II SA/Lu 641/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Małgorzata Poniatowska-Furmaga, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2007r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia podania o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 30 maja 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia A. K. na postanowienie wydane z upoważnienia Wójta Gminy z dnia 12 marca 2007r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia podania o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad córką R. od marca 2004 r. do sierpnia 2005 r., postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ orzekający podał, iż A. K. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia podania o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego za okres od marca 2004 r. do sierpnia 2005 r. , składając stosowne podanie w dniu 12 marca 2007r. Zwłokę tłumaczyła tym, że dopiero podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w dniu 22 listopada 2006 r. zrozumiała, że sprawa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres wsteczny jest odrębną od tej, którą rozpatrywał Sąd. Jednocześnie z podaniem o przywrócenie terminu dopełniła czynności, dla której określony był termin tzn. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki na niepełnosprawną córką R. Przedmiotem sprawy jest dopuszczalność przywrócenia terminu do wniesienia podania o świadczenie pielęgnacyjne, unormowane przepisami ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Sprawa o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego została rozpatrzona decyzją wydaną z upoważnienia Wójta Gminy z dnia 15 września 2005 r. , utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia 26 kwietnia 2006 r. Na ich podstawie A. K. nabyła prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad córką R. od 1 września 2005 r. do 31 marca 2006 r. W toku postępowania odwoławczego skarżąca kwestionowała początkowy termin powstania uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego, domagając się jego przyznania od 2 marca 2004 r. i wywodząc, że data ta to data złożenia przez nią wniosku do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności jej córki. Kolegium, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie uwzględniły takiej argumentacji skarżącej, podkreślając, iż sprawa ustalenia niepełnosprawności i sprawa ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego to dwie różne sprawy, załatwiane przez różne organy w trybie różnych przepisów. Wnioskując o przywrócenie terminu do wniesienia podania o świadczenie pielęgnacyjne skarżąca błędnie przyjmuje, że dwiema różnymi sprawami – o jakich mówi Sąd w uzasadnieniu wyroku – jest sprawa jej uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego po 1 września 2005 r. i przed tą datą. Idąc jednakże jej tokiem rozumowania, oceny dopuszczalności przywrócenia terminu do wniesienia podania organ dokonuje na płaszczyźnie art. 58 § 1 i 2 kpa, przy założeniu, że przyczyną uchybienia terminu był jej brak wiedzy co do przedmiotu sprawy i, że przyczyna ta ustała w dacie ogłoszenia wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Na podstawie art. 58 § 1 i 2 kpa warunkiem przywrócenia terminu do dokonania czynności, dla której termin był określony, jest uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy osoby zainteresowanej, wniesienie prośby o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia oraz jednoczesne dopełnienie czynności, dla której określony był termin. Wszystkie trzy przesłanki muszą wystąpić kumulatywnie, nadto siedmiodniowy termin, o jakim mowa w art. 58 § 2 kpa jest terminem nieprzywracalnym. Spośród wymienionych trzech przesłanek skarżąca spełniła tylko jedną - jednocześnie z podaniem o przywrócenie terminu złożyła wniosek o świadczenie pielęgnacyjne. Zdaniem Kolegium, skarżąca nie dopełniła warunku terminu, w jakim skutecznie mogła domagać się przywrócenia terminu do wniesienia podania o świadczenie pielęgnacyjne za uprzedni okres. Jeżeli bowiem przyjąć za trafną jej koncepcję (z którą Kolegium nie zgadza się), że podczas rozprawy przed sądem administracyjnym dowiedziała się, że sprawa uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego za okres sprzed września 2005 r. jest sprawą odrębną, prośbę o przywrócenie terminu powinna była wnieść w terminie 7 dni od dnia rozprawy, a więc najpóźniej w dniu 29 listopada 2006 r. Tymczasem podanie o przywrócenie terminu skarżąca złożyła dopiero 12 marca 2007 r., a więc ze znaczną zwłoką. Zdaniem Kolegium, skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu. Przeszkoda, na jaką powołuje się skarżąca – brak wiedzy czy świadomości co do treści swojego własnego podania – nie należą do okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać brak winy w zwłoce w dokonaniu określonej czynności. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca A. K. wnosi o "uchylenie postanowienia (...) ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (...), uchylenie postanowienia z dnia 12 marca 2007 r., Nr [...] wydanego z upoważnienia Wójta Gminy, nakazanie przywrócenia uchybionego terminu, polecenie organowi wznowienie postępowania z urzędu na podstawie art. 147 kpa" . W uzasadnieniu skargi skarżąca twierdzi, iż to organy państwa załatwiając sprawę naruszyły prawo. Zaś wskutek upartości i opieszałości organu, skarżąca musiała zwrócić się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w celu przyznania przysługujących jej praw. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W przedmiotowej sprawie Sąd w całości podziela stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kwestia przywrócenia terminu uregulowana została w art. 58 § 1 i 2 kpa. Z przepisu tego wynika, że warunkiem przywrócenia terminu do dokonania czynności, dla której termin był określony, jest uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy osoby zainteresowanej, wniesienie prośby o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia oraz jednoczesne dopełnienie czynności, dla której określony był termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Bezsporny w sprawie jest fakt, że skarżąca spełniła tylko jedną z nich tj. jednocześnie z podaniem o przywrócenie terminu złożyła wniosek o świadczenie pielęgnacyjne . Nie można uznać natomiast, iż skarżąca dochowała warunku terminu do wniesienia podania o przywrócenie terminu, składając to podanie dopiero w dniu 12 marca 2007 r., podczas gdy z jej twierdzeń wynika, że to z uzasadnienia wyroku Sądu dowiedziała się, że sprawa uprawnień do świadczeń pielęgnacyjnego za okres sprzed września 2005 r. jest sprawą odrębną. Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2006 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 582/06 oddalający skargę uprawomocnił się w dniu 15 stycznia 2007r. Skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Przeszkodami uprawdopodobniającymi brak winy strony mogą być tylko takie zdarzenia, których strona nie mogła przezwyciężyć bez dołożenia należytej staranności. Na żadną z takich przeszkód skarżąca nie wskazała ani w skardze, ani też wcześniej w odwołaniu od postanowienia organu I instancji. Bezzasadny jest także zarzut przedstawiony w uzasadnieniu skargi, że wskutek nie przekazania przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności jej podania Gminnemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej według właściwości skarżąca została pozbawiona świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawną córkę. Każda z tych jednostek, co podkreślono w odpowiedzi na skargę, ma swoją odrębną regulację prawną i odrębny zakres zadań i nigdy dotychczas ustawodawca nie przekazał żadnej z tych jednostek zadań czy kompetencji drugiej. Jako pozbawione podstaw prawnych uznać należy żądanie zawarte w skardze, a dotyczące "polecenia organowi wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 147 kpa". Przepis powołany przez skarżącą stanowi, iż wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Natomiast przesłanki wznowienia postępowania wynikają z art. 145 kpa i art. 145a kpa. Skarżąca nie wskazuje, w której sprawie miałoby nastąpić wznowienie postępowania i na jakiej podstawie. Ponadto nie ma prawnej możliwości nakazania organowi, aby ten wznowił postępowanie z urzędu. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, iż zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.