II SA/Lu 647/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 1 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a przyznać M. R. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.. Skarżący na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Wniosek uzasadniła tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz trojgiem pełnoletnich dzieci, z którymi zamieszkuje w domu o powierzchni [...] m2, który wymaga kapitalnego remontu i utrzymuje się ze swojej emerytury w kwocie [...]złotych netto, emerytury żony w kwocie [...]złotych netto oraz niewielkich dochodów uzyskiwanych z pracy sezonowych przez dzieci. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi [...] złotych netto. Skarżący podkreślił, że cierpi na chorobę [...] wymagającą stałego leczenia. Na koszty utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego skarżącego składają się wydatki na leczenie – [...] złotych, zakup leków – [...] złotych, koszty utrzymania domu – [...] złotych, koszty leczenia żony – [...] złotych, miesięcznie, opłata ze energię elektryczną – [...] złotych miesięcznie, a wodę – [...] złotych kwartalnie oraz koszty wyżywienia – [...] złotych. Skarżący wezwany do sprecyzowania, pod rygorem przyjęcia, że wnosi o ustanowienie adwokata, wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego poprzez wskazanie, czy wnosi o ustanowienie adwokata, czy radcy prawnego nie wykonał wezwania. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Druga z wymienionych sytuacji zachodzi w sprawie niniejszej. Stałe koszty utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego skarżące są wyższe od jego dochodów. Zatem skarżący zalicza się do osób osiągających dochód nie pozwalający na pokrycie wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Dlatego referendarz sądowy uwzględnił w całości wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.