II SA/Lu 646/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata E. O. – M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie pomocy na dożywianie p o s t a n a w i a odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Adwokat E. O. – M. wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu skarżącej wniosła w związku z przedłożeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały uiszczone w całości ani w części. Do wniosku dołączono odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię potwierdzenie nadania korespondencji na adres skarżącej, poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię paragony fiskalnego i faktury VAT. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zostało przeciwstawione sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej. Oznacza to, że o opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej można mówić wówczas, jeżeli realnie występuje kwestia wniesienia albo niewniesienia skargi kasacyjnej, a adwokat zgodnie z najlepszą wiedzą dochodzi do wniosku, iż nie ma podstaw do kwestionowania orzeczenia Sądu Sygn. akt II SA/Lu 646/12 pierwszej instancji, a więc nie ma podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienia NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 106/11 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 października 2012 r. uwzględnił w całości skargę i podniesiony w niej zarzut, co też wnioskodawczyni podkreśla w opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Ponadto tak z wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu jak i z opinii nie wynika, aby skarżąca mimo korzystnego dla siebie wyroku zwróciła się do wnioskodawczyni o sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Nic nie wskazuje zatem, ażeby w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności, które mogłyby wskazywać, że realnie istniała kwestia rozważenia zasadności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienia NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 106/11 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Artykuł 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity: Dz.U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.) stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. Tak więc wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a. dotyczy tylko pomocy "udzielonej" (por. postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt I KZP 15/2005, OSNKW 2005/7-8/60) przy czym musi to być pomoc faktycznie, realnie udzielona (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93; postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II FZ 513/07 - Legalis). Skoro zaś w sprawie niniejszej realnie nie istniała kwestia wymagająca rozważenia zasadności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej albo odstąpienia od wnoszenia skargi kasacyjnej nie można mówić o faktycznym udzieleniu skarżącej pomocy prawnej. Tym samym nie można przyjąć aby wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu był zasadny. Mając na względzie powyższe należało orzec jak na wstępie postanowienia.