II SA/Lu 752/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. C. o przyznanie stosownego wynagrodzenia (120 złotych) powiększonego o VAT w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi M. C. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w tym kwotę 26,40 (dwadzieścia sześć 40/100) złotych należnego podatku od towarów i usług. Adwokat M. C. wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w L. pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wniósł o przyznanie stosownego wynagrodzenia (120 złotych) powiększonego o VAT. Wniosek powyższy zawiera oświadczenie, że koszty te nie zostało zapłacone w całości ani w części jak i oświadczenie, iż opinia przesłana została stronie skarżącej. Do wniosku dołączono potwierdzenie nadania korespondencji na adres skarżącego. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z unormowaniem §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna opłaty za czynności adwokackie wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, treść § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 75% stawki minimalnej określonej w §18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli opinię sporządził adwokat, który nie prowadził sprawy przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawca faktycznie nie prowadził sprawy skarżącego w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to on w toku postępowania w drugiej instancji sporządził opinię stwierdzić należy, że wynagrodzenie, które wnioskodawca powinien otrzymać za sporządzenie opinii wynosić będzie 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić powinno 75% z kwoty 240 złotych powiększone stosowanie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatek od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 22% (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W przedmiotowej sprawie wynagrodzenie należne wnioskodawcy wynosić więc powinno łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 219,60 złotych. Wynagrodzenie to przyznawane jest bowiem w związku z faktycznie udzieloną pomocą prawną (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04 – ONSAiWSA 2005/5/93). Jednakże z unormowania art. 63 p.p.s.a. i art. 64 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że żądanie wniosku nie wiąże jedynie gdy wniosek wszczyna postępowanie sądowoadministracyjne. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez adwokata z urzędu nie wszczyna postępowania sądowoadministracyjnego i z tego powodu jego żądanie (zakres) wiąże sąd (referendarza sądowego). Tym samym rozpoznając wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez adwokata z urzędu sąd (referendarz sądowy) nie może wyjść poza jego zakres. W przedmiotowej sprawie oznacza to, że skoro wnioskodawca żąda przyznania wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie mniejszej niż wynika to z mających w sprawie zastosowanie przepisów rozporządzenia a nie wyższej niż stawka minimalna nie może mu być przyznane wynagrodzenie w kwocie wyższej niż wnioskowana. Dlatego referendarz sądowy przyznał wnioskodawcy wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 złotych powiększonej o należny podatek od towarów i usług wynoszący 26,40 złotych. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało postanowić jak na wstępie.