II SA/Lu 765/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego [...] spółki jawnej z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 15 września 2022 r., znak: SKO.41/3183/GG/2022 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki oddala skargę. Postanowieniem z dnia 15 września 2022 r., znak: SKO.41/3183/GG/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa H. spółki jawnej z siedzibą w L. (dalej także jako: "wnioskodawca" lub "skarżący"), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Lublin z dnia 22 czerwca 2022 r., znak PL-LA-III.6724.58.2022 negatywnie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości położonej przy ul. G. w L. , oznaczonej jako działka nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco: P. spółka jawna z siedzibą w L. złożyło wniosek do Prezydenta Miasta o podział działki nr [...] (obręb 46 – Z. III, ark. 9) położonej przy ul. A. w L. Podział ma na celu wydzielenie działki zabudowanej budynkiem biurowym. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2022 r., znak: PL-LA-III.6724.58.2022 Prezydent Miasta Lublin negatywnie zaopiniował wstępny projektu podziału działki nr [...], przy czym w wyniku zaskarżenia Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Lublinie postanowieniem z dnia 25 maja 2022 r. znak: SK0.41/2421/GG/2022 uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta Lublin, w dniu z dnia 22 czerwca 2022 r., wydał postanowienie negatywnie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości położonej przy ul. G. w L. , oznaczonej jako działka nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w wyniku podziału powstałyby dwie działki: nr [...] o pow. 0,1256 ha i nr [...] o pow. 1,1196 ha. Wnioskowana do podziału działka objęta jest ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dalej m.p.z.p., na podstawie uchwały nr 343/XIX/2008 Rady Miasta Lublin z dnia 24 kwietnia 2008 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina - część IV - obszar A (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego, dnia 14 maja 2008 r. Nr 58 poz. 1737) oraz uchwały nr 954/XXX/2021 Rady Miasta Lublin z dnia 25 czerwca 2021 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin - część IVA w rejonie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2021 r. poz. 3071). Na rysunku m.p.z.p. działka nr [...] znajduje się w obszarach oznaczonych symbolami: 1U/P - tereny zabudowy usługowej/tereny obiektów produkcyjnych, składowych, IVA3P - tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów, IVA1aKd - tereny urządzeń odprowadzania i oczyszczania wód opadowych, IVA1KS1 - tereny parkingów. Zgodnie z wnioskiem strony z dnia 14 marca 2022 r. "podział ma być wykonany zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z wydzieleniem budynku biurowego". Przedłożony wstępny projekt podziału działki nie wypełnia określonego przez wnioskodawcę celu. Projektowane granice jedynie w części pokrywają się z liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu w planie miejscowym, a tym samym nie wydziela funkcji przewidzianych ww. planem. Powstała w wyniku podziału działka nr [...] pozostała by w terenie oznaczonym w planie jako IVA1KS1, a działka nr [...] znalazła by się w granicach terenów o symbolach 1U/P, IVA3P, IVA1aKd oraz IVA1KS1. W myśl § 35 wyznacza się tereny parkingów, określone w rysunku planu liniami rozgraniczającymi i oznaczone symbolami IVA1KS1, IVA30KS1, IVA73KS1, IVA75KS1, o podstawowym przeznaczeniu pod parkingi naziemne. Dla terenów tych (§ 35 ust. 2 pkt 4) ustala się wielkość działki - powierzchnię terenu w liniach rozgraniczających (§ 6 ust. 1 pkt 5 ww. planu, jeśli mowa o linii rozgraniczającej należy przez to rozumieć ciągłą wyznaczającą na rysunku planu granice terenów o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania). Zgodnie z powyższym plan nie dopuszcza parcelacji gruntu, określając wielkości działek zgodnie z wyznaczonymi na rysunku planu liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu. Ponadto jak wynika z § 12 pkt 4 ustalającego zasady podziału nieruchomości w sytuacji ustalonej powierzchni działki na określonym terenie funkcyjnym, jako powierzchni terenu w liniach rozgraniczających - dopuszcza się możliwość adaptacji podziałów geodezyjnych zastanych w momencie uchwalenia niniejszego planu pod warunkiem zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla wszystkich działek znajdujących się na ww. terenie. Tu także plan nie dopuszcza możliwości wtórnych podziałów, a jedynie dostosowanie już istniejących w momencie powstania planu działek do planowanego zagospodarowania terenu. Z porównania wstępnego projektu podziału działki nr [...] z rysunkiem i tekstem planu wynika, że przedstawione na załączniku graficznym proponowane linie podziału działki nie przebiegają zgodnie z liniami rozgraniczającymi w m.p.z.p. tereny o różnym przeznaczeniu oznaczone na rysunku planu linią ciągłą obowiązującą. Na podstawie rysunku i tekstu m.p.z.p. można stwierdzić, że proponowany podział działki nr [...] nie jest zgodny ustaleniami planu, nie wydziela bowiem terenów o różnym przeznaczeniu, a wydzielenie działki nr [...] zabudowanej budynkiem biurowym narusza ustalenia planu dotyczące podziału terenu oznaczonego IVA1KS1 § 35 i § 12 pkt 4. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że z tych względów proponowany podział działki nr [...] został zaopiniowany jako niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku zażalenia wniesionego wnioskodawcę w sprawie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, które postanowieniem z dnia 15 września 2022 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Lublin negatywnie opiniujące wstępny projekt podziału działki nr [...]. Kolegium, odwołując się do treści art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyjaśniło, że dzielona nieruchomość objęta jest planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta Lublin z dnia 24 kwietnia 2008 r. nr 343/XIX/2008 oraz uchwała z dnia 25 czerwca 2021 r. nr 954/XXX/2021). Stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to związanie ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Zgodnie z zapisami w/w planu miejscowego, przedmiotowa nieruchomość (działka nr [...]) położona jest w obszarze 1U/P - tereny zabudowy usługowej/tereny obiektów produkcyjnych, składowych, IVA3P - tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów, IVA1aKd - tereny urządzeń odprowadzania i oczyszczania wód opadowych, IVA1KS1 - tereny parkingów. W wyniku proponowanego podziału miałyby powstać dwie działki o numerach [...] oraz [...]. Nowoprojektowana działka nr [...] zostałaby wydzielona z większego terenu oznaczonego w planie symbolem IVA1KS1 (teren parkingu), natomiast działka nr [...] znalazła by się w granicach terenów o symbolach 1U/P, IVA3P, IVA1aKd i T IVA1KS1 (dzieląc obszar o tym przeznaczeniu). Stosownie do zapisu § 35 ust. 2 pkt 4 w/w uchwały, dla terenów IVA1KS1, IVA30KS1, IVA73KS1, IVA75KS1, o podstawowym przeznaczeniu pod parkingi naziemne, ustala się wielkość działki jako powierzchnię terenu w liniach rozgraniczających. W świetle powyższego, możliwym byłoby utworzenie działki przeznaczonej pod parking naziemny o symbolu IVA1KS1 (a także o symbolu IVA30KS1, IVA73KS1, IVA75KS1) wyłącznie o powierzchni odpowiadającej obszarowi oznaczonemu w planie tymże symbolem. Plan miejscowy nie dopuszcza natomiast tworzenia działek przeznaczonych pod parkingi naziemne o innych powierzchniach, co ma zapobiegać parcelacji gruntu o takim przeznaczeniu, który ze swej istoty winny obejmować znaczny obszar. W przypadku ustalonej powierzchni działki na określonym terenie funkcyjnym, jako powierzchni terenu w Uniach rozgraniczających, plan dopuszcza jedynie możliwość adaptacji podziałów geodezyjnych (do odpowiedniej funkcji i w jej ramach) istniejących już w momencie jego uchwalenia (§ 12 ust. 4 planu), nie przewiduje natomiast możliwości dowolnego podziału takich gruntów. Jak stwierdziło Kolegium powyższe oznacza, że proponowany podział nie jest możliwy w świetle przepisów obowiązującego planu miejscowego. Dokonanie podziału w sposób przedstawiony we wstępnym projekcie podziału stanowiłoby naruszenie przepisów prawa miejscowego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu Kolegium nie dopatrzyło się wskazanych w treści zażalenia naruszeń prawa, tak materialnego, jak i procesowego. Co do naruszenia zaś art. 8 § 2 Kpa, Kolegium wskazało, że działając w trybie odwoławczym, nie jest władne zbadać okoliczności faktyczny i prawnych innych załatwianych przez organ I instancji spraw administracyjnych ostatecznie zakończonych, co wymagałoby pogłębionej analizy akt takich postępowań w trybie nadzwyczajnym. Podnieść zarazem należy, iż akty administracyjne wydawane w danej sprawie (w tym samym przedmiocie) mogą różnić się w zależności od stanu faktycznego i stanu prawnego (bądź samego trybu procedowania), któremu podlegają, co determinuje treść wydanych rozstrzygnięć (odmiennych od siebie). Nie świadczy to samo w sobie o nierównym traktowaniu obywateli. Nie jest również wykluczona odmienna wykładnia przez organ administracji publicznej przepisów prawa, kształtowana często przez zmieniającą się linię orzeczniczą sądów administracyjnych. Niewykluczone jest w końcu także to, iż wcześniejsze rozstrzygnięcia podziałowe, wydane w podobnym stanie faktycznym i prawnym, Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przez P. spółkę jawną z siedzibą w L. W skardze postanowieniu zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik postępowania, tj.: 1) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 w zw. z art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: KPA) poprzez przyjęcie przez Organ II instancji ustaleń faktycznych poczynionych przez Organ I instancji za własne i usankcjonowanie braku dostatecznego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżanego postanowienia Organu I instancji, co uniemożliwia Skarżącej precyzyjne sformułowanie zarzutów. Organ II instancji rozpatrując sprawę ograniczył uzasadnienie prawne do przytoczenia przepisów z ustawy o gospodarcze nieruchomościami oraz niektórych postanowień Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (uchwała nr 343/XIX/2008 Rady Miasta Lublin z dnia 24 kwietnia 2008 roku [dalej: MPZP] bez odniesienia do stanu faktycznego sprawy, tj. nie wskazał konkretnie i jednoznacznie, w jaki sposób podział działki nr [...] narusza przepisy MPZP oraz w którym miejscu naruszona została linia rozgraniczająca tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania. W wyniku podziału działki nr [...] na działki o numerach [...] oraz [...], faktycznie wydzielona zostaje jedynie działki nr [...], bowiem działka nr [...] pozostaje w dotychczasowych strefach 1U/P, IVA3P, IVA1aKd, IVA1KS1, natomiast działka nr [...] pozostaje w strefie IVA1KS1 i została wydzielona w ramach linii rozgraniczających określonych zgodnie z § 35 ust. 2 pkt 4) MPZP. Organ nie wskazał, w jakiej części projektowany podział pozostaje w sprzeczności (jego zdaniem) z MPZP, co w konsekwencji powoduje, że uzasadnienie prawne i faktyczne zaskarżanego postanowienia jest niezrozumiałe bowiem Skarżąca nadal nie otrzymała wyjaśnienia w jaki sposób wstępny projekt podziału działki nr [...] narusza przepisy MPZP; 2) art. 8 § 2 KPA poprzez: a) usankcjonowanie wydania przez Organ I instancji postanowienia o negatywnym zaopiniowaniu podziału działki nr [...] w stosunku do Skarżącej, podczas gdy ten sam Organ I instancji pozytywne zaopiniował, w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, podział działki nr [...] położonej przy ul. A. w L. i usankcjonował wydzielenie z niej działki o nr [...], podczas gdy w/w działka również znajduje się w strefie oznaczonej symbolem IVA1KS1 uznając, że jej wydzielenie nie sprzeciwia się postanowieniom MPZP, co w konsekwencji powoduje, że w tożsamym stanie faktycznym i prawnym Organ wydaje odmienne postanowienia naruszając zasadę utrwalonych praktyk rozstrzygania spraw. Dodatkowo należy wskazać, że przedmioty zarzut składany był już na etapie zażalenia na postanowienie Organu I instancji, do którego to zarzutu Organ I instancji się nie odniósł; b) uznanie przez Organ II instancji, że nie jest w stanie zbadać okoliczności faktycznych i prawnych sprawy dotyczących usankcjonowania wydzielenia z niej działki o nr [...] działki nr [...], która podobnie jak działka nr [...] znajduje się w strefie IVA1KS1, podczas gdy Organ II instancji mógł uchylić postanowienie Organu I instancji wydane w niniejszej sprawie i zobowiązać Organ I instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem zarzutów Skarżącej wyartykułowanych w treści zażalenia z dnia 5 lipca 2022 roku; 3) art. 7, 77, 80 KPA poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodu w sprawie i uznanie, że wstępny projekt podziału działki nr [...] jest sprzeczny z postanowieniami MPZP, podczas gdy z okoliczności sprawy, w tym szczegółowej analizy postanowień MPZP wynika, że podział działki został dokonany w liniach rozgraniczających strefy o różnym przeznaczeniu, a powierzchnia działki została ustalona w sposób zgodny z §35 ust. 2 pkt 4) MPZP; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) § 35 ust. 2 pkt 4) w zw. z § 6 pkt 5) MPZP, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie w oparciu o stan faktyczny sprawy, że podział działki nr [...] jest sprzeczny z MPZP, podczas gdy zgodnie z § 35 MPZP powierzchnia działki ma znajdować się w liniach rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, co w konsekwencji powinno doprowadzić Organ li instancji do uznania, że linie rozgraniczające podział działki nr [...] na działki nr [...] zostały przeprowadzone w liniach rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania, tj. rozgraniczają tereny o różnym przeznaczeniu - strefę usługową "U" (linia rozgraniczająca przebiega wzdłuż działek nr [...]) od strefy IVA1KS1, którą objęta jest działka nr [...] oraz działka nr [...] po podziale działki nr [...] - wstępny projekt podziału działki nr [...] nie narusza linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu; 2) § 35 ust. 2 pkt 4) w zw. z § 6 pkt 5) MPZP poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że powstała na skutek podziału działka nr [...] dzieli obszar o przeznaczeniu: 1U/P, IVA3P, IVA1aKd i IVA1KS1, podczas gdy w/w działka pozostaje w dotychczasowych strefach określonych w MPZP, natomiast działka nr [...] zostaje wydzielona ze strefy IVA1KS1 i nadal pozostaje w tej strefie bowiem jej powierzchnia mieści się w liniach rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, co wynika wprost ze wstępnego projektu podziału działki nr [...], zatem wstępny projekt podziału działki nie narusza postanowień przepisów MPZP; 3) § 12 pkt 4 w zw. z § 35 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1) lit. d MPZP, poprzez jego niezastosowanie i negatywne zaopiniowanie projektu podziału działki nr [...] i w konsekwencji uznanie, że wydzielona działka nr [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej i nie jest możliwe dokonanie adaptacji podziałów geodezyjnych zastanych w momencie uchwalenia MPZP, podczas gdy dojazd do działki zapewniony jest od ul. A. poprzez działkę nr [...] (po podziale działka nr [...]), a od strony ul. M. poprzez działkę [...] (po podziale działka nr [...]) oraz działkę nr [...] poprzez planowane ustanowienie służebności przejazdu i przechodu o szerokości co najmniej 5 metrów (plan ustanowienia służebności uwzględniony we wstępnym projekcie podziału działki nr [...]), natomiast według § 12 ust. 4 MPZP możliwe jest dokonywanie adaptacji podziałów geodezyjnych w liniach rozgraniczających, tj. w przypadku działki nr [...], w ramach strefy IVA1KS1; 4) art. 93 § 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie i negatywne zaopiniowanie projektu podziału działki nr [...] oraz uznanie, że podział działki nr [...] naruszy postanowienia MPZP, podczas gdy linie rozgraniczające podział działki nr [...] na działki nr [...] zostały przeprowadzone w liniach rozgraniczających, tj. rozgraniczają tereny o różnym przeznaczeniu - strefę usługową "U" (linia rozgraniczająca przebiega wzdłuż działek nr [...]) od strefy IVA1KS1, którą objęta jest działka nr [...] oraz działka nr [...] po podziale działki nr [...], co w konsekwencji doprowadziło do negatywnego zaopiniowania podziału działki nr [...], mimo iż wstępny projekt podziału nie narusza postanowień MPZP, bowiem działka nr [...] pozostaje w dotychczasowych strefach oddziaływania MPZP, a działka nr [...] jest wydzielona w ramach strefy IVA1KS1 w liniach rozgraniczających. Wskazując na takie zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie w całości postanowień organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga w sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego. Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowego i zgodnego z prawem postanowienia w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości. Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym także te związane z sytuacją prawną i faktyczną podlegającej podziałowi nieruchomości. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu postanowienia dowodów. Większość dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona. Podkreślić należy również, że także sam skarżący nie wskazuje takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności zaś bez wpływu na oceny i ustalenia organu pozostaje przywołany w skardze dokument w postaci wydruku z geoportalu miejskiego miasta L. dotyczący działki nr [...] wraz z identyfikatorem. Organ nie naruszył także dyspozycji art. 6 k.p.a. Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa. W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Nie ma podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., czy też ściślej rzecz biorąc - z uwagi na to, zaskarżonym aktem jest postanowienie, a nie decyzja - art. 124 § 2 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem, co umożliwia przeprowadzenie kontroli sądowej wydanego przez organ rozstrzygnięcia. W motywach zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy rzeczowo i z poszanowaniem reguł określonych w art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia. Brak jest również podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa materialnego. Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 65 ze zm. - dalej jako: "ustawa o gospodarce nieruchomościami" lub "u.g.n."), w tym przede wszystkim art. 93 tej ustawy. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie negatywnie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości położonej przy ul. G. w L., oznaczonej jako działka nr [...]. W realiach przedmiotowej sprawy rozstrzygnięcie takie należy uznać za prawidłowe z tej podstawowej przyczyny, że przepis art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wyklucza możność podziału nieruchomości w sposób żądany przez wnioskodawcę. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że co do zasady, o ile dla danego terenu został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (art. 93 ust. 1 u.g.n.). Przypadki, w których podziału nieruchomości można dokonać niezależnie od ustaleń planu miejscowego, statuuje art. 95 u.g.n., przy czym nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie. Zasadą pozostaje więc zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego. Podziału nieruchomości można dokonać pod warunkiem, że jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n.). Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinię wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n.). Zaskarżonym postanowieniem prawidłowo negatywnie zaopiniowano wstępny projekt podziału działki nr [...] albowiem obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza możność dokonania podziału terenów parkingów, w tym także terenu oznaczonego symbolem IVA1KS1, w granicach innych niż granice wyznaczone w liniach rozgraniczających tego terenu funkcyjnego. Jak wskazało to Kolegium objęta projektem podziału nieruchomość objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym uchwałą Rady Miasta Lublin z dnia 24 kwietnia 2008 r. nr 343/XIX/2008 oraz uchwałą z dnia 25 czerwca 2021 r. nr 954/XXX/2021. Jak stwierdził organ zgodnie z zapisami planu miejscowego, przedmiotowa nieruchomość (działka nr [...]) położona jest w obszarze 1U/P - tereny zabudowy usługowej/tereny obiektów produkcyjnych, składowych, IVA3P - tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów, IVA1aKd - tereny urządzeń odprowadzania i oczyszczania wód opadowych, IVA1KS1 - tereny parkingów. W wyniku proponowanego podziału miałyby powstać dwie działki o numerach [...] oraz [...]. Nowoprojektowana działka nr [...] zostałaby wydzielona z większego terenu oznaczonego w planie symbolem IVA1KS1 (teren parkingu), natomiast działka nr [...] znalazła by się w granicach terenów o symbolach 1U/P, IVA3P, IVA1aKd i IVA1KS1 (dzieląc obszar o tym przeznaczeniu). Stosownie do zapisu § 35 ust. 2 pkt 4 w/w uchwały, dla terenów IVA1KS1, IVA30KS1, IVA73KS1, IVA75KS1, o podstawowym przeznaczeniu pod parkingi naziemne, ustala się wielkość działki jako powierzchnię terenu w liniach rozgraniczających. W świetle powyższego, możliwym byłoby utworzenie działki przeznaczonej pod parking naziemny o symbolu IVA1KS1 (a także o symbolu IVA30KS1, IVA73KS1, IVA75KS1) wyłącznie o powierzchni odpowiadającej obszarowi oznaczonemu w planie tymże symbolem. Plan miejscowy nie dopuszcza natomiast tworzenia działek przeznaczonych pod parkingi naziemne o innych powierzchniach, co ma zapobiegać parcelacji gruntu o takim przeznaczeniu, który ze swej istoty winny obejmować znaczny obszar. W przypadku ustalonej powierzchni działki na określonym terenie funkcyjnym, jako powierzchni terenu w liniach rozgraniczających, plan dopuszcza jedynie możliwość adaptacji podziałów geodezyjnych (do odpowiedniej funkcji i w jej ramach) istniejących już w momencie jego uchwalenia (§ 12 ust. 4 planu), nie przewiduje natomiast możliwości dowolnego podziału takich gruntów. Powyższe stanowisko Kolegium należy podzielić. Według zamierzenia wnioskodawcy w wyniku podziału działki nr [...] miałyby powstać dwie działki: nr [...] o pow. 0,1256 ha i nr [...] o pow. 1,1196 ha. Nowowydzielona działka nr [...] obejmowałby usytuowany tam budynek, przy czym co istotne, zarówno sam budynek, jak i cała nowoprojektowana działka, w całości usytuowane są na większym terenie przeznaczonym pod tereny parkingów oznaczonym w planie symbolem IVA1KS1. Nowoprojektowana działka nr [...] zostałaby więc wydzielona z większego terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem IVA1KS1 (teren parkingu), zaś jej granice nie biegłyby w liniach rozgraniczających tego terenu, co pozostaje w sprzeczności z § 35 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego. Z § 35 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego wynika, że dla terenów parkingów, w tym także dla terenu oznaczonego symbolem IVA1KS1, ustalono wielkość działki jako powierzchnię terenu w liniach rozgraniczających. Co do zasady nie budzi wątpliwości, że w planie miejscowym może zostać określona minimalna, czy też maksymalna, wielkość działki na danym terenie. Oczywiście zazwyczaj wielkość tą podaje się w jednostkach pola powierzchni. Nie można jednak wykluczyć, że w przypadkach terenów pełniących pewne szczególne, czy też specyficzne funkcje, możliwe jest określenie wielkości działek, które powinny występować na danym obszarze, w inny sposób, w szczególności zaś w taki sposób, w jaki uczyniono to w § 35 ust. 2 pkt 4 przedmiotowego planu miejscowego. Treść tej regulacji jest stosunkowo jasna i jednoznaczna. Wynika z niej, że w przypadku terenów parkingu wielkość działki musi wyznaczać powierzchnia terenu w liniach rozgraniczających ten teren funkcyjny. Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć należy, że w przepisie tym nie napisano, że ma to być wielkość w graniach linii rozgraniczających, czy też wielkość mieszcząca się lub pomiędzy liniami rozgraniczającymi, lecz wielkość powierzchni w liniach rozgraniczających, co wyklucza możność odmiennego, a sugerowanego przez skarżącego, rozumienia tego przepisu. Oznacza to, że w przypadku terenów parkingów wymienionych w § 35 planu miejscowego nie jest dopuszczalna parcelacja tego gruntu, a więc podział terenu parkingu na mniejsze działki. Ewentualny podział nieruchomości obejmującej także teren parkingu w odniesieniu do tego obszaru może być dokonany jedynie w liniach rozgraniczających terenu parkingu. Podział działki obejmującej parking może być dokonany wyłącznie w liniach rozgraniczających terenu parkingu. Terenu parkingu nie można dzielić na mniejsze obszary, w taki sposób jak zaprojektował to wnioskodawca. Bez znaczenia pozostaje tu zapis § 12 ust. 4 planu miejscowego albowiem w żaden sposób nie niweczy i nie wyklucza on konieczności stosowania regulacji z § 35 ust. 2 pkt 4. Nie można uznać, że jest to regulacja wyższego rzędu niż ta z § 35 ust. 2 pkt 4 planu. Co więcej, w ocenie Sądu, postanowienie z § 12 ust. 4 planu miejscowego nie ma w ogóle w sprawie zastosowania albowiem dotyczy ono innych rodzajowo sytuacji, niż ta istniejąca w sprawie. Hipoteza tego postanowienia brzmi: "W sytuacji ustalonej powierzchni działki na określonym terenie funkcjonalnym, jako powierzchni terenu w liniach rozgraniczających". Regulacja ta dotyczy zatem sytuacji, gdy powierzchnia działki ewidencyjnej została wyznaczona jako powierzchnia terenu w liniach rozgraniczających, a więc powierzchnia danego terenu funkcyjnego. Chodzi tu więc o sytuacje, gdy powierzchnia działki ewidencyjnej została wyznaczona powierzchnią danego terenu funkcyjnego. W przypadku działki ewidencyjnej nr [...] tak nie było albowiem działka ta obejmuje tereny o rożnym przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania, z czego wynika, że jej powierzchnia nie została wyznaczona jako powierzchnia określonego terenu funkcyjnego w jego liniach rozgraniczających. Reasumując należy stwierdzić, że proponowany przez wnioskodawcę wstępny projekt podziału działki nr [...] jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego z tego powodu, że obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza możność dokonania podziału terenów parkingów, w tym także terenu oznaczonego symbolem IVA1KS1, w granicach innych niż granice wyznaczone w liniach rozgraniczających tego terenu funkcyjnego. Końcowo należy zauważyć, że uchwalanie, czy też utrzymywanie tego rodzaju dość ogólnych, czy też wręcz abstrakcyjnych ograniczeń, jak te z § 35 ust. 2 pkt 4 przedmiotowego planu miejscowego, może budzić pewne wątpliwości co do tego, czy nie stanowi to nadmiernej ingerencji gminy w prawa właścicielskie. Oceny i rozstrzygnięcia tych wątpliwości nie można jednakże dokonywać w ramach postępowania w sprawie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości. Jak trafnie wskazał to organ, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to związanie ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Ewentualne stwierdzenie nieważności takiego planu lub jego poszczególnych postanowień, z uwagi na naruszenie zasady proporcjonalności i przekroczenie granic władztwa planistycznego, może nastąpić jedynie na skutek skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.