II SA/Lu 66/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi T. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu 27 lutego 2004 r. Rada Miejska we [...] – na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) oraz w związku z uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej we [...] z dnia [...]. – podjęła uchwałę Nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. W dniu 20 stycznia 2014 r. skargę na wskazaną uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł skarżący [...]. Skarga została poprzedzona wezwaniem skarżącego z dnia 6 października 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa skierowanym do Rady Miejskiej we [...] (do organu wezwanie wpłynęło w dniu 6 listopada 2013 r.). W wezwaniu tym skarżący wezwał Radę Miejską we [...] do zmiany wskazanej uchwały, poprzez wprowadzenie do planu w części [...]zapisu zgodnego z wcześniej przyjętą uchwałą Nr [...] w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]". W ocenie skarżącego niezgodność tych aktów polega na zmianie przeznaczenia terenu przy ul. [...], oznaczonego w planie zagospodarowania symbolem [...] jako tereny przeznaczone pod mieszkalnictwo jednorodzinne i usługi [...] a po zmianie na usługi nieuciążliwe [...] doprowadziło to do niezgodności planu ze "Studium" w tej części. Narusza to w ocenie skarżącego przepis art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według którego uchwalenie planu miejscowego jest możliwe dopiero po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami "Studium". Swój interes prawny występujący z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa uzasadnił faktem, że jest właścicielem nieruchomości objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] we fragmencie dotyczącym jego niezgodności ze "Studium". W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Rada Miejska we [...] pismem z dnia 28 listopada 2013 r. wyjaśniła, że zaskarżona uchwała odpowiada prawu, wojewoda nie wniósł uwag do uchwały, wszystkie protesty mieszkańców do planu zostały rozpatrzone, a wzywający do usunięcia naruszenia prawa posiada szeroką wiedzę w zakresie prac i procedury dotyczącej jej uchwalania, ponieważ był w tym czasie radnym. Zaskarżając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie uchwałę Rady Miejskiej we [...] z dnia 27 lutego 2004 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] skarżący domagał się stwierdzenia jej nieważności w części oznaczonej symbolem [...] . Zaskarżonej w tej części uchwale zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na niezgodności planu we wskazanym fragmencie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Niezgodność ta wynika w ocenie skarżącego z faktu, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dotyczące nieruchomości położonych przy ul. [...], oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem D.28U, zostały oznaczone jako tereny [...], to jest mieszkalnictwo jednorodzinne i usługi. Natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ten fragment terenu oznaczono symbolem [...], jako usługi nieuciążliwe. Dlatego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego we wskazanym fragmencie jest niezgodny ze "Studium". Przeznaczenie oznaczonego fragmentu terenu na budownictwo jednorodzinne w znaczny sposób – zdaniem skarżącego – ogranicza funkcje terenu od terenów przeznaczonych na usługi nawet nieuciążliwe i wskazuje, że teren przeznaczony winien być wyłącznie pod budownictwo jednorodzinne. Dlatego na tym terenie nie będzie możliwa np. lokalizacja obiektów telefonii komórkowej, o czym stanowi przepis art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Dlatego istotne jest zachowanie funkcji terenu przyjętych w "Studium" i miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skutkuje to naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według którego, wójt, burmistrz, albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium. Natomiast art. 20 ust. 1 ustawy stanowi, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały skarżący uzasadnił swoimi prawami podmiotowymi, to jest przysługującym mu prawem własności nieruchomości sąsiadującej z terenem oznaczonym w planie symbolem [...], na którym zlokalizowano maszt telefonii komórkowej wbrew obowiązującym przepisom prawa, zaś obiekt ten bezpośrednio oddziaływuje na nieruchomość skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z uwagi na jej bezzasadność oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu tego stanowiska wyjaśniono, że postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie są sprzeczne z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego we [...]. Teren, którego dotyczy skarga, zgodnie z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą nr [...] z dnia [...]., oznaczony został na mapie symbolem MN. Legenda tej mapy w punkcie [...] oznaczonym "Obszary zabudowane", opisuje teren [...] jako teren przeznaczony pod mieszkalnictwo jednorodzinne i usługi. Dla tych terenów obowiązkowe było jednak opracowanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ponadto część tekstowa "Studium" w części I: "Uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego miasta. Polityka realizacji Studium na wyodrębnionych obszarach funkcjonalnych", w rozdziale [...] "Obszary przeznaczone pod zabudowę – kierunki rozwoju miasta" w punkcie 2: "Tereny potencjalnego rozwoju funkcji mieszkaniowej", na stronie 17 wskazuje: "W strefach obszarów funkcji mieszkaniowej możliwa jest realizacja usług publicznych i komercyjnych oraz drobnej wytwórczości (na obszarach zabudowy jednorodzinnej) z wyłączeniem inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi". Granice terenu, którego skarga dotyczy, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym na mocy uchwały Rady Miejskiej we [...] nr [...]zostały oznaczone symbolem [...]jako teren dla potrzeb usług nieuciążliwych. Zgodnie z zasadami dotyczącymi kształtowania sieci usługowej zawartej w § 6 planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza się lokalizację usług komercyjnych i mieszkań, jako uzupełnienie przeznaczenia podstawowego. W paragrafie tym zawarta jest nadto definicja "usług nieuciążliwych" jako przedsięwzięć, które nie wymagają sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, w oparciu o przepisy ustawy "Prawo ochrony środowiska". Brak jest co do tego terenu zakazu budownictwa jednorodzinnego. Sprecyzowaniu uległ jedynie rodzaj usług dopuszczalnych na terenie oznaczonych symbolem [...]. Biorąc to pod uwagę nie organ nie zgodził się z twierdzeniami skarżącego, iż zachodzi niezgodność pomiędzy "Studium" a planem w zakresie terenu oznaczonego w planie symbolem [...]. Nadto wolą ustawodawcy było pozostawienie organom gminy uprawnienia do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (aktów prawa miejscowego), przy jednoczesnym nałożeniu obowiązku przestrzegania reguł stanowienia prawa. Wobec rygorystycznego uregulowania procesu legislacyjnego przy stanowieniu przepisu gminnego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a szczególnie wobec konieczności przestrzegania poszczególnych etapów stanowienia tego prawa, samodzielność gminy doznaje pewnego rodzaju ograniczenia. Jedną z podstawowych zasad obwiązujących przy sporządzaniu planów miejscowych jest związanie organów gminy ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy – art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Poprzez uchwalenie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego organy gminy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie kształtowania polityki przestrzennej. W "Studium" określa się w szczególności: kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy (pkt 2), obszary, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (pkt 9). W studium dokonuje się zatem kwalifikacji poszczególnych obszarów gminy i ich przeznaczenia. I chociaż "Studium" nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, gdyż nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary gminy mogą być zatem przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju, jeśli wcześniej w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium i nie mogą wkraczać w dziedzinę zastrzeżoną dla planu miejscowego. Studium ma być z założenia aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania miejscowego, pozwala na maksymalne uwzględnienia warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu planów miejscowych. Uszczegółowienie treści "Studium" w odniesieniu do kierunków zagospodarowania przestrzennego w sposób przekraczający ramy wyznaczone przepisem art. 10 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może oznaczać, że już w akcie planistycznym niebędącym aktem prawa miejscowego organ gminy w sposób precyzyjny ustala przeznaczenie terenu oraz określa sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Materia ta zastrzeżona jest dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 ustawy), w którym w sposób szczegółowy, precyzyjny ustalone zostanie przeznaczenie terenów oraz określony zostanie sposób ich zagospodarowania i zabudowy. Wymagana więc przepisem art. 20 ust. 1 ustawy zgodność planu ze "Studium" nie może polegać na zgodności dosłownej. Nie wszystkie ustalenia "Studium" mogą zostać wprost przeniesione do postanowień planu miejscowego, znajdując w nim swoje odzwierciedlenie, z drugiej zaś strony plan miejscowy może zawierać regulacje pominięte w Studium, jednakże w konsekwencji precyzujące założenia o charakterze ogólnym. W ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w Studium należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa, to jest art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wówczas, gdy to "inne przeznaczenie terenu" w planie miejscowym jest całkowicie odmienne od ustalonego w Studium. W niniejszej sprawie nie mamy zaś do czynienia z "innym" przeznaczeniem terenu oznaczonego w planie jako [...]. W Studium zagospodarowania przestrzennego obszar ten został opisany jako przeznaczony na budownictwo jednorodzinne i usługi, zaś w planie doszło do sprecyzowania, że chodzi o usługi nieuciążliwe, nie zakazując jednocześnie budownictwa jednorodzinnego. Nadto zgodnie z treścią art. 101 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Kryterium interesu prawnego ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. Związek ten musi być aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny, a nadto chodzi o interes o charakterze osobistym, zindywidualizowany i konkretny. Dlatego zdaniem organu skarżący nie wykazał naruszenia tak rozumianego interesu prawnego wskutek podjęcia przez Radę Miejską we [...] i pozostawania w obrocie prawnym zaskarżonej uchwały. W związku z tym nie można stwierdzić jakichkolwiek naruszeń prawa w zakresie podjęcia uchwały dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez co skarga jako bezzasadna winna podlegać oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest w sposób oczywisty bezzasadna, dlatego podlega oddaleniu, jednakże nie z przyczyn wskazywanych w odpowiedzi na skargę. Co do zasady, sąd administracyjny uprawniony jest do badania zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organy administracji publicznej prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa (materialnego i procesowego) w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny sprawy (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Natomiast na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem materialnym jak i zachowania przez organy, w tym planistyczne, przepisów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm., dalej jako "u.s.g."), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wymóg wezwania do usunięcia naruszenia w niniejszej sprawie został przez skarżącego spełniony, a skarga nie była ograniczona terminem jej wniesienia (art. 94 ust. 1 u.s.g.). Stwierdzić natomiast należy, iż zawarty w odpowiedzi na skargę zarzut, że skarżący nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady Miejskiej we [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] – nie jest trafny. Trzeba zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r. (sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84) i z dnia 16 września 2008 r. (sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Skoro nie jest sporne, że nieruchomości stanowiąca własność skarżącego jako mieszkańca [...] znajduje się w granicach obszaru objętego uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oznacza to, iż uchwała ta reguluje sytuację prawną skarżącego jako właściciela nieruchomości objętej planem miejscowym. Interes prawny skarżącego wynika z przysługującego mu prawa własności nieruchomości, podlegającego ochronie prawnej m.in. na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP, Kodeksu cywilnego, i szeregu innych ustaw. Jeżeli zaś zgodnie z ustaleniami miejscowego planu nieruchomość skarżącego znajduje się na obszarze graniczącym z obszarem oznaczonym symbolem D.28U, którego poprawność zagospodarowania w planie skarżący kwestionuje, wskazując na jego rozbieżność z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] oznacza to, że skarżący posiada legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Powszechnie panującym poglądem jest zapatrywanie, że interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania administracyjnego może wynikać także z norm prawnych regulujących stosunki cywilnoprawne (np. prawo własności). Zasadnie bowiem zauważono, że kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego i to ujmowanego szeroko, a zatem nie tylko prawa administracyjnego. Interes ten winien być rozumiany jako zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się więc do ustalenia związku między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Interes prawny właściciela (współwłaściciela) nieruchomości wynikający z materialnoprawnej normy art. 140 k.c. może pozostawać w bezpośrednim związku ze sprawą administracyjną i rozstrzygnięciem w takiej sprawie, skoro wpływa, a w każdym razie może wpłynąć na sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 842/09). Daje to podstawę do merytorycznej oceny zasadności wniesionej skargi. Otóż skarga nie jest zasadna, bowiem opiera się ona na zarzucie naruszenia zaskarżoną uchwałą przepisów art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej jako "u.p.z.p.", który jest całkowicie chybiony. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przywołany przepis ustanawia zatem dwie przesłanki zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: materialnoprawną – uwzględnienie zasad sporządzania planu i formalnoprawną – zachowanie procedury sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie. W niniejszej sprawie skarżący zarzucił zatem uchwale Rady Miejskiej we [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], naruszenie trybu sporządzania planu poprzez pogwałcenie przepisu art. 15 ust 1 u.p.z.p., według którego wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem oraz art. 20 ust. 1, zgodnie z którym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Trzeba jednakże przede wszystkim zaakcentować, co całkowicie uszło uwadze skarżącego, że do zaskarżonej uchwały przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w ogóle nie znajdowały zastosowania. W uchwale tej wyraźnie wskazano jej podstawę prawną, a mianowicie to, że została podjęta – między innymi – na podstawie przepisu art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w związku z obecnie obowiązującym przepisem art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 85 ust. 2 u.p.z.p. stanowi, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Taka waśnie sytuacja występowała w niniejszej sprawie. Cezurą stosowania przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. w procedurach sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było zatem zawiadomienie o terminie wyłożenia ich projektów do publicznego wglądu, co w okolicznościach faktycznych tej sprawy miało miejsce przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to w konsekwencji, że zaskarżona uchwała nie mogła naruszyć wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które w procedurze jej podejmowania w ogóle nie miały zastosowania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził oczywistą bezzasadność skargi, którą na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.