II SA/Lu 77/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego o d d a l a s k a r g ę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie po rozpoznaniu odwołania A. K. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. o odmowie przyznania jej świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz małoletnich P. K. i M. K. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielając ustalenia faktyczne i stanowisko organu I instancji stwierdził, że wniosek A. K. o przyznanie jej świadczenia alimentacyjnego na dzieci - P. K. i M. K. nie może być uwzględniony, mimo iż egzekucja z majątku ojca zobowiązanego do alimentacji na rzecz dzieci okazała się bezskuteczna, ponieważ A. K. wraz z mężem J. K.- postanowieniem Sądu Rejonowego w Opolu Lubelskim zostali ustanowieni dla P. K. i M. K. rodziną zastępczą, zaś z mocy art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, świadczenie alimentacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba uprawniona została umieszczona w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie albo w rodzinie zastępczej. A. K. zakwestionowała decyzję organu odwoławczego wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i domagając się w niej zmiany zaskarżonej decyzji. W jej przekonaniu orzeczenie Kolegium zostało oparte na "bardzo głupich przepisach dyskredytujących dzieci przyjęte do rodzin zastępczych, zaś art. 10 w/w ustawy premiuje wyrodnych rodziców uchylających się od alimentacji własnych dzieci." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sąd administracyjny bada skargę wyłącznie w zakresie jej legalności tzn. zgodności z obowiązującymi przepisami. (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), nie może natomiast samodzielnie rozpatrywać żądań (wniosków) skierowanych do właściwego organu administracji publicznej. W sytuacji, gdy sąd stwierdzi, że przy wydaniu decyzji (postanowienia) organ nie naruszył obowiązujących przepisów prawa procesowego i zastosował właściwy przepis prawa materialnego, sąd zobowiązany jest oddalić skargę. Badając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję stwierdzić należy, że nie narusza ona obowiązujących przepisów. Skarżąca wnosiła o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz jej wnuków – P. K. i M. K. wobec bezskuteczności egzekucji alimentów od ich ojca – D. K. Bezspornym jest, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Opolu Lubelskim III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] P. i M. K. zostali umieszczeni w rodzinie zastępczej, tj. w rodzinie skarżącej i jej męża J. K. W tej sytuacji, organy odmawiając uwzględnienia wniosku prawidłowo zastosowały przepis art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. Nr 192, poz. 1378 r. ze zm.), zgodnie z którym świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie przysługują, jeżeli osoba uprawniona: 1) została umieszczona w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie albo w rodzinie zastępczej; 2) jest pełnoletnia i posiada własne dziecko; 3) zawarła związek małżeński. Podkreślić należy, że powyższy przepis ma charakter bezwzględny, co oznacza, że w razie stwierdzenia przez organ, że zachodzi którakolwiek z wymienionych w tym przepisie okoliczności, świadczenie nie może być osobie uprawnionej przyznane, niezależnie od faktycznej sytuacji materialnej tej osoby. Powołany przepis pozostaje w ścisłym związku z zasadami udzielania pomocy na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, która stanowi w preambule, że dostarczanie środków utrzymania osobom, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb, a w szczególności dzieciom, jest w pierwszej kolejności obowiązkiem wskazanych w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym członków ich rodziny (do których należą również rodzice zastępczy), zaś konstytucyjna zasada pomocniczości nakłada na państwo obowiązek wspierania jedynie tych osób ubogich, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb i nie otrzymują należnego im wsparcia od osób należących do kręgu zobowiązanych wobec nich do alimentacji. Ponadto należy zwrócić uwagę, że rodziny zastępcze mają prawo ubiegać się o pomoc finansową ze środków państwowych na podstawie przepisów odrębnych, mają również prawo na zasadach ogólnych korzystać ze świadczeń z pomocy społecznej. W tej sytuacji, w świetle powołanego przepisu art. 10 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, uzasadniona jest decyzja organu I instancji, jak i utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie, dlatego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)