II SA/Lu 64/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania wykonania określonych robót budowlanych; w zakresie wniosku skarżącej z dnia [...] r. o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego wniosku o przewrócenie terminu z dnia [...] r. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę S. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania wykonania określonych robót budowlanych, z uwagi na to, że skarżąca przesłała nieuwierzytelnione kserokopie odpisów skargi. Wnioskiem z dnia 5 czerwca 2015 r. skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do usunięcia braku skargi. W związku z tym, że nie przesłała po uprzednim wezwaniu odpowiedniej ilości przedmiotowego wniosku, został on pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2015 r, sygn. akt II SA/Lu 64/15. Następnie skarżąca wnioskiem z dnia 26 maja 2015 r. zwróciła się o przywrócenie terminu do usunięcia braków wniosku o przywrócenie terminu z dnia 5 marca 2015 r. dołączając odpowiednią ilość odpisów tego wniosku i brakującego wniosku z dnia 5 marca 2015 r. W jego uzasadnieniu wskazała, że nie dokonała żądanej czynności ze względu na wiek, problemy z pamięcią i problemy zdrowotne (astma, choroby oczu, problemy z krążeniem). Skarżąca do wniosku dołączyła kserokopie zaświadczeń lekarskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z powyższych przepisów wynika, że aby można było orzec o przywróceniu terminu do uzupełnienia braku formalnego strona powinna: – uchybić terminowi dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym; – złożyć wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie usuwając dostrzeżony brak formalny; – uprawdopodobnić okoliczność wskazującą, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przy czym dwa pierwsze warunki mają charakter formalny, których spełnienie umożliwia odniesienie się przez sąd orzekający w sprawie do merytorycznej zawartości wniosku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że strona zachowała tryb postępowania związany z przywróceniem terminu. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła jednak, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. W orzecznictwie sądowym jako kryterium istnienia winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Podkreśla się przy tym, że przywrócenie terminu pełni funkcję instytucji wyjątkowej, której zastosowanie jest wyłączone nawet w sytuacji najmniejszego niedbalstwa po stronie skarżącego (por. postanowienia NSA z: 11 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 418/10, 29 września 2011 r., sygn. akt II GZ 441/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podkreślić również należy, że podeszły wiek i zły stan zdrowia – same w sobie – nie są przesłanką do stwierdzenia braku odpowiedzialności strony za powstałe uchybienie terminu. Trzeba bowiem dodatkowo uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Oceniając stopień przyczynienia się strony do powstania uchybienia, należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły jej dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu działań mających na celu dotrzymanie terminu (por. NSA z: 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 701/14 oraz 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1112/11, publ. CBOSA). Zdaniem Sądu, skarżąca uchybiła terminowi z własnej winy, gdyż trudno uznać to zaniedbanie za efekt problemów zdrowotnych związanych z chorobą oczu. Zwrócić należy bowiem uwagę, że wnioskodawczyni nie dlatego nie uzupełniła braku wniosku o przywrócenie terminu z dnia 5 marca 2015 r., że nie mogła odczytać treści wezwania, lecz dlatego, że w ogóle go nie dostrzegła, zagubiła. Oznacza to, że wnioskodawczyni nie dopełniła wezwania wyłącznie przez nieuwagę i niedochowanie należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw sądowych. Ponadto należy wskazać, że nie każda choroba jest przeszkodą do dokonania określonej czynności procesowej. Jest nią z reguły nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, a za taką nie można uznać postępującej choroby oczu (postanowienie NSA z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II OZ 971/14, publ. CBOSA). Z opisanych względów wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 5 marca 2015 r. o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony, albowiem wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, rozumianej w kontekście niniejszej sprawy jako brak należytej staranności w uważnym zapoznaniu się z treścią wezwania sądowego. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.