II SA/Lu 770/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2026 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 14 października 2025 r., znak: SKO.41/670/LI/2025 w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia 23 grudnia 2024 r., nr 601/24, znak: PL-LP-II.6730.3.2022; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz L. C. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej jako: Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia 14 października 2025 r., znak: SKO.41/670/LI/2025, po rozpatrzeniu odwołania L. C. (dalej jako: skarżący, wnioskodawca, inwestor), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., aktualny t.j. – Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako: k.p.a.) oraz art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin (dalej jako: Prezydent, organ I instancji) z dnia 23 grudnia 2024 r., nr 601/24, znak: PL-LP-II.6730.3.2022, w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, murami oporowymi i urządzeniami budowlanymi na działkach nr ewid. [...] i [...] (obr. [...] - W., ark. 5), położonych przy ul. [...] w L.. Stan sprawy przedstawia się następująco. Wnioskiem z dnia 9 sierpnia 2019 r. inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, murami oporowymi i urządzeniami budowlanymi na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w L.. Decyzją z dnia 6 grudnia 2019 r. organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji budowlanej. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że inwestycja nie spełnia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a zatem nie ma podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla proponowanego zamierzenia w trybie decyzji administracyjnej. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, Kolegium decyzją z dnia 14 lutego 2020 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 6 grudnia 2019 r. Wyrokiem z dnia 20 września 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 267/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę inwestora na decyzję organu odwoławczego z dnia 14 lutego 2020 r. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, iż w sprawie nie został spełniony warunek kontynuacji funkcji określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej przez inwestora od ww. wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt II OSK 421/21, uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji wraz z decyzją Kolegium z dnia 14 lutego 2020 r. oraz poprzedzającą ją decyzją Prezydenta z dnia 6 grudnia 2019 r. NSA stwierdził, że nie sposób podzielić stanowiska Sądu I instancji, a także organów administracji publicznej, iż w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z kontynuacją funkcji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W dniu 26 kwietnia 2022 r. do organu I instancji wpłynęło pismo inwestora, w którym - w związku z dokonaniem podziału objętej wnioskiem działki nr [...] na działki nr [...] i [...] - skorygowano teren planowanej inwestycji, obejmując nim działki nr [...] i nr [...]. W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku inwestora, Prezydent decyzją z dnia 5 października 2022 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy z uwagi na niespełnienie przez planowaną inwestycję wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Decyzją z dnia 25 stycznia 2023 r. Kolegium uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia 14 marca 2024 r. organ I instancji ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy, powołując się na niespełnienie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Decyzją z dnia 18 września 2024 r. organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji z dnia 14 marca 2024 r i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Po rozpatrzeniu sprawy po raz kolejny organ I instancji decyzją z dnia 23 grudnia 2024 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej zaplanowanej na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w L.. Organ I instancji podtrzymał stanowisko, że inwestycja nie spełnia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p., a tym samym nie ma podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla proponowanego zamierzenia w trybie decyzji administracyjnej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i ustalenie warunków zabudowy przez organ odwoławczy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 w zw. z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny t.j. - Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.) oraz art. 7 w zw. z art 77 § 1 i art 80 k.p.a., a także naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 ust. 3, § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako: rozporządzenie z 2003 r.). Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym Kolegium wskazaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia 14 października 2025 r. (obecnie zaskarżoną do Sądu), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia 23 grudnia 2024 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. a następnie - odnosząc się do wyrażonej w pkt 1 tego unormowania zasady dobrego sąsiedztwa - wyjaśnił, że organ administracji, przystępując do ustalania, czy możliwe jest określenie dla danego zamierzenia warunków zabudowy, dokonuje analizy i ustala, czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem, na którym inwestor zamierza zrealizować nową zabudowę, jest taka, że sposób wykonania tej zabudowy pozwała na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. W celu ustalenia, czy zachodzą warunki do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, organ administracji, stosownie do art. 61 ust. 5a u.p.z.p., wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 (dalej również jako analiza urbanistyczna). Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie obszar analizy został wyznaczony dookoła terenu inwestycji w odległości 276 m od jego granic, z uwagi na szerokość frontu terenu objętego wnioskiem (92 m). W obszarze analizowanym dominują tereny działalności gospodarczej z zabudową przemysłową, w tym o charakterze strategicznym dla miasta L. (P. E. C. - Elektrociepłownia w L. W.), z towarzyszącą funkcją magazynową i usługową (głównie biurową i handlową). Obszar ten zlokalizowany jest między biegnącą od strony zachodniej bocznicą kolejową a ul. S. (od strony wschodniej). Od strony północnej zabudowa przemysłowa zlokalizowana jest aż do linii kolejowej, wzdłuż której funkcjonują zakłady zbożowe "L.". Od strony południowej wyznaczony obszar analizowany kończy się na kompleksie zabudowań Elektrociepłowni, jednakże dzielnica przemysłowa W. obejmuje również teren za Elektrociepłownią, do ul. Z.. Epizodyczne zabudowania mieszkaniowe wielorodzinne występujące na terenie analizowanym znajdują się na działce nr [...] przy ul. I. oraz na działce nr [...] przy ul. W. . Budynki te niegdyś stanowiły zaplecze mieszkalne dla pracowników pobliskich Zakładów [...], tworząc kompleksowy układ zabudowań w obrębie jednego przedsiębiorstwa. Pierwszym powstałym obiektem tej enklawy jest budynek przy ul. W. na działce nr [...], zrealizowany jako budynek zakładowy Zakładów [...], zawierający mieszkania zakładowe dla pracowników. Budynek ten był więc formalnie elementem zabudowy pomocniczej dla zabudowy produkcyjnej, podobnie jak inne obiekty Zakładów. Aktem notarialnym z dnia 11 czerwca 1997 r. został on przekazany Gminie L.. Kolejnym budynkiem enklawy jest budynek przy ul. I. na działce nr [...], zrealizowany przez Spółdzielnię Mieszkaniową W. , założoną w 1984 r. przez pracowników Zakładów [...] na gruncie początkowo należącym do Zakładów [...], a więc również związany z zabudową produkcyjną. W ocenie Kolegium, istniejąca w obszarze analizowanym enklawa zabudowy wielorodzinnej jest zatem genetycznie odmienna od zabudowy wnioskowanej, wyłącznie komercyjnej i niemającej żadnego związku z zabudową przemysłową. W dalszej części terenu analizowanego - przy ul. D. j, znajduje się część urządzonego osiedla mieszkaniowego. Zabudowa ta stanowi jednak odrębną jednostkę urbanistyczną skupioną przy drodze o kategorii powiatowej, zrealizowaną jako kontynuacja osiedla mieszkaniowego "Ł. ", oddzieloną od rejonu przedmiotowej inwestycji wyraźną cezurą, jaką jest bocznica kolejowa. Kolegium wskazało, że NSA wyrokiem z dnia 20 października 2021 r. sygn. akt II OSK 421/21 przesądził, iż w sprawie niniejszej warunek kontynuacji funkcji jest spełniony, bowiem w obszarze analizowanym co najmniej jedna działka zabudowana jest w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. W ocenie organu II instancji, samo ustalenie analogii funkcji zabudowy planowanej do zabudowy istniejącej nie uzasadnia jednak w omawianym przypadku automatycznego wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Niezbędne jest bowiem zbadanie poszczególnych parametrów planowanej zabudowy w kontekście zabudowy już istniejącej na danym obszarze. Organ II instancji wyjaśnił, że szczegółowe zasady ustalania warunków zabudowy zawiera rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116, dalej jako: rozporządzenie z 2024 r.). W myśl § 12 ww. rozporządzeni, do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 26 lipca 2024 r. W momencie wpływu wniosku (wszczęcia postępowania) obowiązywały jeszcze regulacje rozporządzenia z 2003 r. i to one mają zastosowanie w sprawie. Kolegium podkreśliło, że poszczególne warunki zabudowy terenu nie mogą pozostawać w oderwaniu od charakterystyki zabudowań w otoczeniu terenu inwestycji. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy (§ 6 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r.). Szerokość elewacji frontowej budynków położonych w wyżej wyznaczonym obszarze zawiera się w przedziale od 6,5 m do 87,0 m, natomiast średnia szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy wynosi 35,1 m (uwzględniając dopuszczoną tolerancję 20% - 42,1 m; obliczenia wskaźników zabudowy - k. 413-414 akt). Wnioskowana przez inwestora szerokość elewacji frontowej na poziomie 55,5 m przekracza znacznie wskazaną średnią. W ocenie organu odwoławczego, planowany budynek mieszkalny stanowiłby zatem obiekt incydentalny w istniejącej zabudowie przemysłowej, sprzeczny z dominującą funkcją terenu. Przy tym Kolegium uznało, że brak jest podstaw do zastosowania § 6 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r., tj. wyznaczenia innej szerokości elewacji frontowej wnioskowanych budynków. W myśl z § 7 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok wówczas przyjmuje się średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym: Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej istniejącej zabudowy mieści się w przedziale od 2,6 m do 17,9 m i wynosi średnio 6,9 m (obliczenia wskaźników zabudowy - k. 413-414 akt, przekroje z chmury punktów - k. 23-24 akt). Wysokość okapu budynków położonych na nieruchomościach sąsiednich (znajdujących się najbliżej terenu inwestycji) wynosi: 6,9 m (budynek magazynowy na działce nr [...] przy ul. I. oraz 5 m (budynek usługowy na działkach nr [...] i [...] przy ul. I. ). Przedmiotem wniosku są trzy budynki mieszkalne o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej 14 m. Zdaniem Kolegium, wnioskowana wysokość nie znajduje analogii na działkach sąsiednich oraz jest dwukrotnie większa od średniej wartości z obszaru analizowanego. Mając na uwadze, iż teren inwestycji zlokalizowany jest w otoczeniu niskiej zabudowy produkcyjno-usługowo-magazynowej, brak jest podstaw do ustalenia innej wysokości wnioskowanych budynków. Stosownie do § 8 rozporządzenia z 2003 r., geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W obszarze analizowanym występują budynki przekryte przeważnie dachami płaskimi o nachyleniu połaci do 15°. Średnia wysokość budynków położonych w obszarze analizowanym wynosi 7,9 m (obliczenia wskaźników zabudowy - k. 413-414 akt). Przedmiotem wniosku są trzy budynki mieszkalne o wysokości 14 m, przekryte dachami płaskimi. Wnioskowana wysokość znacząco więc przekracza średnią wysokość budynków położonych w obszarze analizowanyrn, co pozostaje w sprzeczności z dotychczasową zabudową w obszarze analizowanym. Kolegium stwierdziło, że powyższe ustalenia zwalniają organ planistyczny z konieczności oceny pozostałych warunków zabudowy. Następnie organ II instancji podniósł, że omawiając możliwość zagospodarowania nieruchomości znajdującej się w bezpośredniej bliskości zakładów przemysłowych zabudową mieszkaniową wielorodzinną, należy ocenić inwestycję również z perspektywy potencjalnego hałasu, jaki oddziaływałby na nowopowstałe bloki mieszkaniowe. Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2024 r. poz. 54, aktualny t.j. - Dz.U. z 2025 r. poz. 647 ze zm., dalej jako: p.o.ś.), dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw klimatu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się potrzebą zapewnienia należytej ochrony środowiska przed hałasem oraz mając na uwadze przepisy prawa Unii Europejskiej odnoszące się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku. Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku są określone w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112). Zgodnie z Tabelą nr 1, dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wynosi 55 dB - przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym oraz 45 dB - przedział czasu odniesienia równy 1 najmniej korzystnej godzinie nocy. Organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, a w szczególności dokument w postaci "Pomiarów hałasu emitowanego do środowiska nr 10/H/2021" (k. 359-373 akt), wskazuje, iż zgodnie z pomiarami hałasu wykonanymi przez P. E. C. S.A. Oddział Elektrociepłownia w L. W. , poziom hałasu w punkcie pomiarowym P3, tj. na granicy terenu z zabudową wielorodzinną - w sąsiedztwie budynku przy ul. I. wynosi: 53,8 dB w dzień i 44,8 dB w nocy. Wartości te są praktycznie na granicy poziomów hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (w przypadku pory nocnej różnica ta wynosi zaledwie 0,2 dB). Jednocześnie, jak wynika z map przedstawionych wraz z pismem P. E. C. S.A. Oddział Elektrociepłownia w L. W. z dnia 27 listopada 2024r. (k. 358 akt), odległość punktu pomiarowego P3 od źródła hałasu (część gazowa elektrociepłowni) wynosi ok. 420 m (w prostej linii), zaś odległość granicy terenu inwestycji od urządzeń Elektrociepłowni wynosi ok. 300 m. Działka nr [...] (objęta inwestycją) jest usytuowana w odległości ok. [...] mniejszej od źródła hałasu, niż działka nr [...] przy ul. I. z zabudową mieszkaniową wielorodzinną. W ocenie organu odwoławczego, przekroczenie norm hałasu w porze dziennej i nocnej, dopuszczonych dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, przy granicy terenu inwestycji, stanowi o braku możliwości lokalizacji tego typu zabudowy mieszkalnej, jako naruszające przepisy p.o.ś. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium podniosło, że w całości uwzględniło stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 20 października 2021 r. sygn. akt II OSK 421/21. Ponadto stwierdziło, że wbrew twierdzeniom skarżącego, brak jest możliwości ustalenia maksymalnych parametrów nowej zabudowy, odbiegających od występujących średnich, jedynie z uwagi na jednostkowe, incydentalne wystąpienie danego parametru wśród zabudowy w obszarze analizowanym. Zdaniem organu II instancji, uwzględnienie wniosku prowadziłoby do zagospodarowywania terenu produkcyjno-usługowego w sposób odbiegający od zastanego ładu przestrzennego, rozumianego jako ukształtowana przestrzeń, która tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Inwestor, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego, zaskarżając ją w całości. W skardze podniesiono następujące zarzuty wobec zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a. poprzez utrzymanie przez organ w mocy wydanej w ramach niniejszego postępowania po raz czwarty decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, w sytuacji gdy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone zostały w wyroku NSA z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt II OSK 421/21, a organ nie może w tej samej sprawie formułować (ani pozwalać na takie formułowanie przez organ I instancji) nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku NSA i ma obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie; - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, bowiem organ pomimo nakazu działania w ramach praworządności, jak i demokratycznego państwa prawa, w sytuacji, gdy zabudowa określona wnioskiem spełnia zasady dobrego sąsiedztwa uznał, że dla spełnienia zasady "dobrego sąsiedztwa" brana jest wyłącznie przeważająca zabudowa na danym terenie, a parametry z działki bezpośrednio sąsiadującej niezależnie od rodzaju zabudowy, a co za tym idzie prowadził postępowanie w sposób uwzględniający przewagę interesu publicznego, nieproporcjonalny do potrzeb jego ochrony, naruszający prawo do zabudowy skarżącego; art. 7 w zw. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a co za tym idzie niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuzasadnione uznanie przez organ, że pomimo istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na działce sąsiedniej nr [...], [...], jak i nr [...], dostępnej z tej samej drogi publicznej, dopuszczalne jest utrzymanie w mocy decyzji odmownej, w której nastąpiło całkowite odstąpienie od określenia wskaźników i parametrów tak istniejącej zabudowy, jak i zabudowy objętej wnioskiem, czyli w zakresie tzw. "dobrego sąsiedztwa" - w sytuacji gdy wyznaczenie tych parametrów jest w całości możliwe; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez bezzasadną odmowę ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem skarżącego w sytuacji, gdy przedmiotowe zamierzenie spełnia wszystkie warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a zatem organ jest zobowiązany do wydania przedmiotowej decyzji; art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym przejęciu, że organ przy wydawaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy nie jest związany przesłankami do jej wydania i pomimo istnienia na działce sąsiedniej (dostępnej z tej samej drogi publicznej) zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, może odmówić ustalenia warunków dla zabudowy objętej wnioskiem skarżącego i swobodnie uznawać, że z uwagi na okoliczność położenia przedmiotowej działki w ramach obszaru określonego przez organ jako "dzielnica przemysłowa", w której obecnie występuje zabudowa mieszkaniowa, zakładana nowa zabudowa nie spełnia wymogu tzw. "dobrego sąsiedztwa"; - § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2003 r. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w istniejącym stanie faktycznym linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich nie przebiega tworząc uskok, gdyż linia zabudowy na działce [...] nie może stanowić odniesienia do linii zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, bowiem odnosić ją należy do drogi wewnętrznej, a istniejącą linią zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jest zabudowa na działce [...] - zlokalizowana 5 m od pasa drogowego, a zatem w tej samej odległości winna być określana zabudowa na działkach wnioskodawcy; - § 6 i § 7 rozporządzenia z 2003 r. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy szerokość elewacji frontowej istniejącej zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej na działce nr [...] wynosi 55,5 m i taką samą szerokość przyjęto w ramach wnioskowanej zabudowy (tj. budynku nr [...]), zaś w zakresie wysokości zabudowy ww. zabudowa w ramach zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej na działce nr [...] jest 4-kondygnacyjna i taką też wysokość przyjęto we wniosku w zakresie wysokości budynków mieszkalnych, a zatem wnioskowana inwestycja spełnia wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie kontynuacji gabarytów, takich jak szerokość elewacji frontowej oraz wysokości zabudowy - wynikającej z tożsamej funkcji - zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej na działce sąsiedniej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, celem wydania przez Kolegium decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z okolicznościami wskazywanymi w tym zakresie we wniesionym odwołaniu, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto skarżący zwrócił się o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z poniesioną opłatą skarbową tytułem udzielenia pełnomocnictwa, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący i uczestnicy postępowania, skutecznie zawiadomieni o wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, nie zgłosili w wyznaczonym terminie żądania przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają bowiem prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przypomnieć należy, że kontrolowane decyzje zostały podjęte w postępowaniu wszczętym wnioskiem skarżącego z dnia 9 sierpnia 2019 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, murami oporowymi i urządzeniami budowlanymi na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych przy ul. I. w L.. W związku z późniejszym podziałem działki nr [...] inwestor w toku postępowania zmodyfikował wniosek, obejmując terenem planowanej inwestycji działkę nr [...] oraz działkę nr [...] (wydzieloną z dawnej działki nr [...]). Przedmiotowy wniosek podlegał rozpatrzeniu w oparciu o przepisy ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), w tym zwłaszcza art. 61 tej ustawy. Przy czym z uwagi na okoliczność, iż w postępowaniu wszczętym powyższym wnioskiem została wydana przez Kolegium decyzja ostateczna z dnia 14 lutego 2020 r., która następnie - wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji z dnia 6 grudnia 2019 r. - została uchylona wyrokiem NSA z dnia 20 października 2021 r. sygn. akt II OSK 421/21, w postępowaniu prowadzonym w tej sprawie ponownie po otrzymaniu przez organ I instancji w dniu 15 marca 2022 r. zwrotu akt sprawy (k. 81 akt adm. I inst.), należało zastosować art. 61 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 stycznia 2022 r., a więc z uwzględnieniem zmian w jego treści wprowadzonych po wydaniu ww. decyzji ostatecznej ustawą z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 922) oraz ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1986). Nadto - jak prawidłowo zauważyło Kolegium w zaskarżonej decyzji - w sprawie niniejszej zastosowanie ma nadal rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (rozporządzenie z 2003 r.) - również w brzmieniu obowiązującym od 3 stycznia 2022 r. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu miarodajnym dla sprawy) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Podkreślić trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Jeżeli planowana inwestycja czyni zadość wszystkim ww. przesłankom, organ jest obowiązany do ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Z kolei niespełnienie chociażby jednego z warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przesądza o odmowie ustalenia warunków zabudowy. W kontrolowanych decyzjach organy - odmawiając skarżącemu po raz kolejny ustalenia warunków zabudowy – stwierdziły, że planowana inwestycja budowlana nie spełnia warunków określonych w pkt 1 i 5 powyższego unormowania. Ze stanowiskiem organów nie można się jednak zgodzić. Odnosząc się w pierwszej kolejności do przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wyjaśnić należy, że przepis ten statuuje tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, zwaną także zasadą podobieństwa (kontynuacji). Zasada ta wymaga wykazania, że planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy na nieruchomościach sąsiednich pod względem urbanistycznym i architektonicznym oraz można ją pogodzić z dotychczas istniejącą na tym terenie funkcją zabudowy. Oceny spełnienia tej przesłanki dokonuje się w obszarze analizowanym. Wyznacza się go w oparciu o reguły określone w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. (przed 3 stycznia 2022 r. – w oparciu o § 3 rozporządzenia z 2003 r.) Zgodnie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu miarodajnym dla sprawy, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. W okolicznościach niniejszej sprawy dla oceny spełniania powyższej przesłanki zasadnicze znaczenie miała ocena prawna wyrażona w tym zakresie w wyroku NSA z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt II OSK 421/21, którym – jak wyżej wskazano – uchylono wyrok tutejszego Sądu z dnia 22 września 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 267/20 wraz z decyzjami organów obu instancji wydanymi w pierwszym etapie postępowania administracyjnego. Przypomnieć należy, że w wyroku tym NSA stwierdził, iż: "(...) nie sposób podzielić stanowiska Sądu I instancji, a także organów administracji publicznej, iż w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z kontynuacją funkcji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Skoro bowiem wniosek skarżącego dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, murami oporowymi i urządzeniami budowlanymi na działce nr [...] oraz części działki nr [...] położonych w L. przy ul. I. , a z niewadliwie przeprowadzonej analizy urbanistycznej wynika, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa wielorodzinna wraz z infrastrukturą pomocniczą (garaże), to nie sposób zaakceptować stanowisko Sądu I instancji nie spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W świetle tego przepisu bez znaczenia jest, iż w obszarze analizowanym dominuje inny sposób zagospodarowania terenu. Warunek kontynuacji funkcji jest spełniony jeżeli w obszarze analizowanym co najmniej jedna działka zabudowana jest w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy." Podkreślić należy, że z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a., ocena prawna przedstawiona w ww. wyroku NSA z dnia 20 października 2021 r. wiązała na dalszym etapie postępowania organy administracji, jak i wiąże obecnie Sąd. Przepis ten stanowi bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, że tak organy, jak i Sąd obecnie rozpoznający sprawę, nie mogą formułować ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z przytoczonym stanowiskiem wyrażonym we wcześniej wydanym w sprawie prawomocnym wyroku NSA, lecz zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1865/11). W ocenie Sądu, nie sposób podzielić stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, iż przytoczona wyżej ocena prawna wyrażona przez NSA w wyroku z dnia 20 października 2021 r., nie przesądza o spełnieniu przez przedmiotową inwestycję przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., albowiem odnosi się jedynie do warunku kontynuacji funkcji, jako tylko jednego z elementów tej przesłanki. Analizując rozważania zawarte w powyższym wyroku należy zauważyć, że NSA - przesądzając, iż sporna inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji - jednocześnie przyjął, iż spełnienie tego warunku przekłada się na możliwość określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. Stwierdzenie przez NSA, że spełnienie przez sporną inwestycję warunku kontynuacji funkcji oznacza, iż możliwe jest określenie wymagań dla tej zabudowy, w ocenie Sądu, wyłączyło możliwość wydania w dalszym etapie postępowania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy z powołaniem się na negatywną ocenę przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W świetle wiążącej oceny prawnej wyrażonej w wyroku z dnia 20 października 2021 r., nie sposób przede wszystkim zaakceptować stanowiska organów, które kwestionując spełnienie przez sporną inwestycję warunków składających się na zasadę dobrego sąsiedztwa określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., powołały się w tym względzie na różnice pomiędzy poszczególnymi parametrami projektowanej zabudowy określonymi przez inwestora we wniosku, a wartościami tychże parametrów ustalonymi na podstawie cech architektonicznych i urbanistycznych istniejącej zabudowy znajdującej się w granicach obszaru analizowanego. Zauważyć bowiem trzeba, że określenie poszczególnych parametrów nowej zabudowy leży w gestii organu prowadzącego postępowanie. O ile organ ustalający warunki zabudowy jest związany wnioskiem inwestora co do rodzaju inwestycji, o tyle nie jest bezwzględnie związany poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany. Nie jest także wymagane by inwestor modyfikował wniosek w zależności od ustaleń analizy. To wydający decyzję organ ocenia dopuszczalność zmiany zagospodarowania terenu w świetle przepisów prawa oraz wskazuje warunki i zasady, którym planowana inwestycja powinna odpowiadać. To rzeczą organu administracji jest dokonanie, w oparciu o obowiązujące przepisy, ustaleń i określenie wymogów dla nowej zabudowy, przy czym wyniki tak przeprowadzonej analizy mogą doprowadzić do określenia warunków inwestycji w sposób odmienny od wstępnie proponowanej przez inwestora (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 lipca 2025 r. sygn. akt IV SA/Po 460/25; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 lutego 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 1002/25). Zatem okoliczność, iż według organów określone parametry spornej inwestycji zaproponowane przez inwestora we wniosku (szerokość elewacji frontowej oraz wysokość jej górnej krawędzi i geometria dachu), odbiegają od wartości tychże parametrów, jakie należałoby ustalić dla nowej zabudowy w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej, wobec przesądzonej w niniejszej sprawie kwestii spełnienia wymogu kontynuacji funkcji, nie może być podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy z powołaniem się na niezachowanie zasady dobrego sąsiedztwa. W takiej sytuacji organ I instancji winien ustalić warunki zabudowy, samodzielnie określając w decyzji parametry planowanej inwestycji na podstawie wyników sporządzonej analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu i zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu z 2003 r., tak, by wpisywały się one w istniejący ład przestrzenny. Podkreślić należy, że z przepisów rozporządzenia z 2003 r. wynika, iż punktem odniesienia dla ustalenia większości parametrów, cech i wskaźników nowej zabudowy powinny być średnie wartości ustalone dla obszaru analizowanego, aczkolwiek prawodawca dopuszcza pewne odstępstwa pod warunkiem zachowania harmonii ładu przestrzennego. Przepisy powołanego rozporządzenia przewidują możliwość odstępstw od średnich wartości w obszarze analizowanym m.in. przy ustalaniu wskaźnika szerokości elewacji frontowej - § 6 ust. 2 i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - § 7 ust. 4. Ocena zasadność zastosowania odstępstwa należy do organu. Przy tym odstępstwo od parametrów średnich powinno każdorazowo wynikać (tj. być uzasadnione) przekonywującymi przesłankami zawartymi w analizie urbanistyczno-architektonicznej (por. wyroki NSA: z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 887/20; z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1515/17). Podsumowując tę część rozważań stwierdzić należy, że organy, poprzez ponowną odmowę ustalenia warunków zabudowy z powołaniem się na negatywną ocenę przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., naruszyły ten przepis, a także naruszyły art. 153 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, wadliwa jest również ocena planowanej inwestycji dokonana przez organy na gruncie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem, jednym z warunków wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest jej zgodność z przepisami odrębnymi. Organy zakwestionowały spełnienie tego warunku uznając, że lokalizacja planowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej naruszałaby przepisy p.o.ś., a to ze względu na prawdopodobne przekroczenie w obrębie terenu inwestycji dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów zabudowy jednorodzinnej (określonych w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku), spowodowane emisją hałasu przez zlokalizowaną w sąsiedztwie Elektrociepłownię. Pomijając już nawet okoliczność, iż powyższa ocena organów ma charakter jedynie przypuszczania opartego na pomiarach hałasu wykonanych poza granicami terenu inwestycji, wskazać należy, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się natomiast regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 488/08). Z samego faktu wydania decyzji o warunkach nie można także wywodzić naruszenia interesu osób trzecich, gdyż decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z warunkami technicznymi są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, zatem nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 255/11; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 738/14, wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 611/17). Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji, stosownie do art. 153 p.p.s.a., uwzględni przedstawione wyżej uwagi i wnioski. Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w punkcie II sentencji wyroku, znajduje natomiast uzasadnienie w przepisach art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzone koszty postępowania obejmują uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 500 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, które stosownie do § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118), wynosi 480 złotych, a także uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych.