II SA/Lu 653/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać M.W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych. Strona skarżąca M.W. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Referendarz sądowy stwierdził, że: Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanka przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowane w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oparta jest na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym stanu faktycznego. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Przy czym muszą być to możliwości realne, istniejące w chwili składania wniosku. Ciężar dowodu okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie wnoszącej o jego przyznanie. Przytoczone we wniosku strony okoliczności, jak również przedstawione przez nią dokumenty powinny, zatem wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Minimalne wynagrodzenie radcy prawnego ustanowionego w sprawie niniejszej dla reprezentowania strony skarżącej wynosi 240 złotych netto (§14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163. poz. 1349 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Z oświadczenia strony skarżącej wynika, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się ze świadczenia z pomocy społecznej w kwocie [...] złotych, jest właścicielem mieszkania o powierzchni [...] m2 i [...] arów nieruchomości gruntowej. W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania nie jest w stanie ponieść minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego. Miesięczny dochód strony skarżącej wynosi [...] złotych zaś minimalne wynagrodzenie radcy prawnego ustanowionego dla reprezentowania strony skarżącej w niniejszej sprawie wynosi 292,80 złotych brutto. Porównanie obu kwot jednoznacznie wskazuje, że strona skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego. Okoliczność ta świadczy również o tym, że poniesienie przez stronę skarżącą kosztu minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego spowoduje uszczerbek w koniecznych dla niej kosztach utrzymania, niezależnie od rzeczywistej wysokości tych kosztów. Z tego powodu referendarz sądowy ustanowił dla strony skarżącej radcę prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych. Wobec powyższego referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.