mieszkaniowej i wyjaśnił, że przytoczony przepis precyzyjnie wskazuje wszystkie ustalenia, które uchwała ustalająca lokalizacje inwestycji powinna zawierać, brak któregokolwiek z nich w konkretnym stanie faktycznym powoduje, iż nie może być ona uznana za prawnie podjętą, a tym samym za skuteczną. Zdaniem Wojewody zaskarżona uchwała zawiera elementy wymagane przez ustawodawcę niemniej jednak zawiera również zapisy, które poddają w wątpliwość prawidłowość dokonanego w sprawie wniosku rozstrzygnięcia. W § 2 ust. 12 uchwały zawarte zostały warunki dla inwestora, od spełnienia których uzależniono realizację inwestycji: Realizację Inwestycji Mieszkaniowej uzależnia się od spełnienia następujących warunków: - doprowadzenia "nowego odcinka rowu z likwidacją starego", do zgodności z wydaną decyzją o warunkach zabudowy z dnia 2024-10-[...] sygn. [...] i uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego w celu legalizacji wykonanego odcinek rowu z likwidacją starego i likwidacją przepustu; - uzyskania stosownych zezwoleń na zmienioną niweletę terenu (podniesienie o ok. 1 m) pod Inwestycję Mieszkaniową i uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na zmianę stosunków wodnych; - uzyskania pozytywnej opinii geotechnicznej z uwagi na występowanie gruntów torfowych i na położenie w terenach o warunkach geologiczno-inżynierskich utrudniających budownictwo (oznaczonych w opracowaniu ekofizjograficznym symbolem "T") - tereny na dnie doliny rzecznej, składające się z gruntów słabonośnych, które zgodnie z tym opracowaniem, nie są wskazane i są nieprzydatne pod zabudowę oraz w rejonie mokradeł okresowych, na których wskazano kontynuację dotychczasowego łąkowo-pastwiskowego użytkowania; - lokalizacji budynków w odległości nie mniejszej niż 5,0 m od górnej krawędzi rowu. Zawarcie przywołanego zapisu w uchwale, poddaje w wątpliwość wolę ustaleniu tej lokalizacji na działce nr [...]. W ocenie Wojewody zgoda na realizację inwestycji, której formalnie udzieliła Rada Miejska została uzależniona od stanowiska innego organu. Tym samym należy stwierdzić, iż Rada Miejska w J. L. udzieliła na lokalizacje inwestycji zgody warunkowej, co w ocenie skarżącego stanowi naruszenie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej. Wojewoda wyjaśnił, że stosownie do powyższego przepisu rada gminy podejmuje uchwałę o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w ust. 1, lub odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji w terminie 60 dni od dnia złożenia przez inwestora wniosku, o którym mowa w ust. 1. Uchwała lokalizacyjna sytuuje inwestycję mieszkaniową na konkretnym terenie, po ustaleniu konkretnych warunków jej lokalizacji, tzn. jest aktem konkretnym, który przesądza o legalności zamierzenia inwestycyjnego. Udzielenie zgody warunkowej, bo bez wątpienia taki skutek wywołuje treść § 2 ust. 12 uchwały Nr [...], powoduje, iż nie można jednoznacznie stwierdzić, iż zgoda na lokalizację inwestycji mieszkaniowej została udzielona. Jeżeli zatem warunkiem decydującym o udzieleniu zgody na realizację inwestycji jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego, co z kolei jest bezpośrednio związane z oceną zgodności wniosku ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, Rada Miejska powinna odmówić ustalenia lokalizacji tej inwestycji. Dodatkowo skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 ww. ustawy uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Skarżący podniósł, iż wymogi formalne co do zawartości uchwały umożliwić mają bowiem, stosownie do dyspozycji art. 25 ust. 1 ww. ustawy, poprawne wydanie pozwolenia na budowę. Kluczowym jest zatem fakt, iż skoro organ wydający pozwolenie na budowę jest związany uchwałą o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, to uchwała taka winna stanowić swoistą gwarancję zgodności z prawem wszystkich ustaleń, które są w niej zawarte. Zdaniem skarżącego uchwała w kształcie podjętym przez Radę Miejską w J. L. nie spełnia wymogów określonych we wskazanych powyżej przepisach, a tym samym nie realizuje jedynego celu, któremu ma służyć, a którym jest ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej spełniającej wymogi określone w art. 8 ust. 1 specustawy mieszkaniowej. Niezależnie od powyższego skarżący wskazał również na inne zapisy w treści uchwały Nr [...], które wskazują na brak woli organu stanowiącego gminy dla ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na działce nr [...]. W § 2 ust. 6 pkt 1 uchwały zawarty został opis dotychczasowego zagospodarowania i uzbrojenia terenu: 1) Dotychczasowy sposób zagospodarowania i uzbrojeniu terenu. Teren objęty planowaną Inwestycją Mieszkaniową położony jest w południowej części miasta J. L. charakteryzującą się zabudową ekstensywną z przewagą łąk i gruntów ornych. Zgodnie z ewidencją gruntów powyższy teren stanowi łąki klasy IV, grunty orne klasy V i wody płynące oznaczone symbolem W (oznaczony w ewidencji urządzeń melioracyjnych jako rów nr [...]) i jest położony na obszarze melioracji wodnych (rolnych). Zgodnie z opracowaniem ekofizjograficznym teren przeznaczony pod planowaną Inwestycję Mieszkaniową położony jest na dnie doliny rzecznej składającej się z gruntów słabonośnych. Tereny niewskazane i nieprzydatne pod zabudowę. Rejon mokradeł okresowych na których wskazano kontynuację dotychczasowego łąkowo-pastwiskowego użytkowania. Zgodnie z mapą glebowo - rolniczą na działce występują grunty torfowe. Aktualnie działka jest wykorzystywana jako nieużytkowany grunt rolniczy, bez zorganizowanej zieleni niskiej i wysokiej. Teren działki został podniesiony o ok. I m w stosunku do naturalnego ukształtowania terenu. Zmiana niwelacji terenu w tym zakresie nie została objęta wnioskiem. Na terenie przedmiotowej działki znajdują się urządzenie melioracyjne wodne - rów nr [...], który został przeniesiony bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Bez pozwolenia wodnoprawnego zlikwidowano także urządzenie wodne jakim był przepust nr [...]. Zmiana lokalizacji rowu nie została objęta wnioskiem. W granicach terenu objętego inwestycją nie występują sieci uzbrojenia terenu. Teren ma zapewniony dostęp do sieci: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i elektroenergetycznej. Sieci uzbrojenia terenu znajdują się w pasie drogowym ulicy [...] lub na działkach prywatnych przylegających do tej ulicy. Ustalenia te, zdaniem skarżącego, wykraczają poza zakres uchwały wskazany w § 8 ust. 1. Niemniej jednak ich zamieszczenie w uchwale, zwłaszcza w zakresie twierdzenia o braku przydatności tych terenów pod zabudowę oraz wskazania o przeniesieniu bez wymaganego zezwolenia rowu melioracyjnego stanowią potwierdzenie wadliwości przyjętego przez Radę Miejską rozstrzygnięcia dotyczącego wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji. Kolejno w § 2 ust. 7 uchwały, gdzie określony został sposób powiązania inwestycji mieszkaniowej z uzbrojeniem terenu wskazano, iż przedmiotowa inwestycja obsługiwana z istniejącej drogi gminnej ulicy [...], której przebieg ustalono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego J. L., przyjętym uchwałą NR =[...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2021 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. L. - "[...] - [...]"-[...]. Kolejno wskazano, co następuje: Zgodnie z powyższym ulica [...] oznaczona została symbolem [...], jako droga wewnętrzna, dla której przewidziano szerokość w liniach rozgraniczających wynoszącą 10 m (§ 81 pkt 6), pojedyncze jezdnie o ruchu jedno lub dwukierunkowym (§ 82 ust. 2). W stanie istniejącym znaczna część pasa drogowego została poszerzona do szerokości ustalonej w planie miejscowym, jednak na fragmentach droga dojazdowa ma szerokość wynoszącą 1.8 m - 2.5 m. Inwestor zakłada wykonanie przebudowy drogi gminnej - ulicy [...] -- wraz z poszerzeniem pasa drogowego do przebiegu ustalonego w planie miejscowym, które stanowić będzie opracowanie odrębne wykonane staraniem zarządcy infrastruktury. Brak wiążących ustaleń z zarządcą drogi gminnej (ul. [...]) dotyczących sposobu i zakresu finansowania oraz wykonania przebudowy tej drogi przez inwestora. Przywołany zapis z jednej strony nie wnosi żadnych ustaleń w treść uchwały wobec jednoznacznego rozstrzygnięcia, iż przedmiotowa inwestycja ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez projektowany zjazd z ulicy [...], z drugiej zaś strony poddaje w wątpliwość prawidłowość tego rozstrzygnięcia wobec faktu niewystarczającej dla zapewnienia obsługi komunikacyjnej szerokości wskazanej drogi. Reasumując Wojewoda podniósł, że uchwałą Nr [...] ustalona została lokalizacja inwestycji mieszkaniowej, której realizacja w normalnym trybie wymagałaby uchwalenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podjęcie uchwały poprzedzone zostało oceną wniosku inwestora pod kątem stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeb i możliwości rozwoju gminy wynikających z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z racji, iż ustawodawca powierzył radzie gminy ostateczne rozstrzygnięcie co do ustalenia lub nieustalenia konkretnej wnioskowanej lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, uchwała tego organu wraz z jej uzasadnieniem musi wskazywać i wyjaśniać motywy decyzji w indywidualnej sprawie, z uwzględnieniem treści wniosku, procedury uchwałodawczej, w tym opinii i uzgodnień oraz lokalnych warunków zagospodarowania i stanu zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych i przesłanek wskazanych przez ustawę. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Wojewody, zgody na lokalizację inwestycji udzielono z naruszeniem ustaleń obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Dodatkowo, udzielona przez radnych zgoda ma charakter warunkowy, co w świetle konsekwencji prawnych jakie wywołuje jej podjęcie jest niedopuszczalne. Wewnętrzne sprzeczności i niejasności w tekście uchwały uzasadniają, zdaniem Wojewody, stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie. Zdaniem organu podstawowy zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej z uwagi na rzekomą sprzeczność planowanej inwestycji ze studium - w zakresie zakazu lokalizacji zabudowy kubaturowej w odległości mniejszej niż 15 m od linii brzegowej cieków i rowów melioracyjnych jest bezpodstawny. Zdaniem organu okoliczność, że projektowana inwestycja nie jest dokładnie we wszystkich elementach zgodna ze studium nie oznacza automatycznie, że jest sprzeczna ze studium. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych pokreślono, że "Dostrzec należy różnicę pomiędzy pojęciami "zgodności" oraz "niesprzeczności". Normy są sprzeczne, jeżeli nie można pogodzić ze sobą wynikających z nich praw i obowiązków, czyli działań podmiotów uprawnionych lub zobowiązanych. A contrario - jeżeli skutki uregulowań można ze sobą pogodzić, to spełniają one kryterium "niesprzeczności". Zgodność oznacza coś więcej, mianowicie zakłada spójność rozpatrywanych norm. Możliwość stwierdzenia braku sprzeczności zależeć będzie zatem również od sposobu sformułowania oraz stopnia konkretności ustaleń studium. W związku z tym podkreślenia wymaga, że studium stanowi akt polityki przestrzennej adresowany do gminy, nie zaś do pojedynczego inwestora. Ta cecha bezpośrednio wpływa na sposób formułowania ustaleń studium, w tym na stopień ich konkretności, które to ustalenia w większości nie spełniają wymagań adresowanych do przepisów prawa. Studium jest wyrazem przyjęcia pewnej wizji rozwoju przestrzennego dla całego objętego nim obszaru, zawiera zatem jedynie wskazówki mające zapewnić, że wydawane akty planistyczne będą realizowały pewien ład przestrzenny oraz harmonijny i zrównoważony rozwój a także zaspokajały potrzeby mieszkańców. Określa wymogi jakie stawiane są tym aktom dotyczące podstawowych założeń i kierunków. Przy ocenie sprzeczności bądź niesprzeczności inwestycji ze studium należy mieć zatem na względzie, że jest to dokument wyznaczający ramy i ogólne wskazania wymagające uszczegółowienia na późniejszym etapie." Organ podniósł, że działka nr [...], której dotyczy zaskarżona uchwała Rady Miejskiej, położona jest w obszarze MNU o przewadze zabudowy mieszkaniowo — usługowej i usługowo — mieszkaniowej terenów przewidzianych w studium pod zabudowę mieszkaniowo — usługową. Taki jest też przeważający faktyczny sposób zagospodarowania okolicznych terenów. Przy ocenie braku sprzeczności pomiędzy inwestycją mieszkaniową określoną w uchwale a postanowieniami studium, należy zatem brać pod uwagę ten ogólnie określony kierunek, jakim jest zabudowa o charakterem mieszkaniowo-usługowym lub też usługowo-mieszkaniowym. Zgodnie z przyjętą w studium polityką przestrzenną, w uchwale dla terenu działki nr [...] zaplanowano taki kierunek rozwoju. Z uwagi na powyższe organ uważa, że brak jest przesłanek do uznania uchwały Rady Miejskiej za sprzeczną ze studium. Odnosząc się do zarzutu braku legalizacji rowu melioracyjnego podkreślono, że Rada Miejska była świadoma tej okoliczności i w § 2 ust. 12 uchwały wyraźnie zastrzegła, że realizacja inwestycji uzależniona jest od uzyskania pozwolenia wodnoprawnego i legalizacji nowego odcinka rowu. Wprowadzenie tego warunku oznacza, że uchwała nie sankcjonuje działań inwestora sprzecznych z prawem, lecz wymaga ich usunięcia przed realizacją inwestycji. Jednocześnie podniesiono, że zmiana przebiegu rowu nie grozi utratą szczególnych walorów przyrodniczych, jak mogłoby to być przy ciekach naturalnych (rów melioracyjny nie jest ciekiem naturalnym). Mając na uwadze ogólność i elastyczność postanowień studium oraz faktyczną możliwość zmiany przebiegu rowu należy uznać, że samo funkcjonowanie rowu w obrębie działki nr [...] jest podstawą do uznania braku sprzeczności pomiędzy inwestycją objętą uchwałą a postanowieniami studium. W konsekwencji powyższego uchwała Rady Miejskiej nie narusza prawa, lecz przeciwnie — zapewnia zgodność inwestycji z wymogami prawa wodnego. Dodatkowo podniesiono, że przed wysłaniem niniejszej odpowiedzi na skargą, inwestor przekazał do Urzędu Miejskiego w J. L. informację, że posiada ostateczną decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] legalizującą przebudowę rowu melioracyjnego, którą zamierza złożyć do akt postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej w zakresie w jakim zgoda Rady Miejskiej na realizację inwestycji została uzależniona od stanowiska innego organu, to tym samym jest to zgoda warunkowa, stanowiąca naruszenie ww. przepisu. Organ wskazał, że uzasadnienie skargi nie określa jednak, na jakiej podstawie prawnej ten zarzut został postawiony, czyli jaki przepis prawa nie pozwala Radzie Miejskiej w taki sposób sformułować uchwały w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Przepis art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej ma charakter kompetencyjny poprzez przyznanie radzie gminy uprawnień do podjęcia uchwały w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, nie definiując przesłanek ustalenia czy też odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji. Brak jest podstaw do uznania, że Rada Miejska nie miała podstaw prawnych do takiego sformułowania swojej uchwały, mając na względzie zarówno interes inwestora jak i troskę o zgodność realizacji inwestycji z przepisami prawa, w tym m. in. prawa wodnego. Dodatkowo organ podkreślił, że przepis art. 8 ust. 1 specustawy mieszkaniowej określa jedynie obligatoryjny zakres uchwały o lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, co nie wyklucza uregulowania w niej dodatkowych związanych z taką inwestycją kwestii. Gdyby zaskarżona uchwała nie zawierała chociażby jednego z wymienionych w powyższym przepisie elementów, byłaby oczywista podstawa do stwierdzenia jej nieważności. Skarżący nie postawił jednak takiego zarzutu, stwierdzając wprost na str. 7 skargi, że uchwała nr [...] zawiera elementy wymagane przez ustawodawcę, następnie dodając, że uchwała ta zawiera również zapisy, które poddają w wątpliwość prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia. Zdaniem Rady Miejskiej określenie w ustawie mieszkaniowej obligatoryjnych elementów treści uchwały o lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nie oznacza, że mając na uwadze jej cel — rozwój budownictwa mieszkaniowego - Rada nie jest uprawniona do uszczegółowienia warunków realizacji inwestycji. Brak jest przepisu prawa, który stanowiłby podstawę do postawienia tezy o istnieniu takiego zakazu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 1 specustawy mieszkaniowej, zdaniem organu, oczywiście bezpodstawne jest twierdzenie Wojewody, że wskazanie w uchwale warunków realizacji inwestycji poddaje w wątpliwość wolę ustalenia tej lokalizacji. Intencja Rady Miejskiej w J. L. co do ustalenia lokalizacji inwestycji na działce nr [...] nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie zmienia tego zamieszczenie w uchwale warunków realizacji inwestycji. Spełnienie tych warunków weryfikowane będzie w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ administracji architektoniczno-budowlanej jest uprawniony do takiej weryfikacji na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Możliwości takiego sprawdzenia, zdaniem organu, nie stoi na przeszkodzie przywołany w skardze art. 25 ust. 1 specustawy mieszkaniowej. Zgodnie z tym przepisem uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Skarżący, jednakże dokonał błędnej jego wykładni wywodząc z niego zakaz dokonywania przez organ administracji architektoniczno- budowlanej weryfikacji spełnienia warunków określonych przez radę gminy w uchwale o ustaleniu inwestycji mieszkaniowej. Tymczasem związanie, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy oznacza zakaz weryfikacji, w tym podważania możliwości ustalenia takich warunków. Nie oznacza to zakazu sprawdzenia, czy na etapie samej już realizacji inwestycji zostały spełnione ustalone w uchwale warunki jej realizacji. Zdaniem Rady Miasta należy odróżnić realizację inwestycji od ustalenia lokalizacji inwestycji. Samo ustalenie lokalizacji nie stanowi podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych. Niezbędne jest uprzednie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Może zatem dojść do sytuacji, że lokalizacja inwestycji jest ustalona uchwałą rady gminy, ale nigdy nie dojdzie do jej realizacji z uwagi na nieuzyskanie pozwolenia na budowę w związku z niespełnieniem określonych w uchwale warunków realizacji inwestycji. Zamieszczone w § 2 ust. 12 uchwały warunki dotyczą wyłącznie realizacji inwestycji, a nie ustalenia jej lokalizacji. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie skarżącego, jakoby udzielona przez radnych zgoda miała charakter warunkowy. Ustalenie lokalizacji zostało dokonane bezwarunkowo — warunki dotyczą wyłącznie realizacji inwestycji. Ponadto należy zauważyć, że co najmniej część z określonych w art. 8 ust. 1 specustawy obligatoryjnych parametrów np. minimalna i maksymalna powierzchnia użytkowa mieszkań, minimalna i maksymalna liczbę mieszkań, czy wreszcie warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków są de facto warunkami realizacji inwestycji, a nie kreują warunkowości ustalenia lokalizacji. W zakończeniu podkreślono, że uchwała Rady Miejskiej w J. L. spełnia wszystkie wymogi określone w art. 8 ustawy mieszkaniowej, jest zgodna również z innymi obowiązującymi przepisami prawa i została podjęta z uwzględnieniem interesu publicznego, jakim jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych na terenie J. L., a także z poszanowaniem interesów osób trzecich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Kontrolą działalności organów administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne objęte są między innymi - zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, przy czym kryterium tej kontroli stanowi zgodność z prawem tych aktów (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.). Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.s.g. po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zdaniem tut. Sądu skarga organu nadzoru – Wojewody [...], jest w zasadniczym zakresie zasadna, gdyż uchwała Rady Miasta w J. L. z dnia [...] lipca 2025 r. Nr [...] została wydana z naruszeniem prawa – jest sprzeczna z Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w J. L. z dnia [...] września 2014 r. Prawidłowo Wojewoda [...] zauważył, że zgodnie z art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688, 1824, 527), który nakazuje przy uchwalaniu przedmiotowych uchwał mieszkaniowych stosować przepisy dotychczasowe. Dlatego też należy powołać się na treść art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej w brzmieniu sprzed nowelizacji. Zgodnie z tym przepisem: Inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. W przedstawionym powyżej stanie faktycznym niniejszej sprawy należy uznać, że podjęta przez Radę Miasta uchwała z dnia [...] lipca 2025 r. jest niezgodna z obowiązującym w gminie studium w zakresie w jakim zezwolono na realizację inwestycji mieszkaniowej w odległości mniejszej niż 15 m od linii brzegowej cieków i rowów melioracyjnych. Sprzeczność ta jest przy tym zupełnie oczywista i rażąca, a wbrew twierdzeniom Rady Miasta nie można jej uzasadniać specyfiką danej inwestycji, uwarunkowaniami lokalnymi, czy też celami specustawy mieszkaniowej. Wbrew twierdzeniom znajdującym się w uzasadnieniu uchwały Rada Miejska w J. L. jako organ stanowiący, nie posiada kompetencji do autorytarnej oceny i rozstrzygania kwestii niesprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami studium w kontekście przepisów specustawy mieszkaniowej. Fakt, że studium zostało przyjęte przez Radę Miasta nie oznacza automatycznie, że organ ten może jednostronnie ocenić zgodność planowanej inwestycji będącej przedmiotem uchwały podejmowanej w trybie specustawy mieszkaniowej niezależnie od ustaleń zawartych w studium. Chociaż prawidłowo wskazuje organ, że studium stanowi akt polityki przestrzennej a jego ustalenia wiążą organy gminny oraz zasadniczo mają charakter ogólny, to jednak w rozpatrywanej sprawie normatyw zawarty w studium odnoszący się do odległości nowej zabudowy kubaturowej od linii brzegowej cieków i rowów melioracyjnych został określony w sposób jednoznaczny i konkretny – nie mniej niż 15 m od linii brzegowej. (rozdział 5, pkt 3 lit c studium). Pomimo pewnej ogólnej swobody interpretacyjnej regulacji zawartych w studium (w szczególności w odniesieniu do zapisów dotyczących polityki przestrzennej gminy i kierunków zagospodarowania przestrzennego) to w realiach niniejszej sprawy należy podkreślić, że w obowiązującym Radę Miasta studium szczegółowo określono normatyw odległościowy zabudowy kubaturowej od cieków i rowów melioracyjnych. Normatyw ten wiąże organy gminy w zakresie przyjmowania uchwał na podstawie specustawy mieszkaniowej. Ustawa ta bowiem w art. 5 ust. 3 jasno określiła, że uchwała mieszkaniowa musi brać pod uwagę zapisy zawarte w studium. Sprzecznie z obowiązującym studium w § 12 zaskarżonej uchwały zawarto przepis stosownie do którego umożliwiono lokalizację budynków w odległości nie mniejszej niż 5,0 m od górnej krawędzi rowu. Proste zestawienie studium i zaskarżonej uchwały pozwala na jednoznaczny wniosek o sprzeczności tejże uchwały ze studium. Co więcej planując inwestycję inwestor zlokalizował ją bezpośrednio na rowie melioracyjnym oznaczonym na mapie stanowiącej załącznik do studium, a rów bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego przeniósł. Rada Miasta miała pełną świadomość tego stanu rzeczy, co znalazło swój wyraz również w samej uchwale, gdzie w § 12 wśród warunków realizacji inwestycji nakazano "doprowadzić "nowy odcinek rowu z likwidacją startego" do zgodności z wydaną decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2024 r. i uzyskać pozwolenie wodnoprawne w celu legalizacji wykonanego odcinka rowu z likwidacją starego i likwidacją przepustu". Rada Miasta miała przy tym wiedzę, że zaskarżona uchwała w tym zakresie jest sprzeczna ze studium. Z akt sprawy wynika bowiem, że w ramach przygotowanej dla organu analizy wniosku inwestora (k. 33 analizy uwarunkowań, k. 69 akt adm.) wskazywano w ramach porównania zakresu zamierzenia inwestycyjnego ze studium między innymi, że: - realizacja samego zamierzenia i częściowo sama zabudowa (budynki) lokalizowana jest na obszarze funkcjonalnym W: obszary wód (wody stojące i płynące) czyli poza obszarem o funkcji MNU, wskazanym w studium jako obszary o przewadze zabudowy mieszkaniowo-usługowej i usługowo-mieszkaniowej; - obszar funkcjonalny W, jest obszarem funkcjonalnym bez możliwości realizacji zabudowy kubaturowej; - obszar funkcjonalny jest jednym z podstawowych ustaleń studium i zmiany lokalizacji obszaru bez zmiany studium nie można dokonać; - aktualnie brak legalizacji przełożenia rowu melioracyjnego, - nie jest zachowana 15 m odległość zabudowy od cieku; - zabudowa lokalizowana jest na terenach nieprzydatnych pod budownictwo; Zdaniem Sądu Rada Miasta bez zmiany studium w zakresie warunków odnoszących się do możliwości zabudowy terenów (obszarów funkcjonalnych) oznaczonych w tym akcie literą W nie mogła uznać, że przyjęta uchwała nie jest sprzeczna ze studium. Należy jeszcze raz podkreślić, że rada gminy nie ma kompetencji do dokonywania wykładni autentycznej przyjętego studium i jednostronnej, oderwanej od zasady legalizmu, oceny zgodności przyjętych rozwiązań planowanej inwestycji mieszkaniowej ze studium. Wobec sprzeczności uchwały ze studium w zakresie odległości od rowu melioracyjnego oraz planowanie inwestycji mieszkaniowej w tym w szczególności zabudowy mieszkaniowej wprost w obszarze funkcjonalnym W (wody stojące i płynące) należało stwierdzić nieważność podjętej uchwały. Tut. Sąd podziela również zarzut skargi, że przyjmowana na podstawie specustawy mieszkaniowej uchwała nie może być przyjmowana warunkowo, czyli przy założeniu spełniania przez inwestora warunków prawnych niemożliwych do zweryfikowania przez organ stanowiący oraz warunków prawnych, które nie zostały spełnione w chwili podejmowania uchwały. Czym innym jest bowiem określenie charakterystyki i paramentów zabudowy, jak: wysokość, szerokość, rodzaj zabudowy, od warunków prawnych, które powinny (zdaniem Rady Miasta) być przyjęte, aby była możliwa realizacja inwestycji. Dlatego też uzależnienie realizacji inwestycji zawarte w uchwale od uzyskania legalizacji zmian w przebiegu rowu melioracyjnego oraz likwidacji przepustu w ramach pozwolenia wodnoprawnego, a także uzyskania stosownych zezwoleń na zmienioną niwelacje terenu (podniesienie o ok. 1 m) i uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na zmianę stosunków wodnych należy uznać za niezgodne z prawem. Konieczne jest podkreślenie, że w demokratycznym państwie prawnym to zasadna legalizmu wyrażona w art. 7 Konstytucji stanowi podstawę działań wszystkich organów. Jeżeli zatem art. 8 ust. 1 specustawy mieszkaniowej ani inny przepis tejże ustawy nie przyznaje radzie gminy kompetencji do podjęcia uchwały o realizacji inwestycji mieszkaniowej pod warunkiem uzyskania decyzji innych organów w tym legalizacji podjętych przez inwestora działań bez wymaganych decyzji administracyjnych, to tego rodzaju zapisy zawarte w uchwale należy uznać za niezgodne z prawem. Podzielić należy również zarzuty Wojewody [...] odnoszące się do zapewnienia bezpośredniego dostępu inwestycji do drogi publicznej. W treści uchwały stwierdzono bowiem, że taki bezpośredni dostęp jest zapewniony przez projektowany zjazd z ulicy [...]. W uchwale stwierdzono równocześnie, że ulica [...] ma we fragmentach szerokość 1,8 m do 2,5 m. Dlatego też należy uznać, że nie jest zapewniony normatywny dostęp inwestycji do drogi publicznej. Uchwała w tym zakresie jest więc wewnętrznie sprzeczna. W zakończeniu należy również podkreślić, że w treści uchwały w § 6 w ramach opisu sposobu zagospodarowania i uzbrojenia terenu wskazano, że zgodnie z ewidencją gruntów teren inwestycji stanowi łąki klasy IV, grunty orne klasy V i wody płynące oznaczone symbolem W (rów nr [...]) i jest położony na obszarze melioracji wodnych (rolnych). Następnie wskazano, że zgodnie z opracowaniem ekofizjograficznym teren przeznaczony pod planowaną inwestycję położony jest na dnie doliny rzecznej składającej się z gruntów słabonośnych. Teren niewskazany i nieprzydatny pod zabudowę. Rejon mokradeł okresowych, na których wskazano kontynuację łąkowo-pastwiskowego użytkowania. Zgodnie z mapą glebowo-rolniczą na działce występują grunty torfowe. Pomimo takiego opisu terenu inwestycji oraz usytuowania części planowanych budynków wprost na rowie melioracyjnym (zlikwidowanym bez uzyskanego uprzednio pozwolenia wodnoprawnego) oraz w rejonie mokradeł Rada Miasta podjęła uchwałę zezwalającą na lokalizację na działce nr [...] zespołu dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (ośmiu w zabudowie bliźniaczej i dwóch w zabudowie wolnostojącej). Działanie organu, wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, nie może być ocenione pozytywnie w kontekście interesu publicznego czy społecznego. Jedynym beneficjentem tej uchwały może być uznany wyłącznie inwestor, który na jej podstawie chce pozyskać pod zabudowę tereny co najmniej częściowo nie nadające się do tego celu. W interesie społeczności lokalnej, którą powinna reprezentować Rada Miasta, leżało natomiast wydanie na złożony przez inwestora wniosek uchwały odmownej, która uniemożliwiłaby mieszkaniowe zagospodarowanie terenów podmokłych o charakterze mokradeł. Organy publiczne nie powinny przy tym promować działań inwestorów dokonywanych bez stosownych zezwoleń organów władzy (a więc nielegalnych) poprzez zgodę na lokalizację inwestycji bez uzyskania uprzednich zezwoleń organów administracji specjalnej na likwidację rowu melioracyjnego, przepustu, czy też niwelację terenu oraz związaną z tym zmianę stosunków wodnych. Mając na uwadze powyższe WSA w Lublinie orzekł jak w sentencji wyroku.