II SA/Lu 781/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi G. T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uznającej działkę za mienie gminne oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 [...] 2008 r. po rozpatrzeniu wniosku G. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Kraśnickiego z dnia 24 września 2007 r. Nr [...] uznającej za mienie gminne Gminy Kraśnik działkę o nr ew. 872 o pow. 3100 m2 sklasyfikowaną jako dr-drogi, położoną w miejscowości S., zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 [...] 2008 r., Nr [....] odmawiającą wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach powyższego rozstrzygnięcia przytoczono następujące ustalenia i wnioski: Decyzją z dnia 24 września 2007 r. Nr Śr. 7241-8/2007 Starosta Kraśnicki uznał za mienie gminne Gminy Kraśnik działkę o nr 872 o pow. 3100 m2 sklasyfikowaną jako dr-drogi, położoną w miejscowości S.. W dniu 19 marca 2008 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek G. S. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. W uzasadnieniu wniosku jego autorka podniosła, iż decyzja ta dotyczy w sposób istotny jej praw, bowiem sąsiednia działka nr 952 na całej swojej długości stanowi jej własność. Wskazała, iż od dłuższego czasu istnieje problem graniczny w stosunku do działki nr 872, która nie posiada właściciela i uznana była za drogę wewnętrzną bez statusu prawnego. W sprawie tej drogi prowadzony jest długotrwały spór z Gminą Kraśnik, która chce się na niej uwłaszczyć. Według wnioskodawczyni, działka nr 872 nigdy nie była mieniem gromadzkim ani ogólnonarodowym, przez co brak jest podstaw do uznania jej za mienie gminne. G. S. wskazała, że jej wcześniejszy poprzednik prawny mocą aktu notarialnego z 16 lutego 1948 r. Nr repertorium 152/48 był właścicielem całości nieruchomości, w tym działki nr 872. Ponadto, zdaniem wnioskodawczyni, w sprawie uznania działki nr 872 za mienie gminne pogwałcono wszelkie zasady postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 6, 7, 8, 9 i 10 Kpa, ze szczególnym zwróceniem uwagi na brak zapewnienia jej udziału w postępowaniu jako stronie, naruszenie zasady prawdy obiektywnej i nienależyte zebranie materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności mających wpływ na wydanie orzeczenia. W toku postępowania wyjaśniającego Kolegium zobowiązało G. S. do wykazania interesu prawnego do żądania stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji poprzez przedstawienie dowodu na okoliczność wydzielenia z nieruchomości oznaczonej jako działka nr 952, stanowiącej własność wnioskodawczyni, nieruchomości oznaczonej jako działka nr 872, stanowiącej przedmiot uznania za mienie gminne Gminy Kraśnik. W odpowiedzi na powyższe wezwania G. S. przedłożyła egzemplarz roboczy rozgraniczenia działki nr 952 z działką nr 872 wraz z mapą ewidencyjną gruntów z 1968 r., z której, zdaniem wnioskodawczyni, jasno wynika, iż granica działki J. S. sąsiadowała z działką sąsiada N. , akt notarialny z dnia 2 marca 2000 r. Rep. A nr 554/2000 przenoszący własność gospodarstwa rolnego składającego się z działek nr 856, 952, 1427, 1864 i 1392 na rzecz K. K. S., akt notarialny z dnia 19 maja 2006 r. Rep. A nr 2012/2006 przenoszący na rzecz G. T. S. niezabudowane działki gruntu ornego i pastwiska nr 856, 952, 1427, 1864 i 1392, umowę przekazania własności i posiadania gospodarstwa rolnego z dnia 4 sierpnia 1982 r. na podstawie art. 52 ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin, postanowienie Sądu Rejonowego w Kraśniku I Wydział Cywilny z dnia 19 maja 1982 r. sygn. akt Ns 124/82 o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym J. S. oraz pismo Starosty Powiatu Kraśnickiego z dnia 2 kwietnia 2002 r. znak Gk.7438/K/12-2/2002, z którego wynika, że działka nr 872 została wykazana w rejestrze gruntów jako droga na podstawie Zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. i figuruje na Gminę Kraśnik jako władającego, jednakże jej stan prawny nie został uregulowany i nie została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Jednocześnie wnioskodawczyni wskazała, że z zapisu aktu notarialnego z dnia 16 lutego 1948 r. nr repertorium 152/48 wynika, iż grunt orny należący do J. S. od strony zachodniej graniczył przy miedzy z gruntem L. N. W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 157 § 3 kpa odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Na podstawie przepisu art. 157 § 3 orzeka się co do niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Niedopuszczalność wszczęcia tego postępowania z przyczyn podmiotowych ma miejsce w przypadku złożenia podania przez podmiot nie będący stroną w sprawie. W niniejszej sprawie wnioskodawcy nie można przypisać statusu strony w rozumieniu art. 28 kpa. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek "Konstruując definicję strony w art. 28 kpa ustawodawca posłużył się terminem interesu prawnego, a zatem nie jakiegokolwiek interesu. Interes, jakim legitymować się powinien podmiot, chcący występować w roli strony postępowania administracyjnego, musi mieć charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna, przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwości wydania przez organ decyzji lub podjęcia czynności (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 373/04, Lex 176658). Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dana osoba jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Zdaniem Kolegium, G. S. nie ma interesu prawego, który jest konieczny do uznania jej za stronę w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Kraśnickiego z dnia 24 września 2008 r., na mocy której uznano działkę nr ew. 872 o pow. 3100m2 położoną w miejscowości S. za mienie gminne Gminy Kraśnik. W szczególności brak jest podstaw do uznania, iż interes prawny wynika z prawa własności, które przysługuje bądź przysługiwało G. S. w dacie wydania decyzji, o której stwierdzenie nieważności wnosi. Przedstawiona przez wnioskodawczynię dokumentacja nie może być uznana za dowód na to, iż przysługiwało jej prawo własności. Z dołączonej do wniosku kserokopii aktu notarialnego z dnia 16 lutego 1948 r. nie wynika, iż przedmiotowa działka nr 872 wchodziła w skład nieruchomości będącej własnością małżeństwa S. Ponadto nawet jeżeliby przyjąć, iż wskazana w tym akcie nieruchomość zawierała obszar przedmiotowej działki o nr 872, to w żaden sposób nie dowodzi to, iż w późniejszym czasie działka ta przeszła na własność G. S. i pozostała nią aż do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o uznaniu jej za mienie gminne. Za dowód prawa własności nie można też uznać egzemplarza roboczego rozgraniczenia wraz z mapą ewidencyjną gruntów, które nie mają nawet waloru dokumentów urzędowych. Z pozostałych dokumentów, takich jak zapisy w ewidencji gruntów czy pisma starosty wynika jedynie, iż działka o nr 872 była we władaniu gminy Kraśnik i nie miała uregulowanego stanu prawnego. Dołączona przez G. S. umowa - akt notarialny darowizny z dnia 19 maja 2006 r., Rep. A nr 2012/2006 zawarta pomiędzy K. K. S. a G. T. S. nie przenosi własności działki nr 872, a dotyczy jedynie innych działek o nr 856, 952, 1427, 1864 i 1392. Podobnie umowa darowizny zawarta pomiędzy J. L. S. a K. K. S. aktem notarialnym z dnia 2 marca 2000 r. nie dotyczyła działki nr 872. W tym stanie rzeczy, z uwagi na brak interesu prawnego nie można uznać G. S. za stronę postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Ponadto Skład Orzekający Kolegium podkreślił, że kwestia prawa własności przedmiotowej działki, na którą powołuje się wnioskodawczyni, a która przesądziłaby o jej interesie prawnym, a tym samym o posiadaniu przez nią przymiotu strony niniejszego postępowania, nie należy do właściwości organów administracji publicznej, lecz do właściwości sądu powszechnego. Organy administracji publicznej nie są władne dokonywać w tym przypadku jakichkolwiek ustaleń dotyczących rozstrzygania powyższej kwestii. Odnosząc się do zarzutu niezapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu Kolegium wskazało, że przepisy dotyczące tej kwestii, a w szczególności art. 10 kpa dotyczą jedynie strony postępowania, za którą G. S. nie została uznana. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie wniosła G. S. zarzucając mające wpływ na rozstrzygnięcie naruszenie zasad postępowania, a w szczególności: - art. 7 kpa przez jego pominięcie i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy dotyczących statusu prawnego działki nr 872; - art. 28 kpa przez błędną jego wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, iż skarżąca nie ma przymiotu strony w niniejszym postępowaniu z uwagi na brak interesu prawnego, w sytuacji gdy brak jest dokumentów jednoznacznie określających status prawny działki nr 872 i wobec sporu co do tej kwestii. Skarżąca winna mieć w tej sytuacji możliwość wzięcia udziału w postępowaniu i obrony swoich interesów; - art. 80 kpa przez jego pominięcie i dokonanie dowolnej oceny materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty G. S. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że sytuacja prawna działki Nr 872 nie jest jednoznaczna na tyle, aby twierdzić, że nie stanowi ona własności skarżącej. W takiej sytuacji, w jej ocenie, innego znaczenia nabierają dowody przez nią przedstawiane. Jakkolwiek nie przesądzają one jednoznacznie jej prawa własności do przedmiotowej działki, to jednak nie sposób przesądzić, iż prawo to skarżącej nie przysługuje Z przedłożonego organowi aktu notarialnego z dnia 16 lutego 1948r. nr repertorium 152/48 jasno wynika, iż poprzednik prawny skarżącej był właścicielem gruntu obejmującego również sporną działkę nr 872, a z całą pewnością nieruchomość jego graniczyła od strony zachodniej z działką L. N, której granica obecnie stanowi granicę z działką nr 872. W dacie sporządzania tego aktu notarialnego nie była wydzielono działka nr 872, niemniej jednak niewątpliwie została ona wydzielona albo z gruntu J. S. (poprzednika skarżącej) bądź z gruntu należącego w roku 1948 do L. N, którego następcy prawni, według wiedzy skarżącej, nie roszczą pretensji do obecnej działki Nr 872. Potwierdzenie twierdzeń G. S. stanowi również roboczy egzemplarz rozgraniczenia działki nr 952 z działką nr 872 wraz z mapą ewidencyjną gruntów. W ocenie skarżącej, SKO oceniając przedstawione przez nią, wyżej wymienione dowody, dokonało dowolnej ich oceny oraz wykazało się stronniczym podejściem do zebranego materiału. W efekcie SKO nie wyjaśniło istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i tym samym bezpodstawnie odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty. Problem bowiem statusu prawnego działki Nr 872 miał zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia dokonanego przez Starostę Powiatowego w K., jak też dla obu decyzji SKO w Lublinie. Przytaczając poglądy doktryny i orzecznictwa dotyczące pojęcia interesu prawnego G. S. wskazała, że interes ten może wynikać nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, lecz także z norm prawa materialnego cywilnego, wiążących się bezpośrednio z sytuacją prawną określonego podmiotu kształtowaną decyzją administracyjną. I tak na gruncie niniejszej sprawy dla uzasadnienia interesu prawnego skarżącej zastosowanie znajdzie - jej zdaniem - teza zawarta w wyroku NSA z dnia 8 marca 2005 r. (OSK 682/04 Lex nr 176144) zgodnie z którą "Właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c do uczestniczenia jako strona (art. 28 k.pa) w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela nieruchomości sąsiedniej". Ponadto w świetle przedstawionych dokumentów, które uprawdopodabniają własność także działki 872, pełne zastosowanie dla oceny i przyznania statusu strony skarżącej znajdzie wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2000 r., I SA 565/99 gdzie stwierdzono: "Organ, czyniąc ustalenia faktyczne i rozstrzygając sprawę w oparciu o konkretny przepis prawa, powinien mieć na uwadze cały system przepisów istniejących w ustawie, w oparciu o przepis której rozstrzyga sprawę. Interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa lub obowiązek może "wypływać nie tylko z konkretnego przepisu powołanego jako podstawa materialnoprawna rozstrzygnięcia, ale i z przepisów regulujących prawa i obowiązki osób, których to prawa i obowiązki zderzają się z prawami i obowiązkami podmiotów, których uprawnienia wynikają z zastosowanego w sprawie przepisu prawa materialnego". W rozpatrywanym stanie faktycznym - w ocenie skarżącej - SKO odmawiając jej prawa wzięcia udziału w postępowaniu w charakterze strony w sposób ewidentny naruszyło jej uprawnienia, zarówno jako właściciela działki sąsiedniej ( bezsporne ) ale także działki skomunalizowanej, będącej przedmiotem wniosku, co zostało uprawdopodobnione, do udziału w postępowaniach dotyczących statusu prawnego działki Nr 872. Wszelkie zatem okoliczności, które mogłyby wyjaśnić kwestię własności działki Nr 872, a tym samym doprowadzić do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie organ obowiązany był uwzględnić przy udziale skarżącej jako strony postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew jej zarzutom organ administracji dokładnie wyjaśnił kwestię przymiotu strony G. S. w postępowaniu dotyczącym uznania za mienie gminne Gminy Kraśnik działki nr 872 o pow. 3100 m2 położonej w miejscowości S., czemu dał wyraz w wyczerpujących i przekonujących motywach zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że to na skarżącej spoczywał obowiązek wykazania swojego tytułu prawnego do przedmiotowej działki, co przesądzałoby o istnieniu po jej stronie interesu prawnego w postępowaniu. Nieuczynienie zadość tej powinności powodowało, że skarżąca nie mogła zostać uznana za stronę , a w konsekwencji w świetle unormowania art. 157 § 3 w związku z § 2 kpa prawidłowo orzeczono o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Kraśnickiego z dnia 24 września 2007 r. o uznaniu działki Nr 872 za mienie gminne Gminy Kraśnik wydanej w trybie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz.U. Nr 28, poz. 169 ze zm.) – wobec wniesienia żądania przez osobę, której nie służby w sprawie przymiot sprawy. Twierdzenie skarżącej, iż jest właścicielką przedmiotowej nieruchomości nie zostało bowiem poparte wystarczającymi dowodami. Autorka skargi sama zresztą przyznaje, że sytuacja prawna działki Nr 872 nie jest jednoznaczna, a przedstawione przez nią dowody nie przesadzają jednoznacznie jej prawa własności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie przy tym wskazało, iż stwierdzenie prawa własności G. S. do przedmiotowej działki, na które ona się powołuje, a które przesądziłoby o jej interesie prawnym, a tym samym o posiadaniu przez nią przymiotu strony, nie należy do właściwości organów administracji publicznej, lecz do właściwości sądu powszechnego (art. 2 § 1 kpc). Dodatkowo należy podnieść – na co także zwróciło uwagę Kolegium - że G. S. na podstawie umowy darowizny z dnia 19 maja 2006 r. nabyła od swojego syna K. S. własność działek oznaczonych numerami: 856, 952, 1427, 1864 i 1392. Nie ma wśród nich przedmiotowej działki Nr 872. Gdyby więc nawet było tak, jak twierdzi skarżąca, iż ta działka wchodziła w skład nieruchomości stanowiącej własność M. i K. małż. S. będącej przedmiotem umowy darowizny z dnia 16 lutego 1948 r. na rzecz ich syna J. S. (czego – jak wyżej zaznaczono – nie wykazała), to i tak nie dowodziłoby to ani nawet nie czyniło prawdopodobnym, iż G. S. nabyła własność działki Nr 872, skoro niewątpliwie nie była ona (ta działka ) przedmiotem umowy darowizny z dnia 19 maja 2006 r. Z tego względu - niezależnie od kwestii braku właściwości organu administracji do ustalania prawa własności - niecelowe byłoby dokonywanie przez ten organ oceny powoływanych przez skarżąca dowodów (m.in. roboczego egzemplarza protokołu granicznego z 2007 r. – niepodpisanego zresztą przez geodetę) w celu stwierdzenia, czy przedmiotowa działka wchodziła w skład nieruchomości M. i K. małż. S. i była objęta umową z 16 lutego 1948 r. Chybiona jest nadto argumentacja skargi wywodząca interes prawny skarżącej z bezspornego faktu, iż jest ona właścicielką działki nr 952 graniczącej z przedmiotową działką n Nr 872. Sąd podziela przywołaną w skardze tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2005 r. sygn. OSK 828/04 (LEX nr 176144) według której "Właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 kc do uczestniczenia jako strona (art. 28 kpa) w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości". Jednakże nie sposób nie zauważyć, że została ona sformułowana na tle zupełnie innej sprawy, bo dotyczącej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Przytoczona teza wyroku NSA mówi o "decyzji kształtującej stosunki na sąsiedniej nieruchomości, a więc orzeczeniu o charakterze konstytutywnym, w którym organ rozstrzyga w kwestii zgody na zmianę sposobu użytkowania obiektu bądź legalizacji takiej zmiany dokonanej samowolnie. W rozpoznawanej sprawie mamy zaś do czynienia z decyzją deklaratoryjną stwierdzającą, iż przedmiotowa nieruchomość stała się z mocy prawa mieniem gminnym. Nie wchodzi zatem w tym przypadku w grę kształtowanie stosunków na sąsiedniej nieruchomości, mające wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości, które uzasadniałoby uznanie istnienia interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości. W konsekwencji – wbrew stanowisku skarżącej – przytoczony pogląd prawny nie ma zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. W literaturze podkreśla się, że związek normatywny między interesem prawnym lub obowiązkiem danego podmiotu a postępowaniem administracyjnym wyraża się w tym, że postępowanie "dotyczy" interesu prawnego lub obowiązku tego podmiotu. Postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach lub obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu. W pierwszym przypadku postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu w sposób bezpośredni w tym znaczeniu, że decyzja administracyjna rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach, w drugim – postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku innego podmiotu w sposób pośredni, bowiem decyzja nie rozstrzyga wprost o jego prawach i obowiązkach, lecz jedynie oddziaływa na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z tym podmiotem. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę (zob. A.Wróbel [w]: M.Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 257-259). Powyższy pogląd doktryny również został przytoczony w skardze. Jednakże wbrew intencjom strony skarżącej nie uzasadnia on jej zarzutów i twierdzeń. W niniejszej sprawie decyzja Starosty K. z dnia 25 września 2007 r. nie rozstrzyga bezpośrednio o prawach i obowiązkach skarżącej ani nie oddziaływuje na jej prawa i obowiązki. Tym samym trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż G. S. nie miała przymiotu strony w postępowaniu zakończonym powyższą decyzją. Przeciwnego wniosku nie uzasadniają również inne powołane w skardze tezy prezentowane w literaturze prawniczej i orzecznictwie. Z powyższych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, wobec czego skarga ta podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).