II SA/Lu 790/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. F.- M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewody na rzecz A. F. – M. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia ... Prezydent Miasta . zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych: wodno-kanalizacyjnej, c.o., gazowej i elektrycznej oraz instalacji zewnętrznych: kanalizacji sanitarnej, gazowej i energetycznej nn zalicznikowej oraz zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr ...na działce nr ... przy ul. N. w L. Właścicielka działki sąsiedniej – A. F. – M. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wskazała, że nie zgadza się na usytuowanie projektowanego budynku w odległości 1,5 m od granicy jej działki. Podniosła, że zamierza postawić budynek z częścią usługową w odległości 4,4 m od granicy działki nr ... ze ścianą z otworami okiennymi. W sprawie wydana już została decyzja nr ... z dnia ... 2009 r. ustalająca warunki zabudowy dla tej inwestycji. Wyjaśniła, że usytuowanie projektowanego budynku na działce nr ... w odległości 1,5 m od granicy działki nr ... utrudni przyszłą zabudowę na działkach nr .... Bardziej właściwe byłoby, jej zdaniem, wybudowanie budynku przez inwestora bezpośrednio przy granicy działki nr ... Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia ....utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego jest zgodny z ustaleniami zawartymi w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy (decyzja Prezydenta Miasta . z dnia ... 2009 r., .). Z projektu tego wynika, że budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr ewid. ... zlokalizowany został w strefie wyznaczonej nieprzekraczalną linią zabudowy. Według ustaleń decyzji lokalizacyjnej, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nie powinna przekraczać 25 % i zgodnie z projektem zagospodarowania działki nr ... wskaźnik ten wynosi 20,95%. Powierzchnia biologicznie czynna, według projektu stanowi 53,54% i jest większa od minimalnej określonej na 50%. Spełniony też został warunek dotyczący wysokości zabudowy mieszkaniowej: do II kondygnacji czyli do 9 m wysokości w kalenicy (parter oraz poddasze użytkowe), przy nachyleniu połaci dachu do 45°. W zatwierdzonym projekcie budowlanym zachowane zostały również pozostałe wymogi określone w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej działki od ul. N. na warunkach uzyskanych w Wydziale Dróg i Mostów Urzędu Miasta . W granicach lokalizacji inwestycji zapewniono miejsca postojowe w ilości niezbędnej dla obsługi funkcji tj. 1 mp/1 lokal mieszkalny. Projekt budowlany zjazdu z drogi powiatowej nr ... - ul. N. na teren działki nr ewid. ... posiada uzgodnienie z zarządcą drogi (pismo Wydziału Dróg i Mostów z dnia 8 września 2010 r., znak: DM.UD.I.5544-1-487/10). Pismo to stanowi jednocześnie zgodę na dysponowanie gruntem pasa drogowego ul. N. (działki nr ewid. ...) - na cele budowlane związane z budową zjazdu i stanowi oświadczenie zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną. Projekt - uzupełniony zgodnie z postanowieniem organu I instancji z dnia ...2010 r. - został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. W aktach sprawy znajdują się zaświadczenia o przynależności projektantów do właściwych izb samorządu zawodowego, aktualne na dzień opracowania projektu. Projektanci przedmiotowego budynku - przystosowania projektu gotowego "WB-0023" wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych: wod.-kan., c.o., gazowej i elektrycznej; instalacji zewnętrznych: kanalizacji sanitarnej, gazowej i energetycznej nn zalicznikowej oraz zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr 2376L - dołączyli do projektu budowlanego wymagane w myśl art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor E. B. dołączyła także, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że - jak wynika z projektu zagospodarowania terenu - szerokość działki nr ewid. ... wynosi 13,8 m, czyli mniej niż 16 m, dlatego można było, w omawianym przypadku, zastosować § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271 - 273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2 (3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy), lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Ustosunkowywując się do zarzutu odwołania, że bardziej właściwe byłoby wybudowanie przez E. B. budynku w granicy z działką nr ...organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana na wniosek inwestora i zgodnie z tym wnioskiem. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma uprawnień, aby ingerować w usytuowanie obiektu, jeżeli jest ono zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi w myśl. art. 4 ustawy Prawo budowlane. Poza tym stwierdził, że usytuowanie projektowanego budynku na działce nr ewid. ... w odległości 1,5 m od granicy działki nr ewid. ... nie uniemożliwi zabudowy tej działki zgodnie z zamierzeniem A. F. – M., czyli budynkiem oddalonym od granicy z działką sąsiednią nr ... przy ul. N. o 4,4 m ścianą z oknami. Wysokość projektowanego budynku pozwala bowiem na zachowanie minimalnej odległości pomiędzy budynkami w celu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w myśl § 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ odwoławczy uznał w konsekwencji, że spełniony został wymóg zawarty w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, dlatego nie było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. F. –M. zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 kpa przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy, w tym kwestii wpływu planowanego budynku E. B.l na zamiary inwestycyjne skarżącej. Zdaniem skarżącej usytuowanie przez sąsiadkę budynku w odległości 1,5 m od granicy może jej utrudnić otrzymanie pozwolenia na budowę budynku ze ścianą z otworami okiennymi w odległości 4,4 m od granicy działki nr ... ze względu na konieczność zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącej naruszony został w sprawie także art. 144 k.c. Wskazała, że w orzecznictwie utrwalone jest, że pozwolenie na budowę nie może zakłócać korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Zarzuciła również naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, z którego wywodzi swoje prawo do korzystania z nieruchomości i § 8 ust. 3 pkt 2 i § 11 ust. 1, 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 3 lipca 2003r. wskazując, że projekt w części rysunkowej powinien określać między innymi "zasięg obszaru ograniczonego użytkowania". Zdaniem skarżącej, przedstawiony projekt budowlany jest niekompletny, w związku z czym narusza art. 35 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Wyrokiem z dnia 27 października 2011r., sygn. akt II SA/Lu 556/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Sąd stwierdził, że wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów przewidzianych przepisami prawa budowlanego, organy administracji nie mogły odmówić wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Inwestor przedstawił (po uzupełnieniu zgodnie z postanowieniem organu z dnia 16 listopada 2001r.) komplet wymaganych zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego dokumentów tj. oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany z wymaganymi oświadczeniami i uzgodnieniami, zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w tym projekt zagospodarowania działki. Analiza złożonego projektu potwierdziła jego zgodność z decyzją Prezydenta Miasta .ustalającą warunki zabudowy nr ... z dnia ... 2009 r., . Sąd stwierdził także, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Sąd wskazał mianowicie, że z poprawionego projektu budowlanego wynika, że inwestorka zrezygnowała z usytuowania okna w dachu i w ścianie oraz drzwi od strony działki skarżącej nr ...(od strony północnej), a okap połaci zrównała z licem ściany północnej, a zatem usytuowanie inwestycji w odległości 1,5m od granicy tej działki jest zgodne z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), który dopuszcza lokalizację budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, a taką szerokość ma działka inwestorki. Jednocześnie nie zachodzi przeszkoda w usytuowaniu przez skarżącą na jej działce nr ... budynku ze ścianą z otworami okiennymi w odległości 4,4 m od granicy z działką ..., gdyż jak wynika z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Sąd nie uznał za zasadny zarzutu, że projekt budowlany nie spełnia wszystkich wymogów określonych w § 8 ust. 3 pkt 2 oraz § 11 ust. 1 i 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.) z tego powodu, że nie określa m.in. "zasięgu obszaru ograniczonego użytkowania". Na obszarze, na którym ma zostać usytuowana przedmiotowa inwestycja, nie został bowiem utworzony obszar ograniczonego użytkowania w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), w związku z tym organ nie mógł odnieść się do tej kwestii. Sąd nie uwzględnił również zarzutu, że budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr ... w L. ma wpływ na środowisko i jego wykorzystanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie w myśl § 11 ust. 1 i 2 pkt 10 ww. rozporządzenia, czy na warunki ochrony przeciwpożarowej określone w odrębnych przepisach (§ 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia). Jak wynika z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia ... 2009r. przedmiotowej inwestycji nie dotyczą zakazy, nakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wynikające z potrzeb ochrony środowiska. Poza tym w projekcie budowlanym (k. 21) została zawarta "Informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia", z której wynika, że na terenie inwestycji brak elementów i obiektów mogących stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa i zdrowia ludzi. Zatem należy wskazać, że z akt sprawy nie wynika, aby ww. przepisy zostały nieuwzględnione albo niewłaściwie zastosowane. Trzeba zauważyć, że strona skarżąca powołała tylko powyższe przepisy rozporządzenia bez wskazania, jakie konkretnie dane techniczne obiektu budowlanego mogą mieć wpływ na środowisko, jak i na bezpieczeństwo, zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie. Nie wskazała także, jakie warunki ochrony przeciwpożarowej określone w odrębnych przepisach nie zostały w projekcie spełnione. Sąd stwierdził również brak naruszenia przez organ przepisów proceduralnych, to jest art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 1 i 3 kpa. W skardze kasacyjnej od tego wyroku A. F. – M. podnosiła, że udzielone pozwolenie na budowę - ze względu na usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy z jej działką - uniemożliwi wnoszącej skargę kasacyjną zabudowę jej działki zgodnie z wydaną dla niej decyzją ustalającą warunki zabudowy tj. w odległości 4,4 m od granicy i zmusi ją do odsunięcia planowanego przez nią budynku na odległość co najmniej 7 m. Wynika to z tego, że ściana oraz dach w budynku zaprojektowanym na działce nr ... od strony granicy z działką nr ... nie posiadają klasy I odporności ogniowej El 60 w pasie 4 m, a zatem ze względu na wymogi przepisów § 271-271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - skarżąca kasacyjnie nie będzie mogła zrealizować własnej inwestycji zgodnie z uzyskaną decyzją o warunkach zabudowy. Skarżąca wskazała zatem na naruszenie zasady poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz art. 4 i 35 ust. 1 Prawa budowlanego i § 12 ust. 1 w zw. z § 271 ust. 1 i 9 w zw. z § 272 ust. 2 rozporządzenia. Uwzględniając skargę kasacyjną - Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 czerwca 2013r., II OSK 551/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Sąd ten wskazał, że dla zastosowania § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) nie było wystarczające stwierdzenie, że działka inwestora ma szerokość mniejszą niż 16m, na czym skoncentrował się Sąd I instancji, lecz konieczne było ustalenie, że nie sprzeciwiają się temu § 13, § 60 i § 271 - 273 cyt. rozporządzenia i przepisy odrębne. Przepisy Rozdziału 7 pt. "Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe" tego rozporządzenia określają natomiast w § 271 - 273 odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej przy uwzględnieniu rodzaju budynku i klasy odporności ogniowej (§ 271), odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej (§ 272) oraz przewidują w jakich sytuacjach nie ustala się odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej (§ 273 ) - przepisy te powinien uwzględnić Sąd I instancji. NSA wskazał również na konieczność zbadania przez Sąd I instancji czy niniejszej sprawie nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego. NSA podkreślił, że w świetle tego przepisu usytuowanie budynku na działce budowlanej, z poszanowaniem interesu prawnego właścicieli działek sąsiednich, oznacza nie tylko uwzględnienie norm, o których mowa w § 12 cyt. rozporządzenia, ale także wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Wyważenie tych interesów prawnych oznacza uwzględnienie istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości. Równocześnie jednak zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym m.in. z przepisów ustawy - Prawo budowlane. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w Prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Zasady postępowania administracyjnego nakazują równe traktowanie stron. Wiąże się to z możliwością prawidłowego korzystania z nieruchomości zarówno przez inwestorów, jak i właścicieli sąsiednich nieruchomości. W razie konfliktu interesów właścicieli nieruchomości, a więc inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej, optymalne korzystanie z ich praw wiąże się z reguły z wprowadzeniem ograniczeń w korzystaniu z jednej z tych nieruchomości lub obu. Rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub w zbliżeniu do tej granicy, organ administracji publicznej powinien uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron i ochrony własności (art. 32 i 64 Konstytucji RP), jak również przepis art. 144 k.c. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004 roku, OSK 786/04, ONSA i WSA 2005/4/86; z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 794/05; z dnia 14 września 2006r., sygn. akt II OSK 1090/05; z dnia 3 marca 2008r., sygn. akt II OSK 436/07 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zadaniem organu jest zatem takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nie naruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Sąd I instancji powinien zatem ocenić czy organ prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające – zgodnie z art. 7 i 77 § 1 kpa - w szczególności w zakresie ochrony interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 Prawa budowlanego, a uzasadnienie wyroku Sądu powinno zawierać ocenę wpływu projektowanej inwestycji na uprawnienia właściciela działki sąsiedniej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w świetle art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając sprawę ponownie związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2013r., II OSK 551/12. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z prawem – do czego sąd administracyjny jest uprawniony zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i mając na uwadze wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym powyżej wyroku, stwierdzić należy, że skarga jest zasadna. W świetle art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Praw budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej ustawą, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tylko w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy. Oprócz sprawdzenia czy inwestor złożył niezbędne dokumenty (cztery egzemplarze kompletnego projektu budowlanego zawierającego wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, sprawdzenia i informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust.1 pkt 1 b, sporządzonego przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, potwierdzone zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, potwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz inne dokumenty, wymienione w art. 33 ust. 1 i 2, w tym oświadczenie inwestora o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane), organ architektoniczny ma obowiązek – przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę – sprawdzić m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2). O ile w sprawie niniejszej organ prawidłowo uznał, że wniosek inwestora jest kompletny, o tyle nie przeprowadził on należytej analizy zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami, co stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1, 107 § 3 i 135 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W zatwierdzonym projekcie budowlanym określono usytuowanie planowanego budynku mieszkalnego na podstawie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Zgodnie z tym przepisem - w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Przepis ten stanowi wyjątek od zasady sytuowania budynków w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (§ 12 ust. 1 ). Stosując zatem przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, organ powinien nie tylko ustalić czy przemawia za tym szerokość działki inwestora, lecz szczególnie wnikliwie zbadać czy nie stoją temu na przeszkodzie przepisy odrębne bądź wymienione przepisy § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia. W niniejszej sprawie organ zezwalając na sytuowanie przez inwestorkę na jej działce nr ... budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką nr ..., należącą do skarżącej - powinien zatem odnieść się do tych przepisów, w szczególności – ze względu na zarzuty podnoszone przez skarżącą – do przepisów § 271 - 273 rozporządzenia, zawartych w rozdziale 7 pt. "Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe". Przepisy te uzależniają sytuowanie projektowanych budynków - względem istniejących już budynków (§ 271) bądź względem granicy sąsiedniej niezabudowanej działki (§ 272) - od rodzaju i cech oraz klasy odporności ogniowej projektowanego budynku (w przypadku braku innej zabudowy) bądź budynku projektowanego i budynku już istniejącego (w przypadku istniejącej zabudowy). W sprawie niniejszej organ w ogóle nie odniósł się do tych przepisów, z uzasadnienia nie wynika w szczególności, jaki charakter ma ściana zewnętrzna projektowanego budynku. Brak ustaleń w tym zakresie uniemożliwia Sądowi prawidłową ocenę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, w szczególności ocenę czy usytuowanie projektowanego budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią jest zgodne ze wskazanymi wyżej przepisami techniczno – budowlanymi, a w konsekwencji czy dopuszczalne było zastosowanie przez organ § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Ustalenie przez organ parametrów projektowanego budynku, mających wpływ na usytuowanie budynku z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271-273 rozporządzenia), w szczególności klasy odporności ogniowej, było niezbędne również do prawidłowej oceny zgodności projektowanej inwestycji z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (...). Jak wskazuje skarżąca, zamierza ona realizować na swojej działce nr ... budynek mieszkalny, na co uzyskała już decyzję ustalającą warunki zabudowy, przewidującą usytuowanie tego budynku w odległości 4,4 m od granicy z działką inwestorki nr ..... W świetle powołanych wyżej przepisów § 271-273 rozporządzenia realizacja przez nią inwestycji uzależniona jest od parametrów technicznych budynku objętego zatwierdzonym w niniejszym postępowaniu projektem budowlanym, w szczególności parametrów przeciwpożarowych. Niezbędne było zatem ustalenie przez organ tych parametrów, bowiem bez tych ustaleń nie da się wykluczyć, że skarżąca nie będzie mogła zrealizować swojej inwestycji zgodnie z udzieloną jej decyzją ustalającą warunki zabudowy, co stanowiłoby naruszenie jej uzasadnionego interesu wynikającego z podlegającego ochronie konstytucyjnej prawa własności. Z tych względów zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. "a" i "c" P.p.s.a.; o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Rozpatrując sprawę ponownie organ – mając na uwadze powyższe rozważania – ustali niezbędne parametry projektowanego budynku i oceni czy uzasadniają one zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia oraz czy ze względu na te parametry projektowana inwestycja nie naruszy uzasadnionego interesu skarżącej.