II SA/Lu 779/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego - w zakresie wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P.S.w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na bardzo trudną sytuację finansową swojej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Pod pojęciem wykonania aktu lub czynności należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą umorzenia skarżącemu należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych jego dzieciom. Decyzja ta nie stanowi aktu kwalifikującego się do wykonania, albowiem nie wprowadziła ona żadnych zmian w zakresie obowiązków ciążących na skarżącym na mocy wcześniej wydanych decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2013 r., II GZ 270/13, niepubl., dostępne w CBOSA). Wbrew temu, co zdaje się sugerować skarżący, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie można doprowadzić do wstrzymania ewentualnej egzekucji tych należności. Podstawą obowiązku zapłaty należności wobec funduszu alimentacyjnego jest bowiem decyzja nakładająca na skarżącego obowiązek zwrotu przedmiotowych należności, a nie decyzja odmawiająca ich umorzenia. Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu.