II SA/Lu 65/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal-sprawozdawca, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Ref.stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2005 r. sprawy ze skargi R.K. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skardze (z dnia 24 grudnia 2004 r.), R.K. domagała się uchylenia uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r., podjętej na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), art. 14 ust. 1 i 2 oraz art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717), w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. – część II. Uzasadniając skargę R. K. podała, że zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r,. stanowiąca jej własność działka Nr [...] (położona w L.przy ul. [...]) przeznaczona była pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Skarżąca zwróciła uwagę, że nie można ustalić przyczyn, dla których Rada zdecydowała się po upływie roku obowiązywania uchwały Nr [...] z dnia [...] r. na zmiany w planie miejscowym. R. K. podniosła, że dokonała już podziału działki Nr [...], na część przeznaczoną pod drogę publiczną, a następnie zamierzała dokonać darowizny pozostałej części nieruchomości na rzecz jej syna, który zaplanował budowę domu jednorodzinnego. Biorąc pod uwagę obowiązujące studium Miasta zaliczające działkę Nr [...] do terenów intensywnej urbanizacji, zaskarżoną uchwałę – zdaniem skarżącej - podjęto z naruszeniem art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miasta stwierdził, że zaskarżoną uchwałę podjęto zgodnie z wymogami prawnymi obowiązującymi w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Podjęte przez Radę Gminy działania planistyczne związane z zamiarem ustalenia nowego przeznaczenia, należącej do skarżącej działki Nr [...] (położonej w L. przy ul. [...]) mieściły się w granicach przysługujących tejże Gminie uprawnień wynikających z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Przepis ten stanowi, iż kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Znaczenie zaskarżonej uchwały w obrocie prawnym jest inne, aniżeli wskazywane przez skarżącą. Analizowana uchwała nie rodzi negatywnych skutków dla skarżącej i nie pozbawia jej prawa do zabudowy działki. W szczególności kwestionowanej uchwały nie należy utożsamiać ze zniesieniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rozwiązań przyjętych w uchwale z dnia [...] r. Nr [...] Zaskarżona uchwała, stosownie do art. 17 cyt. ustawy stanowi podstawę do przeprowadzenia przez Gminę postępowania planistycznego i procedury niezbędnej do sporządzenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwalenie nowego planu zagospodarowania przestrzennego zakończy działalność planistyczną i dopiero od tego momentu można mówić o zmianach w przeznaczeniu działki Nr [...] – jeśli takie zmiany zostaną przez Radę Gminy wprowadzone. Wynika to wprost z przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przewidującym, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dlatego zbyt daleko idącym był wniosek skarżącej, że zmieniło się przeznaczenie jej nieruchomości, ponieważ Gmina Lublin skarżoną uchwałą nie uchyliła dotychczasowego planu miejscowego, zakładającego na działce Nr [...] zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zarzut skarżącej, że naruszono jej prawa właścicielskie w związku z uchwaleniem przez Radę Gminy zaskarżonego aktu (uchwały Nr [...]) nie był trafny. W myśl art. 6 ust. 1 cyt. ustawy, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości; natomiast ewentualna uchwała w sprawie uchwalenia planu miejscowego (zmieniającego dotychczasowe przeznaczenie działki Nr [...]) obowiązywać będzie od dnia wejścia w życie w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa (art. 29 ust. 1). Odnosząc się do zarzutów i wniosków skargi należy stwierdzić, że były one przedwczesne albowiem stosownie do art. 34 ust. 1 cyt. ustawy, iż wejście w życie nowego planu spowoduje utratę mocy obowiązującej dotychczasowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego części odnoszących się do objętego nim terenu. Zdaniem Sądu, chybiony był podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Według skarżącej, obowiązujące studium przewiduje na terenie działki Nr [...] możliwość realizacji zadań związanych z "intensywną urbanizacją". Należy wyjaśnić, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5), jednakże jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zatem na etapie opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym zlokalizowana jest nieruchomość skarżącej, obowiązywać będzie zasada zgodności planu ze studium. Skoro zaskarżona uchwała swoim zakresem regulacji w sensie przedmiotowym nie wkracza w problematykę zgodności planowania przestrzennego z ustaleniami studium, to za wcześnie mówić na temat sprzeczności uchwały ze studium. Takie rozważania będą aktualne dopiero po ewentualnym podjęciu przez Radę Gminy uchwały (aktu prawa miejscowego) zmieniającej dotychczasowe – określone postanowieniami uchwały z dnia [...] r. – przeznaczenie nieruchomości skarżącej. Analiza treści studium pod kątem oceny czy jest możliwa zmiana obecnego przeznaczenia działki - jako problem wykraczający poza zakres i granice rozpoznawanej sprawy – nie była przedmiotem rozważań Sądu. W tej sytuacji trudno było uznać zarzuty skargi za zasadne. Wypada zaznaczyć, iż przepis art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Trzeba wskazać przy tym - na marginesie powyższych rozważań, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gwarantuje właścicielowi nieruchomości roszczenia odszkodowawcze, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w sposób zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe, bądź istotnie ograniczone (art. 36 ust. 1). Właściciel nieruchomości może żądać odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Zrealizowanie powyższych roszczeń odszkodowawczych może nastąpić również poprzez zaoferowanie przez gminę właścicielowi - nieruchomości zamiennej (art. 36 ust. 2 ustawy). W ocenie Sądu, zaskarżona uchwała nie narusza interesu lub uprawnienia skarżącej, stąd też wniesiona skarga jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).