II SA/Lu 750/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 grudnia 2011r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu kwotę 295, 20 złotych /dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/, w tym 55, 20 złotych /pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ należnego podatku od towarów i usług. Z. W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2009r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia [...] lutego 2009r., Nr [...] o odmowie przyznania zasiłku okresowego. Z. W. we wniosku z dnia 6 stycznia 2009 r. zwrócił się o przyznanie mu pomocy pieniężnej na opłacenie częściowej i codziennej opieki osób drugich w kwocie "6 godzin x 6 zł x 30 dni". Organy ustaliły, że Z. W. jest osobą samotnie gospodarującą (zajmuje dwa pomieszczenia: kuchnię i pokój), a jego aktualny dochód wynosi 755,95zł, a zatem więcej niż ustawowe kryterium dochodowe wynoszące 477 zł, dlatego nie ma podstaw do przyznania mu zasiłku okresowego w oparciu o kryterium dochodowe na mocy art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W ocenie organów, sytuacja Z. W. nie uzasadnia również przyznania mu zasiłku okresowego w oparciu o art. 41 ust. 2 ustawy, który pozwala na przyznanie takiego zasiłku pomimo przekroczenia kryterium dochodowego, ale tylko " w uzasadnionym przypadku", bowiem - zdaniem organów – taki nie zachodzi w odniesieniu do Z. W. Organy wskazały, że Z. W. trzema odrębnymi decyzjami z dnia [...] stycznia 2009r. otrzymał: zasiłek celowy w wysokości 120 zł, specjalistyczne usługi opiekuńcze na okres do 31 grudnia 2009r., oraz zasiłek celowy (z programu rządowego) na zakup żywności w wysokości 200 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2009r. do 31 grudnia 2009r. Wyrokiem z dnia 11 września 2009r., sygn. akt II SA/Lu 331/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargę oddalił, podzielając ustalenia i stanowisko organów administracyjnych obu instancji. Sąd doprecyzował, że na dochód skarżącego w grudniu 2008r. (poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek o przyznanie świadczenia) składała się renta w wysokości 555,95 zł oraz otrzymany również w grudniu 2008r. zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności. Wprawdzie wskutek potrąceń komorniczych wypłacana skarżącemu kwota jest niższa, bowiem wynosi 396,95zł, ale z mocy art. 8 ust. 3 i 4 ustawy potrącenia te nie mogą pomniejszać dochodu branego pod uwagę przy ustalaniu kryterium dochodowego. WSA w Lublinie ustalił ponadto - wbrew zarzutom skarżącego – iż przed wydaniem decyzji organ I instancji w dniu 12 stycznia 2009r. przeprowadził ze skarżącym aktualizacyjny wywiad środowiskowy; wyjaśnił również, że w świetle obowiązujących przepisów decyzja w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej może być wydana nie tylko przez wójta gminy, ale również przez inną upoważnioną przez niego osobę, nawet jeśli osoba ta nie jest kierownikiem ośrodka pomocy społecznej i nie posiada uprawnień wymaganych dla objęcia stanowiska kierownika (art. 110 ust. 1,7, 8 i art. 122 ust. 1 ustawy) Za bezpodstawny uznał WSA w Lublinie zarzut skarżącego, iż organ nie rozpatrzył jego wniosku o wyłączenie od udziału w sprawie jednego z pracowników Ośrodka, ponieważ – zdaniem Sądu – w niniejszym postępowaniu skarżący wniosku takiego nie składał – wniosek z dnia 3 lutego 2009r. /k.50/ nie został bowiem złożony w ramach postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 6 stycznia 2009r. o przyznanie zasiłku okresowego. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2010r., I OSK 45/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Lublinie w części oddalającej skargę i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania, stwierdzając wady postępowania sądowoadministracyjnego. W pierwszej kolejności Sąd ten zwrócił uwagę, że w aktach sprawy brak jest upoważnienia Wójta Gminy N. dla B. Ś., która podpisała zaskarżoną decyzję, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie – Sąd I instancji powinien zażądać zatem od organu takiego upoważnienia. Ponadto, zdaniem NSA, Sąd I instancji dowolnie przyjął, że wniosek skarżącego z dnia 3 lutego 2009r. o wyłączenie od udziału w sprawie B. Z. nie dotyczył niniejszego postępowania, wniosek ten został bowiem sformułowany ogólnie i nie można wykluczyć, że dotyczył również tego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że Sąd I instancji wadliwie ustalił dochód skarżącego, bowiem nie uwzględnił, że w styczniu 2009r. miała miejsce tzw. utrata dochodu, gdyż od tego miesiąca przestał przysługiwać skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 200zł, przysługujący mu przez cały 2008r. W tej sytuacji należało uwzględnić dochód ze stycznia 2009r., tj. z miesiąca, w którym został złożony wniosek o zasiłek. Sąd II instancji wskazał, że do dochodu za styczeń nie można jednak doliczyć zasiłku celowego w wysokości 120 zł przyznanego w styczniu 2009r., ponieważ jest to świadczenie jednorazowe (art. 8 ust. 4 ustawy). Sąd stwierdził przy tym, że "wprawdzie wynikające z błędnego wyliczenia różnice prawdopodobnie nie zmienią kwalifikacji dochodzonego świadczenia jako zasiłku okresowego specjalnego, bowiem prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że od dochodu nie można odliczyć kwot dokonywanych przez komornika sądowego potrąceń, to jednak nie można zaaprobować, że dochód miesięczny skarżącego wyniósł 755,95 zł miesięcznie". Badając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, iż zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. W świetle bowiem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieprawidłowości postępowania, których Sąd I instancji nie może usunąć w inny sposób, jak tylko poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w szczególności wadliwe ustalenie przez organy administracyjne dochodu skarżącego, od którego zależy rozstrzygnięcie sprawy. Sąd ten stwierdził jednocześnie, że "wynikające z błędnego wyliczenia dochodu różnice, prawdopodobnie nie zmienią kwalifikacji dochodzonego świadczenia, jako zasiłku okresowego specjalnego, o którym mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej". Mając więc na uwadze powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz to, że zasiłek okresowy specjalny ma charakter świadczenia opartego na zasadzie uznania organu pomocy społecznej, bowiem może, a nie musi być przyznany, konieczne było ponowne wyliczenie przez organ dochodu skarżącego za miesiąc styczeń 2009r. (nie zaś grudzień 2008r.), a następnie ponowna ocena sytuacji życiowej skarżącego i jej uzasadnienie w kontekście podstawowej przesłanki przyznania tego zasiłku tj. "uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. W tym stanie uchylenie przez WSA orzeczenia powodowane było faktem, iż dokonanie oceny należy wyłącznie do kompetencji organu administracji publicznej, nie zaś do sądu administracyjnego, który nie rozstrzyga samodzielnie spraw administracyjnych, a jedynie sprawuje kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym w przypadku rozstrzygnięć wydanych w oparciu o uznanie administracyjne sąd nie bada celowości tego rozstrzygnięcia, a jedynie prawidłowość i rzetelność przeprowadzonego przez organ postępowania oraz jakość uzasadnienia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. winne było odnieść się również – zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego - do zgłaszanego przez skarżącego zarzutu nierozpoznania przez organ I instancji wniosku o wyłączenie od udziału w postępowaniu pracownika Ośrodka – B. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. ponownie rozpoznając sprawę uznało, iż pomimo przyjęcia nieprawidłowego dochodu Z. W. za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku o pomoc tj. z grudnia 2008 r. zamiast ze stycznia 2009 r. organ I instancji trafnie ocenił sytuację Z. W. Z uwagi, iż wniosek został złożony w styczniu 2009 r., z końcem grudnia nastąpiła utrata dochodu w wys. 200,00 zł (pomoc żywnościowa w wys. 200,00 zł miesięcznie na zakup żywności przyznana na okres od 1 kwietnia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r.), natomiast nowa pomoc żywnościowa przyznana z przeznaczeniem na zakup żywności w wysokości 200,00 zł miesięcznie w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. z wypłaceniem wyrównania od stycznia 2010 r. dopiero w marcu 2010 r. (art. 130 k.p.a.), nie może być wliczana do dochodu. Tak więc dochód Z. W. ze stycznia 2009 r. wynosi 555,95 zł i stanowi go renta. Dochód ten jest obciążony potrąceniem komorniczym (niealimentacyjnym), jednakże nie ma to wpływu na jego wysokość ustaloną dla celów ustawy o pomocy społecznej. Dochód ten przekracza kryterium dochodowe Aktualnie Z. W. utrzymuje się z renty w miesięcznej wysokości 616,72 zł, z której ma zajęcie wierzytelności z tytułu potrąceń komorniczych, tj. potrącana jest co miesiąc kwota 176,52 zł z tytułu spłaty zaciągniętych kredytów i kosztów egzekucji. Otrzymuje świadczenie pieniężne na zakup żywności w wysokości 200,00 zł miesięcznie przyznane na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2011 r. Z rządowego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego, Z. W. nie przysługuje świadczenie pieniężne z pomocy społecznej, jednakże art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej w szczególnie uzasadnionych przypadkach przewiduje, że osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków rzeczowych i przyznanie ewentualnej pomocy należy rozważać jedynie w tym trybie dopiero po uznaniu, że sytuacja Z. W. stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Z. W. jest osobą legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z powodu niepełnosprawności "P i z tego powodu ma przyznane specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi zaspokajające jego niezbędne potrzeby wynikające ze stanu zdrowia. Nie legitymuje się on stosownymi dokumentami medycznymi wskazującymi na potrzebę przyznania innych usług, w tym usług, które obejmowałyby czynności wskazane we wniosku z dnia 6 stycznia 2009 r., dlatego tym bardziej nie jest uzasadnione przyznawanie pomocy w postaci zasiłku okresowego z przeznaczeniem na finansowanie tych czynności, jak również wskazywanych w postępowaniu odwoławczym. Z załączonych do pisma z dnia 19 marca 2011 r. ww. zaświadczeń lekarskich nie wynika nic co mogłoby wskazywać na konieczność udzielenia pomocy w postaci usług opiekuńczych czy też wnioskowanej przedmiotowej pomocy. Poza schorzeniem psychicznym Z. W. jako osoba w wieku lat 65 ma nadciśnienie tętnicze i zwyrodnienie wielostawowe, co w jego wieku nie jest czymś szczególnym, gdyż takie schorzenia dotykają znaczną część populacji osób i ten fakt stwierdzenia posiadania tych schorzeń sam w sobie nie stanowi przesłanki przyznania usług opiekuńczych a tym bardziej specjalnej pomocy, tj. zasiłku okresowego na opłacanie opieki osób drugich. Brak jest stosownego orzeczenia w tym zakresie. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wskazuje jedynie na konieczność częściowej opieki osób drugich w związku z chorobą psychiczną. Subiektywne interpretacje i nieprecyzyjne przytaczane treści dokumentów medycznych, np. że przysługuje "opieka osób drugich" zamiast "częściowa opieka osób drugich" w pismach odwołującego, wypaczają właściwe brzmienie dokumentów medycznych i sugerują inny stan faktyczny niż jest w rzeczywistości. Lektura dokumentacji medycznej wskazuje, że Z. W. jest osobą sprawną fizycznie na tyle, że jest w stanie wskazywane czynności wykonać osobiście. Z uwagi na dochód i udzielaną pomoc, Z. W. o ile rzeczywiście w sporadycznych przypadkach zaistniałaby potrzeba pomocy osoby drugiej, to może wskazywane prace czy czynności sfinansować z własnych środków, gdyż posiada stały dochód i udzielana jest mu pomoc finansowa odciążająca budżet domowy. Może też starać się o pomoc celową finansową lub rzeczową na wykonanie konkretnej pracę, o ile jego zdaniem przekracza ona jego możliwości fizyczne czy finansowe i organ w przypadku uznania zasadności wniosku może takiej pomocy udzielić, natomiast nie ma uzasadnienia z wyżej podnoszonych powodów udzielenie stałej okresowej pomocy w wysokości 330,00 zł miesięcznie. Kolegium nie widzi szczególnych okoliczności w jego sytuacji życiowej umożliwiających przyznanie wnioskowanej pomocy. Kolegium podkreśla, że od okresu sięgającego przed datę złożenia wniosku do chwili obecnej otrzymuje on stałą pomoc w postaci pomocy żywnościowej w wys. 200,00 zł miesięcznie na zakup żywności oraz w postaci przyznawanych cały czas specjalnych usług opiekuńczych i inną pomoc w postaci specjalnych zasiłków celowych w szczególności na zakup opału, Nawiązując do kwestii wniosku z dnia 3 lutego 2009 r. o wyłączenie pracownika socjalnego B. Z. od udziału w postępowaniu dotyczącym przyznania usług opiekuńczych, socjalnych i opału, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Kolegium stwierdziło, wbrew twierdzeniu Z. W., który w tym względzie rozmija się z prawdą, wniosek ten nie dotyczył niniejszej, tj. wniosku o przyznanie zasiłku okresowego na opłacanie opieki osób drugich sprawy z art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Złożony został w innych sprawach prowadzonych z następujących wniosków, tj. - z wniosku z dnia 21 stycznia 2009 r. o przyznanie usług opiekuńczych, - z wniosku z dnia 21 stycznia 2009 r. o przyznanie usług socjalnych, - z wniosku z dnia 23 stycznia 2009 r. o przyznanie świadczenia na opał do kuchni. Wniosek z dnia 3 lutego 2009 r. o wyłączenie pracownika socjalnego został rozpatrzony i w tym zakresie organ wydał postanowienie z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...],w którym odmówił wyłączenia pracownika socjalnego B. Z. Postanowienie zostało doręczone Z. W. w dniu 25 lutego 2009 r. Zostało ono zaskarżone w odwołaniu od decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] odmawiającej przyznania usług opiekuńczych, którą Kolegium decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] utrzymało w mocy nie widząc jednocześnie podstaw do zakwestionowania zaskarżonego postanowienia. Natomiast odnośnie kwestionowania posiadania stosownego upoważnienia przez B. Ś. Kierownika OPS w N. do wydawania decyzji, Kolegium podnosi, że w aktach znaj duj ą się stosowne upoważnienia, tj. - upoważnienie do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy udzielone zarządzeniem Nr [...] Wójta Gminy N. z dnia 1 października 2008 r. w sprawie udzielenia upoważnienia Pani B. Ś. pełniącej obowiązki Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N., - upoważnienie do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy udzielone zarządzeniem Nr [...] Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2009 r. W sprawie udzielenia upoważnienia Pani B. Ś. Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej w N. Skargę na powyższą decyzję złożył Z. W. domagając się jej uchylenia Podniósł, iż nieprawdziwe są twierdzenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczące kwestii wyłączenia pracownika MOPS B.Z. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podnieść należy, iż zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrole działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, w świetle art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, Przeprowadzając, w oparciu o powyższe uregulowania ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą materialną dochodzonego przez skarżącego świadczenia, jako zasiłku okresowego specjalnego stanowi art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. zgromadzony w toku postępowania administracyjnego oceniło zgodnie z wytycznymi powołanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2010 r. sygn. II SA/Lu 366/10, które były wiążące dla organów administracji rozpatrujących ponownie sprawę. Analiza ustaleń w aspekcie roszczeń skarżącego opartych na art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, dały podstawę do przyjęcia, ż mimo przyjęcia nieprawidłowego dochodu za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku o pomoc tj. z grudnia 2008 r. zamiast (wobec utraty dochodu) przyjęcia dochodu z miesiąca złożenia wniosku tj. ze stycznia 2009 r. organy trafnie oceniły sytuację Z. W. Z. uwagi na fakt, iż wniosek został złożony w styczniu 2009 r. z końcem grudnia nastąpiła utrata dochodu w wys. 200 zł (tj. pomoc żywnościowa w wysokości 200 zł miesięcznie na zakup żywności przyznana na okres od 1 kwietnia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. ) natomiast nową pomoc żywnościową przyznano na zakup żywności w wysokości 200 zł miesięcznie w okresie od stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. z wypłaceniem wyrównania od stycznia 2010 r. dopiero w marcu 2010 r. i nie mogła zostać doliczona do dochodu. Prawidłowo więc Kolegium przyjęło, iż dochód Z. W. ze stycznia 2009 r. wyniósł 555,95 zł. Stanowi go renta inwalidzka dochód ten przekracza kryterium dochodowe. Rozważania na tle cytowanego wyżej art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej dotyczące sytuacji życiowej, materialnej i zdrowotnej nie budzący cech dowolności i oparte zostały na tle prawidłowo ustalonego stanu fatycznego prawy. Sąd stwierdza iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przekroczyło granic uznania administracyjnego i dokonało wykładni "szczególnie uzasadniony przypadek". Słuszne jest stanowisko, iż oceniając możliwość przyznania skarżącemu zasiłku okresowego należy mieć na względzie fakt, że nie tylko uzyskuje on stały dochód (z tyt. otrzymywanej renty) przekraczający obowiązujące kryterium dochodowe ale jednocześnie wielokrotnie stale jest obejmowany różnorodnymi świadczeniami pomocowymi. Organ podkreślił, że od okresu sięgającego przed datą złożenia wniosku skarżący otrzymuje stałą pomoc w postaci przyznawanych cały czas specjalnych usług opiekuńczych i inną pomoc w postaci specjalnych zasiłków celowych w szczególności na zakup opału. Podnieść należy również, iż ocena kwestii wniosku Z. W. z dnia 3 lutego 2009r. o wyłączenie pracownika socjalnego B. Z. nie nosi cech dowolności. Wniosek ten złożony został w innych sprawach: - z wniosku z dnia 21 stycznia 2009 r. o przyznanie usług opiekuńczych, - z wniosku z dnia 21 stycznia 2009 r. o przyznanie usług socjalnych, - z wniosku z dnia 23 stycznia 2009 r. o przyznanie świadczenia na opał do kuchni. Został on rozpatrzony postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...], w którym odmówiono wyłączenia pracownika. Postanowienie to zaskarżone zostało w odwołaniu od decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] SKO w L. utrzymało w mocy nie widząc jednocześnie podstaw do zakwestionowania zaskarżonego postanowienia. Prawidłowo również w świetle udzielonych upoważnień dla B. Ś. oceniono jej uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji. O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 ppsa. Wysokość tego wynagrodzenia określono zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).