II SA/Lu 790/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. w przedmiocie wymierzenia Wójtowi Gminy [...] grzywny za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 12 września 2002 r., sygn. akt II SAB/Lu 15/02 - w zakresie wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 14 lipca 2016 r. (data wpływu do organu) T. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę w przedmiocie niewykonania przez Wójta Gminy [...] wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 12 września 2002 r. w sprawia o sygn. akt. II SAB/Lu 15/02. Skarżąca zaznaczyła, że składała w tej sprawie wezwania: z dnia 7 stycznia 2003 r. oraz z dnia 12 lutego 2004 r. Jednocześnie skarżąca wniosła o przyznanie jej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Z taką sytuacją mamy do czynienie w niniejszej sprawie, albowiem skarga T. W., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Oczywistym jest, że aby można było mówić o "niewykonaniu wyroku" w rozumieniu powyższego przepisu, musi zaistnieć sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań z zakresu administracji publicznej. Nie jest natomiast dopuszczalne złożenie skargi w trybie art. 154 p.p.s.a. z tytułu niewykonania wyroku oddalającego skargę (por. postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1046/11, LEX nr 1083499). Jak wynika z załączonej do akt niniejszej sprawy notatki urzędowej Kierownika Sekretariatu (k. 3) akta sprawy II SAB/Lu 15/02, do której odnosi się przedmiotowa skarga T. W., zostały dołączone do sprawy II SA/Lu 705/04 (dotyczącej egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym) a następnie w dniu 24 kwietnia 2013 r. przekazane do zniszczenia. W oparciu jednak o treść uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 9 listopada 2004 r. zapadłego w sprawie II SA/Lu 705/04, a także w oparciu o dane dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, można z całą pewnością stwierdzić, że wyrokiem wydanym w sprawie II SAB/Lu 15/02 NSA oz. w Lublinie oddalił skargę. Oznacza to, że wyrok ten nie podlegał wykonaniu przez organ administracji, zaś skarga w przedmiocie wymierzenia grzywny za jego niewykonanie, złożona w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W konsekwencji skarga T. W. odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej, przez co jej żądanie dotyczące przyznania prawa pomocy – w myśl art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd odstąpił od przesłania skarżącej urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.