II SA/Lu 660/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Leszek Leszczyński (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2007 r. sprawy ze skargi T. W. w przedmiocie wymierzenia Wójtowi Gminy . grzywny za niewykonanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wydanego w dniu 15 lutego 2001 r. w sprawie II SA/Lu 864/00 dotyczącej zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje "[...]" A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. T. W. w dniu [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia [...] o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny za niewykonanie wyroku Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 dotyczącej zasiłku celowego. Uzasadniając skargę T. W. podniosła, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 nie został dotychczas wykonany co stanowi przykład lekceważenia sądu. Wójt Gminy wezwany do nadesłania odpowiedzi na skargę przesłał odpowiedz udzieloną przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 528/07 dotyczącej wymierzenia grzywny Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej za niewykonanie orzeczenia Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00. Wnosząc o oddalenie skargi Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 15 lutego 2001 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] oraz decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...], Nr [...] odmawiającą skarżącej przyznania zasiłku celowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w dniu [...]. wydał decyzję Nr [...], którą odmówił skarżącej przyznania zasiłku celowego. W odpowiedzi na skargę podniesiono również, że skarżąca nie po raz pierwszy wnosi o ukaranie grzywną za niewykonanie wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00. W dniu 21 lutego 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem wydanym w sprawie o sygn. akt I SA 2992/01 odrzucił skargę T. W., zaś wyrokiem z dnia 04 grudnia 2002 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA 981/02 oddalił jej skargę. Sprawa dotycząca wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku wydanego w sprawie II SA/Lu 864/00 była również przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 01 grudnia 2004 r. wydany w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 46/04 i wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2005 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 14/05 oddalił skargi T. W. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej podniósł również, że skarżąca dwukrotnie wnosiła wezwanie o wykonanie wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 i za każdym razem otrzymała na nie odpowiedź. Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2005 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 14/05 skarga dotycząca orzeczenia grzywny za niewykonanie wyroku wydanego w sprawie II SA/Lu 864/00 była jeszcze dwukrotnie przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który postanowieniem wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 741/06 z dnia 24 października 2006 r. i postanowieniem z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 102/07 odrzucił skargę. Z tych powodów Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej skargę T. W. o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 uważa za niezasadną i wnosi o jej oddalenie. Po otrzymaniu odpowiedzi na skargę T. W. wniosła pismo z dnia [...], w którym podniosła, że w sprawie dotyczącej wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku sądu wydanego sprawie sygn. akt II SA/Lu 864/00 Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej jak i Wójt Gminy nie wykonali wyroku, gdyż nie dysponują zwrotnym potwierdzeniem odbioru decyzji wydanej po ponownym rozpoznaniu. W dalszej części pisma skarżąca polemizuje ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, które zaprezentowane zostało w wyroku z dnia 26 kwietnia 2005 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 14/05, w postanowieniu z dnia 14 lutego 2007 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 102/07 i w postanowieniu wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 741/06 z dnia 24 października 2006 r. Do pisma powyższego skarżąca dołączyła kserokopię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 października 2006 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 741/06, postanowienia z dnia 14 lutego 2007 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 102/07, kserokopię pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 06 maja 2005 r. kierowanego do skarżącej, kserokopię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 14/05, kserokopię zawiadomienia o rozprawie w sprawie II SA/Lu 14/05 i kserokopię skargi w sprawie niewykonania wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 z dnia 01 grudnia 2004 r. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej oświadczył do protokołu, że popiera skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, rozpatrując sprawę, zważył, co następuje: Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanaje dalej "p.p.s.a.") oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) dotyczy legalności działania administracji publicznej i obejmuje wszystkie a nie tylko podniesione w skardze kwestie związane z legalnością działania organów administracji publicznej. W zakresie tak ustalonej kognicji Sąd nie dopatrzył się, aby Wójt Gminy nie wykonał wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 i tym samym, aby zachodziły podstawy do wymierzenia mu grzywny przewidzianej przepisem art. 154 § 1 p.p.s.a. Kwestią, która wymaga rozstrzygnięcia przed przystąpieniem do rozpoznania zasadności skargi T. W. z dnia [...] jest to, czy skarga ta mogła być skutecznie wniesiona skoro istnieje prawomocny wyrok sądu rozstrzygający o zasadności wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku sądu wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00. Zasadność wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku wydanego w sprawie II SA/Lu 864/00 była przedmiotem rozstrzygnięcia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydanego w dniu 26 kwietnia 2005 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 14/05, którym oddalono skargę T. W.j i który stał się prawomocny. W związku, z czym wyjaśnić należy czy w sprawie niniejszej zachodzi negatywna przesłanka procesowa uniemożliwiająca uwzględnienie skargi T. W. z dnia [...] jaką byłaby powaga rzeczy osądzonej. Stosownie do unormowania art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozpoznania. Przepis ten wyraża na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego zasadę powagi rzeczy osądzonej. Powaga rzeczy osądzonej oznacza, że moc prawna prawomocnego orzeczenia sądu, co do istoty sprawy wyklucza ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka–Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 392). Konsekwencją procesową powagi rzeczy osądzonej jest to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. Aby można więc było mówić o tym, że w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej łącznie spełnione muszą być dwie przesłanki. Skarga, która ma na nowo zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne dotyczyć musi tego samego przedmiotu (granica przedmiotowa powagi rzeczy osądzonej), co rozstrzygnięcie prawomocnego wyroku, a skarżący jak i organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi muszą być tymi samymi podmiotami (granica podmiotowa powagi rzeczy osądzonej). Granice przedmiotowe powagi rzeczy osądzonej prawomocnego wyroku są wyznaczane przez rzeczywisty zakres rozstrzygnięcia zawartego w tym wyroku, niezależnie od tego, w jakim zakresie określone działanie organu administracji publicznej zostało zaskarżone (por. T Woś, H. Knysiak–Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 521). Granice podmiotowe prawomocnego wyroku tworzy stan powagi rzeczy osądzonej nie tylko między stronami postępowania, w którym został wydany, ale tworzy go również w odniesieniu do wszystkich ewentualnych skarżących (por. T Woś, H. Knysiak–Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 524). Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 14/05 wydany został w sprawie wymierzenia grzywny Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej za niewykonanie wyroku sądu wydanego w sprawie II SA/Lu 864/00, zaś skarga T. W. z dnia [...] zmierza do rozważenia przez sąd administracyjny zasadności wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy za niewykonanie wyroku sądu wydanego w sprawie II SA/Lu 864/00. Tak więc, pomiędzy sprawą sądowoadministracyjną o sygn. akt II SA/Lu 14/05 zakończoną prawomocnym wyrokiem a niniejszą sprawą sądowoadministracyjną nie zachodzi tożsamość stron tych postępowań. Tym samym nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej z powagą rzeczy osądzonej, gdyż istniejący prawomocny wyrok rozstrzyga o zasadności wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku sądu wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej nie zaś Wójtowi Gminy. Brak jest wiec negatywnej przesłanki procesowej, która uniemożliwiałaby przejście do oceny zasadności żądania skarżącej zgłoszonego w skardze z dnia [...]. W sprawie oceny zasadności żądania wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy za niewykonanie wyroku sądu wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 bezspornym jest, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 15 lutego 2001 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] oraz decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...], Nr [...] odmawiającą skarżącej przyznania zasiłku celowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Spornym zaś w rozpoznawanej sprawie pozostaje to czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 15 lutego 2001 r. wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 został wykonany a tym samym czy istnieją przesłanki do wymierzenia grzywny za jego niewykonanie. Stosownie do unormowania art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Oznacza to, że wymierzenie grzywny jest zasadne jedynie wówczas, gdy w przypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności organ administracji nie wykonał wyroku. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka–Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zalamycze 2005, s. 350). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w której Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 15 lutego 2001 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] oraz decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...], Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej działając z upoważnienia Rady Gminy po wydaniu powyższego wyroku, uwzględniając jego rozstrzygnięcie, wydał decyzję z dnia [...], Nr [...]. Nie można więc w sprawie niniejszej przyjąć, że organ zobowiązany do działania na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 15 lutego 2001 r. nie wykonał tego wyroku. Brak jest wiec podstaw do przyjęcia, że skarżąca zasadnie żąda wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy. O niewykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 15 lutego 2001 r. – wbrew stanowisku skarżącej – nie świadczy brak w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzania odbioru przez skarżącą decyzji z dnia [...], Nr [...]. Okoliczność ta świadczyć może jedynie o tym, że decyzja ta nie została doręczona skarżącej nie zaś o tym, że jej nie wydano. Ocena tego czy Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej, który doprowadził do wydana decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...], Nr [...] i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] następnie uchylonych wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 15 lutego 2001 r., sygn. akt II SA/Lu 864/00 była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Sąd ten prawomocnym wyrokiem z dnia 01 grudnia 2004 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 46/04 oddalił skargę T. W. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku celowego. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 01 grudnia 2004 r. wydany w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 46/04 wiąże Sąd orzekający w niniejszej sprawie w zakresie oceny bezczynności Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w wykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 15 lutego 2001 r., sygn. akt II SA/Lu 864/00. Zauważyć również należy, że w sprawie niniejszej nie stanowi uchybienia nadesłanie odpowiedzi na skargę przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej mimo wezwania do jej nadesłania Wójta Gminy. Kierownik ośrodka pomocy społecznej umocowany jest bowiem, na mocy art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ze zm.) do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej, należących do właściwości gminy. Kierownik ośrodka pomocy społecznej prowadzi, więc w imieniu wójta sprawy związane w gminie z pomocą społeczną i tym samym istnieją podstawy do udzielenia przez kierownika ośrodka pomocy społecznej odpowiedzi na skargę w imieniu właściwego wójta w sprawie sądowoadministracyjnej dotyczącej pomocy społecznej. Uchybieniem nie jest również to, że jak wynika z odpowiedzi na skargę sporządzona ona został w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 528/07. Istotna jest bowiem zawartość merytoryczna odpowiedzi na skargę. Odpowiedź na skargę udzielona w sprawie niniejszej przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej dotyczy zaś zasadności żądania wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku sądu wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 a więc udzielona została w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie biorąc pod uwagę powyższe rozważania w stosunku do żądania wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy za niewykonanie wyroku wydanego przez sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00 nie mógł stwierdzić niewykonania tego wyroku. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a., § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).