II SA/Lu 718/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2011r. sprawy ze skargi A. G., J. W., H. K., M. B., W. K., K. R., M. S., M. R., J. K., M. G., D. S., M. S., J. O., E. J., Cz. C., J. Ś., S. O., E. F., M. G., D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia udziałów we wspólnocie gruntowej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. po rozpatrzeniu wniosku A. G., D. D., He. J. K., M. B., W. K., K. R., M. S., J. K., M. R., M. G., D. S., M. A. S., J. O., E. J., Cz. C., J. Ś., S. O., J. W., E. F., M. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że Kierownik Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Biłgoraju decyzją z dnia 26 stycznia1970 r. Nr G.U.rs 493/2/64/69 ustalił wykaz osób oraz przysługujące im udziały we Wspólnocie Gruntowej miasta Biłgoraj. A. G. i osoby wskazane w decyzji wystąpiły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnioskami z dnia 10 lutego 2010 r. i 15 lutego 2010 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji z dnia 26 stycznia 1970 r. w sprawie ustalenia udziałów we wspólnocie gruntowej miasta Biłgoraj, powołując jako podstawę art. 156 § 1 pkt 2 i 5 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - które rozpoznało wniosek jako organ I instancji – uznało, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 stycznia 1970 r. był już rozpatrywany przez Wojewodę Zamojskiego, który 8 sierpnia 1997 r. wydał w sprawie GKK.II.7410-1-1/97 decyzję ostateczną – wobec czego na podstawie art. 157 § 3 kpa odmówiło wszczęcia postępowania z wniosku A. G i innych o stwierdzenie nieważności. Wnioskodawcy w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucali, że postępowanie zakończone decyzją z dnia 8 sierpnia 1997 r. toczyło się bez ich udziału, a wskazana decyzja nie była im doręczona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie podzieliło stanowiska prezentowanego przez wnioskodawców. Kolegium stwierdziło, że decyzja z dnia 8 sierpnia 1997 r. była wydana na skutek wniosku Spółki do Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej w Biłgoraju o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Biłgoraju z dnia 26 stycznia 1970 r. w sprawie ustalenia udziałów we wspólnocie. W uzasadnieniu wniosku spółka wywodziła, że w decyzji powołane są osoby, które nie były właścicielami gruntów mających prawa do serwitutów ujawnionych w tabelach likwidacyjnych, aktach notarialnych lub księgach wieczystych. Po przeprowadzeniu postępowania właściwy organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26 stycznia 1970 r. i orzeczenie doręczył stronie – spółce, która faktu tego nie kwestionuje. Tym samym, doręczona stronie decyzja, od której nie było składane odwołanie – stała się ostateczna. Ponadto SKO zwróciło uwagę, że Wojewoda Zamojski wydając decyzję w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z 26 stycznia 1970 r. badał sprawę pod kątem występowania przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że w tej sytuacji, skoro kwestia stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej udziały we wspólnocie była już rozstrzygnięta decyzją ostateczną – brak jest podstaw prawnych do ponownego orzekania w tym przedmiocie, gdyż wydana decyzja byłaby dotknięta wadą określoną art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 17 maja 2010 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli wnioskodawcy, zarzucając naruszenie art. 7, 10 § 1, 77 § 1, 78 §1, 138 § 1 w z zw. z art. 105 § 1 kpa i wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zakwestionowali uznanie przez organ, że decyzja Wojewody Zamojskiego z dnia 7 sierpnia 1997 r. była skutecznie doręczona stronom przez co stała się ostateczna. Twierdzili ponadto, że uniemożliwiono im wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów oraz złożenia wniosków. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26 stycznia 1970 r. dotyczącej ustalenia osób uprawnionych i przysługujących im udziałów we wspólnocie gruntowej miasta Biłgoraj nie narusza prawa. Bezsporne jest w sprawie, że przed Wojewodą Zamojskim toczyło się zakończone decyzją wydaną w dniu 8 sierpnia 1997 r. postępowanie z wniosku Wspólnoty Gruntowej miasta Biłgoraj o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Biłgoraju z dnia 26 stycznia 1970 r. Wydaną decyzją Wojewoda Zamojski odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. Złożony wniosek w sprawie niniejszej dotyczy tego samego przedmiotu co postępowanie zakończone decyzją z dnia 8 sierpnia 1997 r. Prawidłowe zatem jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu wyrażone w zaskarżonej decyzji o niedopuszczalności prowadzenia postępowania i wydawania orzeczenia w sprawie rozstrzygniętej uprzednio wydaną decyzją ostateczną. Ponadto w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa PPRN w Biłgoraju z dnia 26 stycznia 1970 r. toczą się postępowania z wniosku innych osób, a sprawy te rozpoznawane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oraz Naczelny Sąd Administracyjny - nie zostały dotychczas zakończone. Aktualnie toczą się postępowania wszczęte wnioskami M. R. i E. C. z dnia 2 lutego 2007 r. i 8 lutego 2007 r. , w których wnioskodawcy domagają się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26 stycznia 1970 r. w sprawie określenia udziałów we wspólnocie. Ostatnio wydana w tej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 maja 2010 r. w sprawie SKO 311/10 została uchylona wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie II SA/Lu 456/10 (poprzednie wyroki w tej sprawie wydawane były w sprawach II SA/Lu 793/07 i II SA/Lu 353/09 oraz II OSK 562/08). Przedmiot postępowania w sprawie wszczętej wnioskami M. R. i E. C. jest tożsamy z przedmiotem postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżących. Oba postępowania dotyczą bowiem tej samej decyzji Prezydium PRN w Biłgoraju z dnia 26 stycznia 1970 r. Odnośnie tożsamości podmiotów obu spraw – Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 783/08, że stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji są zarówno strony postępowania, w których wydano kwestionowaną decyzję, jak i inne podmioty, którego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższe oznacza, że wobec toczącego się postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika PPRN w Biłgoraju z dnia 26 stycznia 1970 r. wszczętego na wniosek M. R. i E. C. – Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie odmówiło wnioskodawcom w niniejszej sprawie wszczęcia kolejnego postępowania dotyczącego tej samej sprawy t.j. stwierdzenia nieważności tej samej decyzji. Organ zatem był związany prowadzonym już wcześniej z wniosku innych osób postępowaniem w tej samej sprawie i z tego powodu był obowiązany do odmowy wszczęcia kolejnego postępowania. Ten argument, a nie decyzja Wojewody Zamojskiego z dnia 8 sierpnia 1997 r. stanowi zatem podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Powyższe oznacza, że decyzja zaskarżona mimo wadliwego uzasadnienia odpowiada prawu, a zgłoszone w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego Sąd uznaje za pozbawione podstaw prawnych. Należy dodać, że skarżący winni być uczestnikami postępowania w sprawie przed organem administracji (SKO w Zamościu) rozpoznawanej po uchyleniu wyrokiem z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie II SA/Lu 456/10 decyzji z dnia 17 maja 2010 r. Nr SKO 311/10, ponieważ ich interesu prawnego mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Z tych względów i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd oddalił skargę.