II SA/Lu 726/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi [...] SA w L. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi powiatowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz [...] SA w L. kwotę 800 (osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 7 ust. 4, art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2003r., nr 80, poz. 721 ze zm.) Wojewoda L. po rozpoznaniu odwołań E. H. SA w L., E. N., H. A., E. B., B. G., M. G., S. Sp. z o.o., syndyka masy upadłościowej D. M. P. Spółka z o.o. uchylił decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] dotyczącą przebudowy drogi powiatowej – ulicy M. i ulicy M. w L. na odcinku od fabryki samochodów do granicy miasta wraz z obiektami mostowymi, oświetleniem, odwodnieniem, budową wodociągu, organizacją ruchu i sygnalizacją świetlną oraz ewentualnymi kolizjami z uzbrojeniem technicznym oraz zatwierdzonym projektem podziału nieruchomości na potrzeby tj. inwestycji i orzekł o ustaleniu zasad i warunków na budowę ulicy M. i ulicy M. w L. na odcinku od fabryki samochodów do granic miasta wraz z obiektami mostowymi, oświetleniem, odwodnieniem, budową wodociągu, organizacją ruchu i sygnalizacją świetlną oraz ewentualnymi kolizjami z uzbrojeniem technicznym. Decyzja organu I instancji została wydana na wniosek Urzędu Miasta L. Wydział Inwestycji i ustalała lokalizację drogi powiatowej i zatwierdzała projekt podziału nieruchomości na potrzeby inwestycji budowlanej pod nazwą: przebudowa drogi powiatowej - ulicy M. i ulicy M. w L. na odcinku od fabryki samochodów do granic miasta wraz z obiektami mostowymi, oświetleniem, odwodnieniem, budową wodociągu, organizacją ruchu i sygnalizacją świetlną oraz ewentualnymi kolizjami z uzbrojeniem technicznym na działkach:[...] Organ I instancji ustalił następujące warunki realizacji przedmiotowej inwestycji: - projekt budowlany powinien zabezpieczać powiązanie budowanej drogi z drogami krajowymi nr S12, S17, S19 poprzez projektowany węzeł drogowy "M." na przedłużeniu ul. M. w miejscu połączenia z obwodnicą L. (planowaną na terenach gmin po północno - wschodniej stronie miasta); z układem dróg regionalnych (krajowych, wojewódzkich, powiatowych); siecią dróg podstawowego układu komunikacyjnego miasta poprzez węzeł G. – M. – M. – K. oraz z planowanym lotniskiem na terenie gminy Ś.; układem dróg lokalnych obsługujących dzielnice: Z., F., M. T., powiązanych pośrednio poprzez przejazdy drogowe różnopoziomowe w ciągu dróg lokalnych: S. M., T., H., T.; ścieżkami rowerowymi i ciągami pieszymi, natomiast powiązanie przedmiotowej ulicy z innymi drogami publicznymi należy zaprojektować zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa; - w projekcie budowlanym należy uwzględnić regulacje prawne zawarte w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 1999r., Nr 43, poz.430). - budowę i przebudowę obiektów inżynierskich należy projektować zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. 2000r., Nr 63, poz.735). - projekt budowlany powinien obejmować przebudowę i zabezpieczenia napowietrznych i kablowych linii energetycznych, linii telekomunikacyjnych, urządzeń wodnych i kanalizacyjnych na warunkach i w uzgodnieniu z zarządzającymi poszczególnymi sieciami, natomiast trasy ewentualnej przebudowy uzbrojenia technicznego należy uzgodnić z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Miasta L.; - ewentualne kolizje z elementami infrastruktury technicznej należy rozwiązać w uzgodnieniu z dysponentami poszczególnych sieci i urządzeń; - przy projektowaniu i realizacji inwestycji należy uwzględnić nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, wynikające z potrzeb ochrony środowiska oraz warunków zawartych w decyzji Wydziału Ochrony Środowiska UM L. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia; - uwzględnić istniejące warunki gruntowo – wodne; - opracować właściwą organizację wykonywania robót, przy uwzględnieniu optymalnego czasu realizacji inwestycji, w celu zminimalizowania oddziaływania niekorzystnych czynników na środowisko; - zgodnie z art. 32 i 33 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2003 r., Nr 162 poz. 1568) odkrycie w trakcie prac ziemnych przedmiotu co do którego istnieje przypuszczenie, że jest zabytkiem, jest podstawą do obowiązkowego wstrzymania wszelkich prac mogących uszkodzić odkryty przedmiot, zabezpieczenia go i niezwłocznego powiadomienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L.; - inwestycję wraz ze związanymi z nią urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym (zgodnie z art. 5 ustawy prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. 2003r., Nr 162, poz. 1568, ze zm.): zapewnienie dostępu do drogi publicznej, zabezpieczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, określenie warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zapewnienie warunków ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby opracowanie projektu zmian stałej organizacji ruchu i na czas prowadzenia robót związanych z wykonywaniem projektowanej inwestycji, maksymalne skrócenie czasu realizacji inwestycji w celu zminimalizowania niekorzystnego oddziaływania związanego z koniecznością ustanowienia objazdów na okres prowadzenia robót, uwzględnienia warunków zawartych w decyzji Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta L. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ ustalił także zakres zmian w infrastrukturze zagospodarowania terenu: - w branży drogowej: przebudowa drogi powiatowej - ulicy M. i ulicy M. w L. na odcinku od fabryki samochodów do granic miasta, budowa węzła M. – M. – G. – K., przebudowa skrzyżowań oraz odcinków ulic lokalnych kolidujących z inwestycją, budowa ścieżek rowerowych, budowa ciągów pieszych, budowa niezbędnych zjazdów, budowa jezdni obsługujących przyległy teren, budowa infrastruktury technicznej w niezbędnym zakresie, realizacja rozwiązań wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia; - w branży mostowej: budowa wiaduktu w ciągu ulicy G. – K. w węźle M. – M. – G. – K.; - w branży elektrycznej: budowa i przebudowa linii elektroenergetycznych NN w niezbędnym zakresie, budowa i przebudowa linii elektroenergetycznych SN w niezbędnym zakresie, budowa i przebudowa oświetlenia ulic i węzłów drogowych, budowa i przebudowa sygnalizacji świetlnej, budowa i przebudowa trakcji trolejbusowej oraz kabli zasilających; - w branży telekomunikacyjnej: budowa i przebudowa sieci telekomunikacyjnej w niezbędnym zakresie; - w branży gazowniczej: budowa i przebudowa sieci gazowej; - w branży sanitarnej: budowa i przebudowa sieci kanalizacji sanitarnej kolidującej z projektowanym układem drogowym w niezbędnym zakresie, budowa i przebudowa sieci kanalizacji deszczowej kolidującej z projektowanym układem drogowym w niezbędnym zakresie, budowa i przebudowa sieci wodociągowej w niezbędnym zakresie, budowa i przebudowa kanału ciepłowniczego kolidującego z projektowanym układem drogowym w niezbędnym zakresie. Wydając decyzję ustalającą lokalizację przedmiotowej drogi organ I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu, że inwestor spełnił wszelkie wymagania formalne: wniosek o ustaleniu lokalizacji drogi jest kompletny, zawiera wymagane opinie, a dołączone załączniki zostały sprawdzone pod względem formalnym. Organ wskazał, że postępowanie przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami procesowymi: w dniu 5 marca 2008r. w prasie lokalnej ukazało się zawiadomienie o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi (Gazeta Wyborcza L. z dnia 5 marca 2008r.); zawiadomienie to zostało również wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta L. oraz zamieszczone na stronie internetowej Urzędu Miasta L.. Przy rozpatrywaniu złożonego wniosku wzięto pod uwagę, iż przebudowane ulice M. i M. w L. na odcinku od fabryki samochodów do granic miasta będą kontynuacją istniejącej drogi powiatowej w klasie GP (ulica M.), będą stanowiły połączenie węzła "M." usytuowanego na obwodnicy L. w ciągu dróg krajowych ekspresowych 812/817 i 819 z ulicami podstawowego układu komunikacyjnego miasta L., w którym krzyżują się drogi krajowe ekspresowe: 817 relacji W. – L. – Z. – H. (w rejonie L. trasa drogi 819 pokrywa się z trasą drogi 812) i 819 relacji B. – L. – R. Dla tych dróg zaprojektowano obwodnicę biegnąca po północnej i wschodniej stronie miasta L. powiązaną z miastem m.in. w węźle "M." na terenie gminy W. Węzeł ten będzie jednym z najważniejszych węzłów w układzie komunikacyjnym dróg ekspresowych w aglomeracji l. Wnioskowana inwestycja będzie stanowiła również powiązanie z planowanym lotniskiem w Ś. Przebudowa ulic M. i M. ujęta została w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego miasta L. Ulice te położone są w sąsiedztwie terenów przeznaczonych w obowiązującym planie pod: usługi publiczne (UP), tereny aktywności gospodarczej (AG) z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod działalność produkcyjno - wytwórczą i składowo - magazynową, tereny aktywności gospodarczej na wydzielonych działkach z towarzyszącą funkcją mieszkaniową (AG/M4), urządzenia komunikacji (K81). Organ ustalił, że w chwili obecnej, w sąsiedztwie ulicy M. i M. zlokalizowana jest zabudowa usługowa oraz niska zabudowa mieszkaniowa, która częściowo koliduje z projektowaną inwestycją. Natomiast trasa projektowanej ulicy nie koliduje z obszarami przyrodniczymi i obiektami podlegającymi ochronie na podstawie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Z tych względów na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2003r., Nr 80, ze zm.) ustalono warunki realizacji inwestycji drogi powiatowej. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji wniesione przez E. H. SA w L., E. N., H. A., E. B., B. G., M. G., S. Spółkę z o.o., syndyka Masy Upadłościowej D. M. P. Spółka z o.o. Wojewoda L. stwierdził, że wprawdzie postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz. 721) to jednak, stwierdzając, że wniosek Urzędu Miasta Lublin dotyczył budowy, a nie – jak wskazano w sentencji decyzji - przebudowy ulicy M. i M. uchylił decyzję organu I instancji i ustalił zasady i warunki na budowę tych ulic na odcinku od fabryki samochodów do granic miasta wraz z obiektami mostowymi, oświetleniem, odwodnieniem, budową wodociągu, organizacją ruchu i sygnalizacją świetlną oraz ewentualnymi kolizjami z uzbrojeniem technicznym. W ocenie Wojewody wydanie decyzji ustalającej jest uzasadnione koniecznością rozbudowy sieci drogowej miasta, a przedmiotowe ulice pełnią bardzo ważną rolę komunikacyjną. Skargę do sądu administracyjnego wniosła E. H. SA w L., domagając się uchylenia decyzji Wojewody, względnie stwierdzenia jej nieważności, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Spółka jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...] (zatwierdzonej do podziału przez organ I instancji) i właścicielem znajdującego się na niej parkingu. Skarżąca zarzuciła, że decyzja organu odwoławczego ustalająca lokalizację budowy ulicy M. i M. w L. nie zawiera obligatoryjnych elementów takiej decyzji, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz. 721 ze zm.) Wojewoda L. uchylając decyzję organu I instancji wyeliminował ją z obrotu prawnego, ale nie orzekł co do istoty sprawy. W szczególności organ odwoławczy nie określił linii rozgraniczających teren i nie zatwierdził projektu podziału nieruchomości, na których planowana jest przedmiotowa inwestycja, wskutek czego nieruchomości te nie stały się własnością Gminy. Inwestycja nie będzie więc mogła być realizowana, ponieważ Gmina nie posiada prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca zarzuciła również, że organ odwoławczy wbrew art. 107 kpa nie ustosunkował się w uzasadnieniu swojej decyzji do przedłożonej przez Spółkę do akt sprawy koncepcji przewidującej podział działki nr [...] w sposób mniej krzywdzący dla Spółki. Skarżąca podnosiła, że wskutek podziału w sposób określony w decyzji organu I instancji znacznie zmniejszy się parking dla samochodów osobowych należących do pracowników zatrudnionych przez Spółkę, co spowoduje konieczność stworzenia miejsc parkingowych na pozostałej części działki kosztem nowych budynków zapewniających więcej miejsc pracy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, że wskutek wydania zaskarżonej decyzji sprawa ponownie zostanie przekazana organowi I instancji, który rozważy podział działki nr [...] w sposób wskazany przez Spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów. Podstawą jej wydania był przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy (...) Decydując się na taki sposób załatwienia sprawy organ odwoławczy powinien wydać merytoryczne rozstrzygnięcie, samodzielnie i precyzyjnie formułując je w sentencji. Rozstrzygnięcie stanowi bowiem osnowę decyzji i musi być sformułowane w taki sposób, aby nie było wątpliwości czego ono dotyczy, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały na stronę nałożone. Rozstrzygnięcie powinno być zatem sformułowane bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (por. wyrok NSA z dnia 15 października 1999r., IV SA 1654/97, LEX nr 47915, wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 1995r., III SA 1225/94, ONSA 1996, nr 3, poz. 135); nie może także pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1998r., I SA/Łd 1478/96) W przypadku wydania orzeczenia reformatoryjnego, a więc orzekającego co do meritum sprawy, organ odwoławczy powinien sentencję decyzji określić w sposób umożliwiający jednoznaczne ustalenie treści nałożonych nią praw lub obowiązków. O treści rozstrzygnięcia i jego elementach decydują właściwe przepisy prawa materialnego; w niniejszej sprawie są to przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2003r., Nr 80, ze zm.), zwanej dalej ustawą. Art. 7 ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 września 2008r. stanowił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi powinna zawierać w szczególności: 1. wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii 2. określenie linii rozgraniczających teren; 3. warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa; 4. wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5. zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o których mowa w art. 12 ust. 1. Również obecnie obowiązujący przepis art. 11 f ustawy dodany ustawą z dnia 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2008r., Nr 154, poz.958) stanowi, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oprócz wymienionych w powołanym wyżej przepisie art. 7 ust. 1 ustawy powinna zawierać także: oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, zatwierdzenie projektu budowlanego, w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, określenie czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, zezwolenia na wykonywanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f. W świetle przepisów ustawy, sprawa o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi (a obecnie o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogowej) jest sprawą administracyjną, ponieważ postępowanie w tym przedmiocie toczy się w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (art. 4 tej ustawy w brzmieniu sprzed dnia 10 września 2008r. i art. 11 c ustawy w aktualnym brzmieniu). Decyzja ustalająca lokalizację drogi (inwestycji drogowej) nie ma charakteru jedynie aktu o charakterze informacji, lecz zawiera elementy władczych rozstrzygnięć, tworzy prawa i obowiązki dla inwestora, a więc jest decyzją administracyjną. (por. także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 1995r., SA/Gd 1094/95 (ONSA 1996, Nr 4, poz. 163) Wydając więc decyzję reformatoryjną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa organ odwoławczy powinien samodzielnie określić w jej sentencji co najmniej te elementy, które zostały wymienione w powyższym przepisie. Ogólne stwierdzenie: "orzekam o ustaleniu zasad i warunków na budowę ulicy M. i ulicy M. w L. na odcinku od fabryki samochodów do granic miasta wraz z obiektami mostowymi, oświetleniem, odwodnieniem, budową wodociągu, organizacją ruchu i sygnalizacją świetlną oraz ewentualnymi kolizjami z uzbrojeniem technicznym" nie spełnia wymogów rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 11 f (art. 7 ust. 1 w poprzednim brzmieniu) ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem skarżącej Spółki, że decyzja organu odwoławczego jest nieprawidłowa, ponieważ eliminując w całości decyzję organu I instancji nie orzeka jednocześnie co do meritum sprawy, gdyż w szczególności nie określa linii rozgraniczających teren ani nie zatwierdza projektu podziału nieruchomości; w konsekwencji decyzja ta nie rodzi żadnych praw i obowiązków dla inwestora i osób trzecich, a więc nie spełnia kryteriów decyzji administracyjnej. Sformułowanie sentencji zaskarżonej decyzji uchylającej w całości decyzję organu I instancji jest niejasne w kontekście jej uzasadnienia, z którego wynika raczej, że organ odwoławczy podziela stanowisko i szczegółowe rozstrzygnięcie organu I instancji, precyzując wyłącznie, że chodzi o budowę, a nie przebudowę przedmiotowych ulic. Tym bardziej niezrozumiałe jest stwierdzenie organu odwoławczego w odpowiedzi na skargę, że sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpatrywania przez organ I instancji. Stwierdzić ponadto należy, że decyzja ta nie kończy również postępowania w żaden inny sposób: poprzez jego umorzenie (art. 138 § 1 pkt 3 kpa) lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji (art. 138 § 2 kpa). Zaskarżona decyzja wymaga zatem uchylenia jako wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania (art. 138 § 1 pkt 2 kpa), które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając złożone przez uczestników postępowania odwołania, organ II instancji odniesie się do podniesionych w nich zarzutów i w ich kontekście raz jeszcze rozpatrzy sprawę i wyda decyzję, w której bądź utrzyma w mocy zaskarżoną decyzję, bądź uchyli ją w całości lub w części i w tym zakresie orzeknie sam co do istoty sprawy, lub przekaże do rozpoznania organowi I instancji. Pamiętać należy przy tym, że uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy, organ II instancji decydując się na uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji powinien wykazać, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego – ma obowiązek orzec co do istoty sprawy. Z powyższych względów zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Orzeczenie o kosztach zostało wydane na podstawie art. 200 cyt. ustawy.