II SA/Lu 690/13

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata E. O. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka postanawia: przyznać adwokatowi E. O. M. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łącznie kwotę 153,10 zł (sto pięćdziesiąt trzy złote i dziesięć groszy), na którą składa się: kwota 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w tym 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług oraz kwota 5,50 zł (pięć złotych i pięćdziesiąt groszy) tytułem niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Adwokat E. O. M. wyznaczona przez Okręgową Radę Adwokacką w [...] pełnomocnikiem z urzędu skarżącego, w dniu 18 listopada 2014 r. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej według norm prawem przepisanych oraz zwrot poniesionych wydatków w kwocie 5,50 zł. Złożony wniosek zawierał oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Do wniosku dołączyła potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię pocztowego potwierdzenia nadania przesyłki listowej poleconej oraz odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przesłanej skarżącej. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat [...] otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów [...] w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461), stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej, określonej w pkt 1 (wynoszącej w tej sprawie 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zatem wynagrodzenie adwokata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, który prowadził sprawę w I instancji, wynosi 120 złotych netto. Wynagrodzenie to należy powiększyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23 %, zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Stąd kwota należna pełnomocnikowi z tytułu jego wynagrodzenia wynosi 147,60 złotych (120 zł + 27,60 zł należnego podatku od towarów i usług). Kwota kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ulega zwiększeniu o 5,50 zł tytułem zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków adwokata z uwagi na poniesione koszty korespondencji (§19 pkt 2 powołanego rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, § 19 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należało orzec jak na wstępie. Art. 210. § 1.