II SA/Lu 795/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia I. odrzucić skargę; I. zwrócić M. B. z tytułu uiszczonego wpisu od skargi kwotę 200 (dwieście złotych) zł, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego ... z dnia ...uchylającą decyzję Przewodniczącego Zarządu Związku ... ... z dnia ...i przekazującą sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wskazaną decyzją organ I instancji odmówił udostępnienia Spółce L. Sp. z o.o. w N.. informacji publicznej na wniosek z dnia 29 kwietnia 2014r. dotyczący wskazania "jakiej wysokości premie i nagrody wypłacono ze Związku ...... i Zakładu .... ...M. B. od momentu objęcia przez niego stanowiska Dyrektora Zakładu ... ..., w rozbiciu na poszczególne lata". Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie zapewnił mu udziału w postępowaniu i nie doręczył zaskarżonej decyzji, pomimo iż – w przekonaniu skarżącego – przysługiwał mu przymiot strony w tym postępowaniu zgodnie z art. 28 kpa, skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczył bezpośrednio jego. Skarżący zarzucił również, że organ odwoławczy wadliwie uchylił odmowną decyzję organu I instancji, naruszając art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, informacja o jego wynagrodzeniu nie jest informacją publiczną, lecz informacją ad personam, a więc należy do sfery praw prywatnych i nie powinna być ujawniana. Skarżący podniósł również, że Przewodniczący Zarządu Związku .... nie jest organem władzy publicznej, a zatem nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że skarżący M. B. nie posiada przymiotu strony postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Skargę może wnieść również inny podmiot, któremu ustawy przyznają takie prawo. (§ 2) W rozpatrywanej sprawie skarżący M. B. nie posiada uprawnień do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, gdyż nie jest żadnym z podmiotów, o których mowa w powołanych przepisach prawa. Wbrew zarzutom skargi w sprawach o udostępnienie informacji publicznej wszczętych na wniosek nie znajduje zastosowania art. 28 k.p.a. Jak bowiem trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2012r., sygn. akt I OSK 1860/12 – "przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej mają bowiem charakter lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej jest regulacją o charakterze szczegółowym, dotyczącą materialnych i procesowych kwestii udostępniania informacji publicznej, która odnosi się do szerokiego katalogu podmiotów, mających swoje odrębne kompetencje wynikające z innych ustaw, w zakresie udzielania przez te podmioty informacji publicznej. Tym samym wyznacza ona określony i szczególny sposób działania tych podmiotów, jak również autonomicznie reguluje status podmiotów wnioskujących o udzielenie informacji publicznej oraz mechanizmy ochrony tych podmiotów przed uchylaniem się adresatów ich wniosków od zajęcia stanowiska w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej jako regulacja szczegółowa – zgodnie z dyrektywą wykładni, według której regulacja szczególna ma pierwszeństwo przed regulacją ogólną (lex specialis derogat legi generali) – wyłącza tym samym dopuszczalność stosowania w sprawach o udostępnienie informacji publicznej regulacji o charakterze ogólnym, do których zaliczają się przepisy k.p.a. Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że stroną postępowania o dostęp do informacji publicznej wszczynanego na wniosek jest wyłącznie wnioskodawca, co powoduje, że sprawach tych nie znajduje zastosowania art. 28 k.p.a. Przepisem szczególnym wobec tego przepisu jest art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w myśl którego każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 ustawy). Przepisy k.p.a. nie mają więc zastosowania do całości postępowania toczącego się z wniosku o dostęp do informacji publicznej. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej expressis verbis odsyłają do k.p.a. tylko w niektórych przypadkach, odnoszących się zazwyczaj do decyzji wydanej w postępowaniu o udzielenie tej informacji np. zgodnie art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy k.p.a. stosuje się do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania administracyjnego o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej. Nie można więc uznać, aby ktokolwiek poza podmiotem, któremu odmówiono informacji publicznej w drodze decyzji (w tym także podmiot którego informacja ta pośrednio dotyczy) miał interes prawny uprawniający do złożenia skargi na tę decyzję. Za powyższym poglądem przemawiają również argumenty natury pragmatycznej. Zasadą postępowania toczącego się na skutek złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej jest to, że informację publiczną, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, a której udostępnienia żąda wnioskodawca, zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy udostępnia się niezwłocznie w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Biorąc pod uwagę powyższą regulację trudno byłoby sobie wyobrazić sytuację, w której organ wykonując niezwłocznie nałożony art. 10 ust. 2 ustawy obowiązek, zmuszony byłby włączać do udziału w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej inne poza wnioskodawcą podmioty. Także w przypadku o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, gdzie udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 tego przepisu i art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, za nieracjonalne należałoby uznać dopuszczanie do udziału w postępowaniu wszystkich podmiotów, których żądana przez wnioskodawcę informacja publiczna może w jakikolwiek sposób dotyczyć. Przykładowo może to dotyczyć sytuacji, w której wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej treści wyroków sądowych. Przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. uzyskiwałyby również wszystkie podmioty, które brały udział w sprawach objętych wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej prowadziłoby do sytuacji, w której uzyskanie żądanej informacji byłoby na tyle utrudnione, że wręcz niewykonalne. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżący M. B., którego dotyczył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Z tego względu jego skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art.58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów, Sąd orzekł, jak w sentencji. Jednocześnie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało z urzędu zwrócić organowi cały uiszczony wpis od odrzuconej skargi.