II SA/Lu 770/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 777/05 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku stałego wyrównawczego - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący Z. W. żądaniem zawartym w skardze zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez "ustanowienie pomocy prawnej". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie natomiast z art. 39 pkt 1 p.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Jak wynika z akt sprawy II SA/Lu 777/05 stronie skarżącej przyznane zostało prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, któremu skarżący udzielił stosownego pełnomocnictwa. Tak więc należy stwierdzić, że skarżący ma ustanowioną pomoc prawną profesjonalnego pełnomocnika procesowego, którego pełnomocnictwo obejmuje również umocowanie do występowania w sprawie o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 777/05. Na skarżącym nie ciąży więc w niniejszej sprawie obowiązek ponoszenia kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego i tym samym brak jest przesłanki do przyznania mu prawa pomocy w żądanym przez niego zakresie. W związku z powyższym wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, a Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy druk "PPF", ze względu na bezcelowość tej czynności. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.