II SA/Lu 785/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego E. K. o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi H. G. na decyzję L. Państwowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w L. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a I. przyznać radcy prawnemu E. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę [...]([...]) złotych, na którą składa się kwota [...]([...]) złotych, w tym [...] ([...]) złotych należnego podatku od towarów i usług przyznana, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjne oraz kwota [...]([...]) złotych podlegająca zwrotowi tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków radcy prawnego; II. odmówić przyznania niezbędnych, udokumentowanych wydatków w pozostałym zakresie. Radca prawny E. K. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącej w piśmie z dnia 22 marca 2017 r. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu a polegającej na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. W piśmie oraz dołączonym do niego spisie kosztów wnioskodawczyni zażądała przyznania kosztów zarówno związanych z zastępstwem świadczonym w postępowania przed sądem pierwszej instancji (koszty zastępstwa procesowego oraz zwrot związanych z tym wydatków – koszty parkowania, przesłania zawiadomienia skarżącej) jak i kosztów związanych ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (wynagrodzenie oraz koszt przesłania skarżącej wyroku z uzasadnieniem, opinii dla skarżącej oraz dla Okręgowej Izby Radców Prawnych w L.). Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1715) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z jego § 22 do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 listopada 2016 r. (§ 24) zaś wyrok w niniejszej sprawie w pierwszej instancji został wydany w dniu 17 stycznia 2017 r. Zatem obecnie do oceny wniosku zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia. Paragraf 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia (pkt. 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu (pkt. 2). Przy czym stosownie do unormowania § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§4 ust. 2 pkt 1 - 4). W sprawie niniejszej nie zachodzi przypadek skutkujący potrzebą zastosowania §4 ust. 2 pkt 1 - 4 rozporządzenia. Zgodnie zaś z §21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie, treść § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w §21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli opinię sporządził radca prawny, który prowadził sprawę przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawczyni prowadziła niniejszą sprawę w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to ona w toku postępowania w drugiej instancji sporządziła opinię stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawczyni powinna otrzymać z tego tytułu wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% z kwoty 240 złotych powiększone stosownie do unormowania § 4 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług [...] złotych. Zwrotowi podlega też opłata pocztowa w kwocie [...]złotych poniesiona przez wnioskodawczynię w związku z przesłaniem skarżącej wyroku wraz z uzasadnieniem. Udokumentowano jej wysokość zaś sam ten wydatek uznać należy za uzasadniony dbałością o interes prawny skarżącej. Nie podlegają zaś zwrotowi pozostałe wydatki związane ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stosownie do unormowania art. 177 §4 p.p.s.a. obowiązkiem radcy prawnego jest przesłanie odpisu opinii do sądu, który wraz ze stosowym pouczeniem przesyła ją stronie. Zatem nieuzasadniony był wydatek poniesiony w związku z przesłaniem odpisu opinii skarżącej. Również nieuzasadniony był wydatek na przesłanie odpisu opinii do Okręgowej Izby Radców Prawnych w L.. Nie uzasadnia go zwłaszcza dbałość o ochronę interesu prawnego skarżącej. Zgodnie bowiem z art. 177 § 5 p.p.s.a. jeżeli sąd stwierdzi, że opinia nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności zawiadamia o tym m.in. właściwą radę okręgowej izby radców prawnych, która wyznacza innego pełnomocnika. Tym samym kontrola udzielonej pomocy prawnej spoczywa na sądzie. Wnioskodawczyni nie wykazała też, aby niezbędnymi były wydatki związane z koniecznością przybycia do sądu na rozprawy samochodem i w związku z tym, aby niezbędne były wydatki na parking. Nie podlegają więc one zwrotowi. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.