II SA/Lu 702/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 22 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...), Nr (...) w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a przyznać W.P. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. W.P. w skardze z dnia 08 sierpnia 2007 r. wniosła o przyznanie prawa pomocy. Wobec tego, że wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", wezwano skarżącą do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie tygodnia od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem skarżącej przesłano urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF. W zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) skarżąca złożyła wypełniony urzędowy formularz winsoku o przyznanie prawa pomocy wnosząc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W związku z tym, że urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zawierał informacji o wysokości stałych miesięcznych kosztów utrzymania, informacji o tym, czy zamieszkujących ze skarżącą syn uczy się, pracuje czy jest osobom bezrobotna oraz o tym, czy i jakie dochody przynosi gospodarstwo rolne skarżącej i czy otrzymała ona w bieżącym roku dopłaty do gospodarstwa rolnego wezwano skarżącą do nadesłania dodatkowego oświadczenia i dokumentów źródłowych. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca nadesłała żądane od niej oświadczenia i dokumenty źródłowe. Referendarz sądowy stwierdził, że: Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanka przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowana w art. 246 § 1 pkt 2 ppsa oparta jest na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym stanu faktycznego. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Przy czym muszą być to możliwości realne, istniejące w chwili składania wniosku. Ciężar dowodu okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie wnoszącej o jego przyznanie. Przytoczone we wniosku strony okoliczności, jak również przedstawione przez nią dokumenty powinny, zatem wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego w sprawie niniejszej dla reprezentowania skarżącej wynosi 240 złotych netto (§18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163. poz. 1348 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Z oświadczenia skarżącej wynika, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem oraz dwojgiem dzieci w tym jednym pełnoletnim, bezrobotnym nieposiadającym prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych, z którymi zamieszkuje w domu o powierzchni (...) m2. Skarżąca wraz z rodziną utrzymuje się z zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie (...) złotych, świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie (...) złotych, zasiłku rodzinnego w kwocie (...) złotych i renty męża w kwocie (...) złotych oraz uprawy gospodarstwa rolnego o powierzchni (...) ha fizycznych – (...) ha przeliczeniowych przynoszącego roczny dochód w kwocie (...) złotych. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącej, przy uwzględnieniu średniego miesięcznego dochodu z uprawy gospodarstwa rolnego wynosi (...) złotych. Średnie miesięczne koszty utrzymania rodziny skarżącej wynoszą (...) złotych. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, których jednak dotychczas nie otrzymała ze względu na to, że wypłacane są one między grudniem 2007 r. a czerwcem 2008 r. W ocenie referendarza sądowego skarżąca wykazała, że bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania nie jest w stanie uiścić minimalnej stawki wynagrodzenia adwokata. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącej wynosi (...) złotych zaś stałe miesięczne koszty utrzymania wynoszą (...) złotych. Tak, więc po uiszczeniu stałych miesięcznych kosztów utrzymania skarżącej pozostaje kwota (...) złotych. Porównanie tej kwoty do kwoty minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego dla reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia minimalnych kosztów ustanowienia adwokata. Poniesienie przez skarżącą minimalnych kosztów ustanowienia adwokata wiązałoby się z koniecznością przeznaczenia przez nią części środków służących poniesieniu kosztów utrzymania koniecznego jej i jej rodzinie. Tym samym poniesienie przez skarżącą minimalnych kosztów ustanowienia adwokata dla reprezentowania jej w niniejszej sprawie wiązałoby się z powstaniem uszczerbku w koniecznych jej i jej rodzinie kosztach utrzymania. Z tego powodu referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa i art. 246 § 1 pkt 2 ppsa należało orzec jak w postanowieniu.