II SA/Lu 784/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Wójt Gminy P. postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r., nr [...], pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w G. [...], obręb [...] G. P., oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni 0,2829 ha, stanowiącej własność H. i B. K. (dalej także: poprzednicy prawni skarżącego). Organ ustalił, że według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy P. nr [...] z [...] września 2002 r. w sprawie uchwalenia I etapu zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy P., dzielona nieruchomość znajduje się w obrębie terenu oznaczonego symbolem "MNj" — teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przez teren tej nieruchomości przebiegają – według ustaleń planu – dwie projektowane drogi gminne, oznaczone symbolami "KDG-D". Docelowa szerokość pasa drogowego istniejących i projektowanych dróg na terenie zabudowy, według planu, wynosi minimum 10 m w liniach rozgraniczających, a powierzchnia nowo wydzielanych działek budowlanych w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MNj) powinna wynosić od 800 do 1500 m2. Wójt wskazał, że przedłożony wstępny projekt podziału nieruchomości zakłada wydzielenie działek nr ewid. [...] i [...], które zostaną dołączone do nieruchomości wydzielonych w 2011 r. w celu utworzenia dróg gminnych o szerokości 10 m w liniach rozgraniczających. Wskutek podziału powstaną również działki nr ewid. [...] o powierzchni 0,12 ha oraz nr [...] o powierzchni 0,13 ha, które pozostaną w dotychczasowym zagospodarowaniu jako działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Powyższe przeznaczenie terenu jest, w ocenie organu pierwszej instancji, zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a gabaryty działek umożliwiają ich zagospodarowanie zgodnie z przeznaczeniem. Nadto, nowo powstałe działki posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Postanowieniem z [...] września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium podkreśliło, że wbrew twierdzeniom poprzedników prawnych skarżącego, z uwagi na to, że dokonanie podziału należącej do nich nieruchomości nastąpiło w związku z realizacją celu publicznego, organ pierwszej instancji był uprawniony do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie podziału tej nieruchomości i wydania opinii o zgodności wstępnego projektu podziału z planem miejscowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe postanowienie Kolegium poprzednicy prawni skarżącego wnieśli o uchylenie postanowień organów obu instancji, z powodu naruszenia: 1) art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 77 i 107 § 3 k.p.a. wskutek niewyjaśnienia całokształtu okoliczności sprawy, w tym nierozważenia, jakie są innych alternatywnych wariantów podziału, w celu utworzenia dojazdów do działek sąsiednich, a tym samym braku konieczności dokonywania podziału działki (ewentualnie dokonywania tak dalece idącego podziału z utworzeniem aż dwóch dróg dojazdowych); 2) art. 97 ust. 3 w związku z art. 93 ust. 1, 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez pozytywne zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości stanowiącej ich własność prywatną, w celu utworzenia aż dwóch dróg dojazdowych, w sytuacji, gdy takie zamierzenie nie ma żadnego uzasadnienia faktycznego, prawnego i logicznego oraz nie jest niezbędne. Podkreślili, że w pierwszej kolejności organy obowiązane były rozważyć i wdrożyć wariant mniej uciążliwy dla dzielonej nieruchomości. W ich ocenie, dla realizacji zapisów obowiązującego planu miejscowego, wystarczającym byłoby wytyczenie poprzez teren ich działki dojazdu do dalej położonych działek, który to dojazd stanowiłby jedną drogę, a nie dwie drogi. Wyrokiem z 4 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 1019/13 WSA w Lublinie oddalił tę skargę, wskazując, że na wynik sprawy nie mogą mieć wpływu zarzuty skarżących dotyczące nieracjonalności rozwiązań wynikających z obowiązującego planu miejscowego. Skoro organy administracji wykazały, że proponowany podział jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującymi na obszarze, w którym położona jest objęta podziałem działka ewidencyjna skarżących, to prawidłowo zaopiniowały pozytywnie ten podział. W skardze kasacyjnej od tego wyroku poprzednicy prawni skarżącego odwołali się do argumentacji podniesionej w złożonej uprzednio skardze. Zarzucili m.in., że WSA w Lublinie wadliwie podzielił stanowisko organów obu instancji, naruszając tym samym: - art. 93 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wskutek przyjęcia, iż automatyczne, pozytywne zaopiniowanie wstępnego projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr [...] jako prawidłowego i zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest konieczne i zasadne w sytuacji, kiedy brak jest ku temu podstaw, a zamierzenie zadysponowania gruntem będącym ich własnością prywatną poprzez planowanie podziału działki nr [...] celem utworzenia aż dwóch dróg dojazdowych, jest nieracjonalne; - art. 97 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, wskutek przyjęcia, że dokonanie podziału nieruchomości z urzędu jest niezbędne do realizacji celów publicznych w sytuacji, kiedy zakres daleko idącej ingerencji w działkę nr [...] wykracza poza ekonomicznie i społecznie uzasadniony "cel publiczny" i prowadzi do nadmiernego obciążenia właścicieli działki nr [...] i do ich faktycznego wywłaszczenia ponad rozsądnie pojmowany "cel publiczny". Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 739/15, oddalił skargę kasacyjną do powyższego wyroku, podnosząc, że wbrew jej zarzutom, trafnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że w niczym organy nie uchybiły wskazanym w skardze kasacyjnej przepisom postępowania oraz przepisom prawa materialnego. Decyzją z [...] maja 2018 r. organ pierwszej instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 93 ust. 1, art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121; dalej: u.g.n.), zatwierdził z urzędu podział opisanej na wstępie nieruchomości, położonej w G. [...], obręb 23 G. P., stanowiącej działkę nr [...]. Organ przywołał zapisy planu miejscowego, które jego zdaniem uzasadniają prawidłowość podziału oraz wskazał, że nowo powstałe działki posiadają wymagany bezpośredni dostęp do drogi publicznej. W odwołaniu od tej decyzji obecny właściciel działki nr [...] – W. K. (dalej: skarżący) ponowił argumentację podnoszoną dotychczas w toku postępowania przez poprzednich właścicieli tej działki, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie: - art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 77 i 107 § 3 k.p.a. wskutek niewyjaśnienia całokształtu okoliczności sprawy, w tym nierozważenia, jakie są innych alternatywnych wariantów podziału, w celu utworzenia dojazdów do działek sąsiednich, a tym samym braku konieczności dokonywania podziału działki (ewentualnie dokonywania tak dalece idącego podziału z utworzeniem aż dwóch dróg dojazdowych); - art. 93 ust. 1, 96 ust. 1, 97 ust. 3 pkt 1 w związku z 6 pkt 9c u.g.n., wskutek zatwierdzenia podziału nieruchomości stanowiącej jego własność prywatną, w celu utworzenia aż dwóch dróg dojazdowych, w sytuacji, gdy takie zamierzenie nie ma żadnego uzasadnienia faktycznego, prawnego i logicznego oraz nie jest niezbędne, a także wskutek niewyjaśnienia, jaki cel publiczny uzasadnia podział oraz dlaczego ten cel wymaga tak rozległej inwestycji. Skarżący podkreślił, że organ pierwszej instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż dokonany podział jest niezbędnych do realizacji celów publicznych, w sytuacji gdy planowana inwestycja przekracza swój konieczny i niezbędny zakres. Organ ten pominął faktu że zatwierdzenie podziału, w negatywny sposób wpłynie za zabudowaną nieruchomość skarżącego, a przy tym dalej położone nieruchomości, do których miałyby prowadzić projektowane drogi dojazdowe nie zostały jeszcze nawet podzielone. Projektowane drogi kończą się "w polu", za ledwie kilkoma działkami, dotychczas podzielonymi. Ponadto organ nie rozważył innych alternatywnych możliwości zaprojektowania drogi dojazdowej, w tym możliwości poszerzenia istniejącej już drogi leśnej lub wytyczenia dojazdu przez działkę nr [...] od strony ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lipca 2018 r., znak: [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium stwierdziło, że podział omawianej nieruchomości jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z ostatecznego postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału tej nieruchomości. Grunt obejmujący nowowydzielone działki nr [...] i [...] stał się niezbędny na cel publiczny już w chwili wejścia w życie planu miejscowego. Odstąpienie od tego podziału, stanowiącego realizację planu miejscowego i poprowadzenie ciągu dróg publicznych w innym miejscu, czego oczekuje skarżący, byłoby niedopuszczalne w świetle prawa. Jednocześnie, jak podniosło Kolegium, wszystkie nowopowstałe działki spełniają wskazane planem normatywy dla działek o przypisanym przeznaczeniu i będą mogły zostać zgodnie z nim zagospodarowane. Podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] nie spowoduje niemożności bądź znacznych utrudnień w korzystaniu przez skarżącego z istniejących budynków, jak też z gruntu, na którym zostały one posadowione. Nowopowstałe działki będą również posiadały dostęp do drogi publicznej. W skardze na tą decyzję złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący powtórzył zarzuty i ich argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy – art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.). Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. Decyzja ta została wydana na podstawie przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 96 ust. 1 u.g.n., podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego opiniuje – co do zasady – wójt, burmistrz albo prezydent miasta w drodze postanowienia, na które służy zażalenie do samorządowego kolegium odwoławczego (art. 93 ust. 1 i 4). W myśl art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celu publicznego. Celem publicznym, w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, jest m.in. wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa (art. 6 pkt 9c). W rozpatrywanej sprawie jest niekwestionowane, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją podział nieruchomości, położonej w G. [...], obręb 23 G. P., oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni 0,2829 ha, jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy P. nr [...] z [...] września 2002 r. w sprawie uchwalenia I etapu zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy P.. Niewątpliwie bowiem, jak wskazano wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 739/15, oddalił skargę kasacyjną do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 1019/13, którym oddalono skargę poprzednich właścicieli działki nr [...] na postanowienie Kolegium w przedmiocie pozytywnej opinii projektu podziału tej działki. Co więcej, nie budzi wątpliwości, że zasadnicza część podnoszonych obecnie zarzutów przez skarżącego pokrywa się z zarzutami uznanymi za niezasadne we wskazanych wyżej wyrokach NSA i WSA w Lublinie. Stanowisko wyrażone w tych wyrokach jest prawnie wiążące zarówno dla organów obu instancji, jak i dla WSA w Lublinie rozpoznającego tę sprawę, stosownie do art. 170 p.p.s.a. Po pierwsze, Sądy obu instancji nie zakwestionowały prawidłowości wszczęcia w niniejszej sprawie postępowania podziałowego z urzędu, stosownie do powołanego w treści uzasadnienia wyroku NSA z 15 lutego 2017 r. przepisu art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., zgodnie z którym podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Zauważyć przy tym należy, że to ustawodawca, a nie skarżący dokonuje kwalifikacji celów, których realizację uznaje na zasługujące na wzmożoną ochronę, wyrażającą się między innymi w dopuszczeniu możliwości wszczęcie ex officio postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości. Oznacza to, że z woli ustawodawcy postępowanie to może być wszczęte nawet wówczas, gdy sprzeciwia się temu właściciel nieruchomości objętej podziałem, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. W tym zakresie wymaga także podkreślenia, że wbrew zarzutom skarżących jednoznacznie przesądzona została w niniejszej sprawie treść celu publicznego, który uzasadniał wszczęcie z urzędu postępowania podziałowego. Celem tym jest "wydzielenie niezbędnych dróg dojazdowych do działek położonych wzdłuż ul. [...] w G. [...]j, jako uzupełnienie wcześniej wydzielonych ciągów komunikacyjnych, które od ul. [...] oddziela jedynie działka nr [...]" – stanowiąca obecnie własność skarżącego. Potwierdza to materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy (zob. m.in. zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 28 marca 2013 r., pismo organu pierwszej instancji z 7 maja 2013 r. do poseł M. S., pisma organu pierwszej instancji z [...] maja 2013 r. oraz z [...] czerwca 2013 r. do H. i B. K. – k. 1-4, 8, 10, 13 akt adm. I inst.). Zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy pozostaje między innymi wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, co w przedmiotowej sprawie przesądza kwestię możności wszczęcia postępowania podziałowego z urzędu (art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n.). Po drugie w sprawie nie budzi także żadnych wątpliwości to, że dokonany podział przedmiotowej nieruchomości jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zapisów części graficznej planu miejscowego wynika, że dokonany podział nieruchomości odpowiada ustaleniom wynikającym z planu miejscowego. Co ważne kwestia ta została już także przesądzona przywoływanymi już wyżej wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec przesądzenia, że zatwierdzony podział działki skarżącego jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P., podkreślenia wymaga, że całkowicie nieuzasadnione są zarzuty skarżącego, jakoby takie zamierzenie nie miało żadnego uzasadnienia faktycznego, prawnego i logicznego oraz nie było niezbędne, a także co do konieczności poszukiwania innych, alternatywnych rozwiązań dotyczących podziału tej działki. Kwestia ta była przedmiotem rozważań NSA, który we wspomnianym wyroku wskazał jednoznacznie: - "skoro zostało w sprawie wykazane, że proponowany podział jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. obowiązującymi na obszarze, w którym położona jest objęta podziałem działka ewidencyjna [...] bez wpływu na wynik sprawy pozostają też zarzuty skarżących dotyczące nieracjonalności rozwiązań wynikających z obowiązującego planu miejscowego"; - "projektowany podział działki nr ewid. [...] jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W niczym podział ten nie narusza zapisów ww. planu zagospodarowania przestrzennego. Za nietrafne w tej sytuacji uznać należało podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Wobec obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mógł Wójt Gminy P. rozważać innych, alternatywnych sposobów poprowadzenia drogi dojazdowej i wydzielenia z przedmiotowej działki dwóch dróg prowadzących przez działkę ewid. nr [...]". - "zarówno Sąd orzekający w niniejszej sprawie, jak i organy administracji, które podejmowały kwestionowane postanowienia dotyczące podziału działki skarżących, są związane treścią zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P.. Plan ten stanowi akt prawa miejscowego, który w sposób wiążący ustala przeznaczenia terenów oraz określa sposoby ich zagospodarowania i zabudowy. Dopóki niekorzystne dla skarżących unormowania planu miejscowego nie zostaną podważone w przewidziany prawem sposób, nie mogą być one skutecznie kwestionowane w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości skarżących". Tym samym za niezasadne uznał NSA podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia "art. 97 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, wskutek przyjęcia, że dokonanie podziału nieruchomości z urzędu jest niezbędne do realizacji celów publicznych w sytuacji, kiedy zakres daleko idącej ingerencji w działkę nr [...] wykracza poza ekonomicznie i społecznie uzasadniony "cel publiczny" i prowadzi do nadmiernego obciążenia właścicieli działki nr [...] i do ich faktycznego wywłaszczenia ponad rozsądnie pojmowany "cel publiczny". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oceny te w całości podziela i przyjmuje za własne. Mając powyższe na uwadze, jako niezasadne należy ocenić również pozostałe zarzuty skarżącego dotyczące zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Zdaniem Sądu, organy administracji obu instancji ustaliły i oceniły stan faktyczny sprawy w sposób zgodny z wymogami art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy również zgodnie z art. 136 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a.), wskazać należy, iż warunkiem koniecznym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. (zob. wyrok NSA z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 wraz z glosą W. Tarasa, OSP 2007, nr 3, poz. 26). Skarżący nie wykazał, by w niniejszej sprawie został pozbawiony możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy też możliwości złożenia wyjaśnień i by ewentualne uchybienie tym przepisom mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika natomiast, że organ pierwszej instancji pismem z [...] lutego 2018 r. zawiadomił skarżącego o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, zaś skarżący – odpowiadając na to pismo – wskazał, że podtrzymuje w całości stanowisko wyrażone przez jego poprzedników prawnych, nie złożył przy tym żadnych nowych dowodów. Zarzut ten jest więc nieuzasadniony. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają wymaganiom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. W niczym także nie uchybiono podstawowym zasadom postępowania administracyjnego określonym w art. 6 (zasada legalności), art. 7 (zasada uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), art. 8 (zasada bezstronności, równego traktowania i proporcjonalności oraz zasada pewności prawa), art. 9 (zasada informowania) i art. 11 (zasada przekonywania) k.p.a. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.