II SA/Lu 758/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy Brygida Myszyńska – Guziur po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na uchwałę nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień postanawia: odrzucić skargę. R. G. (dalej także jako "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 5 września 2024 r. wniósł do skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na uchwałę nr [...] Rady Gminy w B. z dnia 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 października 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli wezwanie takie zostało przez skarżącego skierowane do organu – również do przedstawienia jego kopii wraz z dowodem nadania, a także do przedstawienia kopii odpowiedzi organu na złożone wezwanie, jeżeli takową odpowiedź skarżący otrzymał, wraz z informacją o dacie, w jakiej odpowiedź została doręczona skarżącemu lub jego pełnomocnikowi. W wykonaniu wezwania pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 29 października 2024 r. wyjaśnił, że przed złożeniem skargi nie wezwano organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Prawną podstawą wniesienia skargi w niniejszej sprawie jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 609 ze zm., dalej jako "u.s.g."). Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Należy jednak zwrócić uwagę, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej jako "ustawa nowelizująca"), która wprowadziła zmiany m.in. do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") oraz do powołanej u.s.g. W konsekwencji, zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), art. 6, art. 7 i art. 11 w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy. Zatem dla ustalenia, jakie brzmienie przepisów art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 u.s.g. należy stosować w danej sprawie, rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nr [...] została podjęta przed wejściem w życie ww. ustawy nowelizującej (6 września 2005 r.), a zatem zastosowanie w sprawie znajdą przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei art. 101 ust. 1 u.s.g. w poprzednim stanie prawnym stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wynikająca z przepisu przejściowego art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej konieczność zastosowania w niniejszej sprawie przepisów art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., oznacza zatem, że dopuszczalność skargi uwarunkowana jest wyczerpaniem środków zaskarżenia, co winno polegać na poprzedzeniu skargi skierowaniem do organu gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego kwestionowaną uchwałą. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie spełnił powyższego warunku, co jednoznacznie wynika z treści pisma jego pełnomocnika z dnia 29 października 2024 r. Niewyczerpanie przez skarżącego obligatoryjnego trybu poprzedzającego wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., czyni zaś skargę niedopuszczalną. Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.