II SA/Lu 798/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) Protokolant Referent Agata Kuśmirska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2026 r. sprawy ze skarg Ł. K. oraz Prokuratora Rejonowego [...] w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] października 2025 r., znak: [...] w przedmiocie opłaty produktowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz Ł. K. kwotę 2000 zł (dwa tysiące) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną do sądu przez Prokuratora Rejonowego [...] w L. oraz Ł. K. decyzją z dnia [...] października 2025 r. znak: [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej jako: Kolegium) określiło dla [...] Ł. K. wysokość nieuiszczonej opłaty produktowej za 2018 r. w wysokości 107 354 zł. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] października 2023 r., znak: [...] Marszałek Województwa Lubelskiego, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (dalej jako: u.g.o.p.), określił dla [...] Ł. K.: 1) wysokość nieuiszczonej opłaty produktowej za 2017 r. w kwocie: 206 275,00 zł 2) wysokość nieuiszczonej opłaty produktowej za 2018 r. w kwocie: 206 275,00 zł 3) wysokość nieuiszczonej opłaty produktowej za 2019 r. w kwocie: 107 354,00zł. W wyniku odwołania wniesionego przez Ł. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w sprawie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, które decyzją z dnia [...] lutego 2024 r., znak: [...] orzekło: 1. uchylić zaskarżoną decyzję w całości; 2. umorzyć postępowanie w sprawie nieuiszczonej opłaty produktowej za 2017 r. w wysokości 206.275 zł i za 2018 r. w wysokości 206.275 zł; 3. określić dla [...] Ł. K. wysokość nieuiszczonej opłaty produktowej za 2019 r. w wysokości 107.354 zł. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że przedsiębiorca, zgodnie z art. 3 ust. 1 u.g.o.p. jest obowiązany do zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu, odpadów takiego samego rodzaju jak odpady powstałe z produktów, wymienionych w załączniku nr 4a do ustawy, wprowadzonych przez tegoż przedsiębiorcę do obrotu. Przepis art. 4 ust. 1 cyt. ustawy definiuje sposób wywiązania się z realizacji przedmiotowego obowiązku tj. samodzielnie lub za pośrednictwem organizacji odzysku. W przypadku samodzielnego wywiązywania się z tegoż obowiązku, zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt. 1 ustawy, masa poddanych odzyskowi i recyklingowi odpadów powstałych z produktów ustalana jest wyłącznie na podstawie dokumentu potwierdzającego recykling. Zasady wystawiania oraz przekazywania dokumentów potwierdzających recykling określają przepisy u.g.o.p. oraz akt wykonawczy do niej, jakim jest rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 lutego 2015 r. w sprawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling. Z dokumentów, w tym protokołu kontroli przeprowadzonej [...] listopada 2022 r., wynika, że przedsiębiorca wprowadził na rynek krajowy w latach 2017-2021 m.in. oleje smarowe otrzymane z ropy naftowej, preparaty z ciężkich frakcji, gdzie indziej nie sklasyfikowane oraz preparaty smarowe, dodatki zapobiegające zamarzaniu (kody CN 27101981, 27101983, 27101987, 27101999, 27101225, 27101221, 34039900, 34031980) o łącznej masie 440,5802 Mg, w tym w latach 2017- 2019 - 243,8883 Mg. W trakcie kontroli ustalono, że przedsiębiorca w latach 2017-2019 nie posiadał umowy z organizacją odzysku, o której mowa w art. 5 u.g.o.p. Należy więc wskazać, że realizacja ustawowego obowiązku ciążyła na skarżącym, który był zobowiązany do samodzielnego wywiązania się z obowiązku zapewnienia odzysku, w tym recyklingu. Z przedłożonych organowi I instancji dokumentach DPR (egzemplarz B - egzemplarz, który powinien być w posiadaniu prowadzącego recykling, a nie podmiotu wprowadzającego produkty) jako prowadzący recykling figuruje spółka F. [...] ul. [...], [...] (NIP: [...]). Z kolei wskazany przez skarżącego podmiot realizujący w jego imieniu obowiązek zapewnienia recyklingu - P. [...] nie widnieje na dokumentach DPR i tym samym podzielić należy stanowisko organu I instancji, że w świetle ustawy nie może być uwzględniony jako podmiot realizujący recykling. W związku z ujawnionymi wątpliwościami odnośnie do wiarygodności przedłożonych przez skarżącego dokumentów DPR o nr [...], [...] i [...], organ I instancji, w oparciu o przepis art. 11 ust. 6 u.o.p. zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. jako organu właściwego z uwagi na siedzibę podmiotu wpisanego jako prowadzący recykling tj. F. [...] o przesłanie informacji dotyczących rzetelności wystawionych dokumentów DPR. W odpowiedzi z dnia 30 marca 2023 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. poinformował, że po przeprowadzonej kontroli w dniach [...] marca 2023 r. w zakresie zweryfikowania poprawności wystawianych przez recyklera F. [...] w K. dokumentów DPR o nr [...], [...] i [...] stwierdzono, iż ww. dokumenty nie zostały wystawione przez F. [...] Stwierdzono następujące nieprawidłowości w wystawionych dokumentach: - na dokumencie [...] umieszczona jest pieczątka F. [...] z numer BDO co jest niemożliwe, gdyż spółce nr BDO został nadany 28 lutego 2018 r.; - dokumenty [...], [...] oraz [...] są podpisane w sposób nieczytelny, uniemożliwiający identyfikację popisu - żaden z podpisów nie został rozpoznany przez pracowników spółki. Spółka F. sygnowała swoje DPR i DPO pieczątkami imiennymi (zwykle Dyrektora Handlowego) i firmowymi; - spółka F. w 2017 r. wystawiła 5 dokumentów DPR, w 2018 r. - 15 i w 2019 r. - 6 dokumentów. Spółka nie wystawiła dokumentów o numerach [...] i [...]. Z kolei dokument [...] jest różny od faktycznego dokumentu jaki wystawiła Spółka i przedstawiła go podczas kontroli. Prawdziwy DPR Spółki o nr [...] potwierdza recykling na rzecz innego podmiotu; - żaden z wystawionych przez F. dokumentów nie był wystawiony na rzecz P. [...] w imieniu [...] Ł. K.; - spółka F. w kontrolowanym okresie eksploatowała instalację do recyklingu w J. i posiadała decyzję jedynie wydaną przez Marszałka Województwa Podkarpackiego, natomiast na dokumentach DPR wpisano decyzję wydaną przez Marszałka Województwa Lubelskiego. Z powyższej informacji wynika również, że w związku z ujawnionymi nieprawidłowościami Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. zawiadomił Prokuratura Rejonowego K.-P. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez skarżącego. Przy czym z uwagi na niewykrycie sprawcy zostało ono umorzone 13 października 2023 r. przez Prokuratora Rejonowego K.-P. w K. (vide informacja w sprawie [...]). Niemniej jednak w kwestii ustalenia odpowiedzialności skarżącego w odniesieniu do sankcji administracyjnoprawnej nie ma to znaczenia. Przechodząc do oceny materiału dowodowego Kolegium wskazało, iż wszystkie zgromadzone w niniejszej sprawie dokumenty zostały obdarzone walorem wiarygodności. Na tym tle szczególnego znaczenia nabierają dowody pochodzące od Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. tj. Protokół przyjęcia informacji z dnia 16 marca 2023 r. Nie ulega wątpliwości, iż zostały one sporządzone przez organ wyspecjalizowany w dziedzinie kontroli podmiotów korzystających ze środowiska - art. 2 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1070, z późn. zm.). Bezsprzecznie dokumenty te stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone - art. 76 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 dnia 14 marca 2008 r. (I OSK 389/07, CBOSA) zasygnalizował, że "dokumenty urzędowe korzystają z dwojakiego rodzaju domniemań: domniemania prawdziwości, tzn., że dokument pochodzi od organu, który go wystawił, a także z domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi. Kodeks postępowania administracyjnego w art. 76 § 3 przyjął, iż domniemanie to może być obalone jedynie przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu". W ocenie Kolegium mając powyższe na uwadze należy jednoznacznie stwierdzić, że przedstawione przez [...] Ł. K. dokumenty DPR nie potwierdzają zapewnienia obowiązku recyklingu/odzysku, a co za tym idzie nie mogą być uznane za dokumenty potwierdzające wywiązanie się z ustawowego obowiązku zapewnienia recyklingu. W konsekwencji stwierdzono, że skoro przedsiębiorca, pomimo ciążącego obowiązku, nie dokonał wpłaty opłaty produktowej lub dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, zasadne było wydanie decyzji, w której określona została wysokość zaległości z tytułu tej opłaty. W przypadku skarżącego dotyczy to aktualnie opłaty za rok 2019, z uwagi na wystąpienia przesłanek przedawnienia zobowiązania w odniesieniu do 2017 i 2018 roku. W kwestii przedawnienia zobowiązania Kolegium wskazało, że stosownie do treści art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej jako u.f.p.), środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności wymienione dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym m. in. dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Zgodnie z art. 67 ust. 1 u.f.p., do spraw dotyczących należności, których mowa w art. 60, nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej jako: o.p.) W myśl art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Kolegium oceniło, że treść przepisu art. 70 § 1 o.p. uniemożliwia merytoryczne zakończenie sprawy, z uwagi na upływ 5 letniego terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu opłaty produktowej - z dniem 31 grudnia 2022 r. za rok 2017 i z dniem 31 grudnia 2023 r. za rok 2018. Merytoryczne rozpatrzenie odwołania od decyzji organu I instancji nie jest więc możliwe z uwagi na upływ terminu przedawnienia, co wyłącza dalsze procedowanie w sprawie w przedmiotowej części. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. W myśl art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie. W przedmiotowej sprawie istnieje negatywna przesłanka prowadzenia merytorycznego postępowania administracyjnego sensu largo (a nie tylko postępowania odwoławczego) w zakresie należności za 2017 i 2018 r., stąd decyzja I instancji podlega uchyleniu w całości, a postępowanie administracyjne pierwszej instancji należy umorzyć w części, wobec której zachodzi przesłanka przedawnienia. W konsekwencji przedmiot postępowania odwoławczego mogła stanowić jedynie kwestia określenia wysokości nieuiszczonej opłaty produktowej za rok 2019. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] lutego 2024 r., znak: [...] została zaskarżona skargą przez Prokuratora Rejonowego [...] w L., w części uchylającej decyzję Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia [...] października 2023 r., znak: [...] i umarzającej postępowanie w sprawie nieuiszczonej opłaty produktowej za 2018 rok w wysokości 206 275,00 złotych. Po rozpatrzeniu skargi tut. Sąd wyrokiem z dnia 24 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 601/24 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] lutego 2024 r. w zakresie dotyczącym umorzenia postępowania w sprawie nieuiszczonej opłaty produktowej za 2018 r. Sąd wyjaśnił, że z art. 3 ust. 1 u.g.o.p. w brzemieniu obowiązującym w 2018 r. wynika, że przedsiębiorca był obowiązany zapewnić odzysk, a w szczególności recykling, odpadów takiego samego rodzaju jak odpady powstałe z produktów wprowadzonych przez niego na terytorium kraju. Przedmiotowy obowiązek mógł być realizowany przez przedsiębiorcę: samodzielnie albo za pośrednictwem organizacji odzysku (art. 4 ust. 1 u.g.o.p.), przy czym masa odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi ustalana była na podstawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling (art. 11 ust. 3 u.g.o.p.). Przedsiębiorca, który nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 3, był obowiązany do wniesienia opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia odpowiednio wymaganego poziomu: odzysku i recyklingu (art. 12 ust. 2 u.g.o.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.g.o.p. obowiązek wpłacenia opłaty produktowej, obliczonej w sposób określony w art. 12, powstawał na koniec roku kalendarzowego, przy czym płata produktowa była wpłacana na odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy (art. 16 ust. 2 u.g.o.p.). W razie stwierdzenia, że przedsiębiorca lub organizacja, pomimo ciążącego obowiązku, nie dokonała wpłaty opłaty produktowej lub dokonała wpłaty w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa wydawał decyzję, w której określa wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej (art. 17 ust. 1 u.g.o.p.). Z art. 19 u.g.o.p. oraz przepisów art. 60 ust. 7 i art. 67 ust. 1 u.f.p. wynika, że do opłat produktowych w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przepisie tym początek biegu przedawnienia zobowiązania w sposób wyraźny i jednoznaczny powiązano nie z datą powstania zobowiązania podatkowego, lecz z terminem płatności podatku. W przypadku opłaty produktowej termin jej płatności został określony na dzień 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy. W konsekwencji też terminem płatności opłaty produktowej za rok 2018 był dzień 31 marca 2019 r. Licząc zatem od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności opłaty produktowej za rok 2018, tj. od dnia 31 grudnia 2019 r., pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa art. 70 § 1 o.p., upływała dopiero z dniem 31 grudnia 2024 r. W dacie wydania przez Kolegium decyzji o umorzeniu postępowanie w sprawie nieuiszczonej opłaty produktowej za 2018 r. (13 luty 2024 r.) nie doszło więc jeszcze do przedawnienia zobowiązania z tego tytułu, co oznacza, że decyzja taka była nieprawidłowa. Do przedawnienia zobowiązania nie doszło także i po tej dacie, albowiem z uwagi na treść art. 70 § 6 pkt 2 o.p. wniesienia przez prokuratora skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania. Bieg terminu przedawnienia będzie biegł dalej dopiero po doręczenia organowi odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności (art. 70 § 7 pkt 2 o.p.). Organ odwoławczy, umarzając postępowanie w sprawie nieuiszczonej opłaty produktowej za 2018 r. naruszył zatem przepis prawa materialnego - art. 70 § 1 o.p. Naruszenie to dotyczyło okoliczności, które warunkowały możność umorzenia postępowania administracyjnego. Powyższe oznacza, że naruszenie to kwalifikować należało jako mające istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Decyzję uchylono w części zaskarżonej, a więc w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie nieuiszczonej opłaty produktowej za 2018 rok. Sąd podkreślił, że skutkiem wyroku będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem II instancji, celem jej ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.). Organ ponownie powinien więc ocenić kwestię określenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2018. Ponownie rozpatrując sprawę po wskazanym wyroku Kolegium decyzją z dnia [...] października 2025 r. określiło dla [...] Ł. K. wysokość nieuiszczonej opłaty produktowej za 2018 r. w wysokości 107 354 zł. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono zasady ustalania opłaty produktowej oraz wskazano sposób jej wyliczania w oparciu o art. 3 ust. 1 i 3 u.g.o.p. oraz art. 12 ust. 3 u.g.o.p. Kolegium podkreśliło, że przedstawiono przez przedsiębiorcę dokumenty DPR nie potwierdzają zapewnienia obowiązku recyklingu/odzysku, a co za tym idzie nie mogą być uznane za dokumenty potwierdzające wywiązanie się z ustawowego obowiązku zapewnienia recyklingu. W konsekwencji stwierdzono, że skoro przedsiębiorca, pomimo ciążącego obowiązku, nie dokonał wpłaty opłaty produktowej lub dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, zasadne było wydanie decyzji, w której określona została wysokość zaległości z tytułu tej opłaty. Przy czym należało uwzględnić wytyczne zawarte w przywołanym wyżej wyroku sądu administracyjnego. W odniesieniu do roku 2018 z materiału dowodowego, w tym dokumentów przedstawionych w trakcie kontroli przez przedsiębiorcę oraz z samego protokołu kontroli wynika, że masa odpadów wprowadzonych w analizowanym roku wynosiła 60,1425 Mg. W oparciu o przepisy mające zastosowanie wobec zobowiązania za wskazany rok tj. rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie szczegółowych stawek opłat produktowych dla poszczególnych produktów (Dz.U. z 2019 r. poz. 2485) oraz załącznika nr 4A - POZIOM ODZYSKU I RECYKLINGU ODPADÓW POWSTAŁYCH Z PRODUKTÓW do ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej należało przyjąć dla olejów smarowych otrzymanych z ropy naftowej, preparatów z ciężkiej frakcji, gdzie indziej niesklasyfikowanych stawkę w wysokości 2,10 zł/kg oraz, że wymagany poziom odzysku dla olejów wynosił - 50 %, a dla recyklingu 35 %. Kolegium wskazało na wynikający z obowiązujących przepisów wzór na wyliczenie opłaty produktowej z tytułu nieosiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu i odzysku odpadów poużytkowych (produktów): 1. Recykling: R = W X [(Pr - Or): 100%] x s gdzie: R - oznacza wysokość należnej opłaty produktowej [zł]; W - oznacza masę w kilogramach [kg] produktów wprowadzonych na rynek; Pr - oznacza wymagany poziom recyklingu [%]; Or - oznacza osiągnięty poziom recyklingu odpadów poużytkowych obliczony jako iloraz masy lub ilości faktycznie poddanych recyklingowi i masy lub ilości wprowadzonych na rynek produktów [%]; s - oznacza jednostkową stawkę opłaty produktowej [zł/kg], określoną, w przepisach w sprawie stawek opłat produktowych; 2. Odzysk: O = W x [(Po - Oo): 100%] x s gdzie: O - oznacza wysokość należnej opłaty produktowej [zł]; W - oznacza masę w kilogramach [kg] produktów wprowadzonych na rynek; Po- oznacza wymagany poziom odzysku [%]; Oo- oznacza osiągnięty poziom odzysku odpadów poużytkowych obliczony jako iloraz masy lub ilości faktycznie poddanych odzyskowi lub recyklingowi i masy lub ilości wprowadzonych na rynek produktów [%]; s- oznacza stawkę jednostkową opłaty produktowej [zł/kg], określoną w przepisach w sprawie stawek opłat produktowych; W konsekwencji Kolegium ustaliło opłatę produktową w wysokości 107 354 zł, przyjmując ją jako sumę R= 60,1425 x 35%*2,10 = 44 204,74 zł oraz O = 60,1425 x 50%*2,10 = 63 149,63 zł, w zaokrągleniu do pełnych złotych. Skargę na decyzję Kolegium złożył R. K. oraz Prokurator Rejonowy [...] w L. W skardze pełnomocnik R. K. zarzucił decyzji: - naruszenie art 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji określającej dla [...] Ł. K. wysokość nieuiszczonej opłaty produktowej za 2018 r. w wysokości 107 354,00 zł podczas gdy organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, albo uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, albo uchylając tą decyzję umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części albo umorzyć postępowanie odwoławcze, określenie więc wysokości opłaty produktowej za 2018 r. bez uchylenia wcześniejszej decyzji stanowi przekroczenie kompetencji organu odwoławczego. - art. 77 k.p.a. w zw. z art. art. 84 k.p.a. poprzez nierozważenie całości materiału dowodowego i pominięcie dowodu z opinii biegłego, która w jednoznaczny sposób umożliwiałaby wyliczenie wysokości opłaty produktowej za 2018 r. - art. 10 k.p.a. poprzez brak możliwości wypowiedzenia się strony co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, co pozbawiło skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. - naruszenie art. 81a § 1 k. p. a. poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy w sprawie pozostały niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego tj. C. B. odpowiedzialny za recykling odpadów na rzecz [...] Ł. K., który najprawdopodobniej sfałszował dokumenty DPR dostarczone skarżącemu zmarł, a postępowanie przed Prokuratorem Rejonowym K.-P. w sprawie tego fałszerstwa zostało umorzone, a więc wątpliwość czy L. dopełnił obowiązkowi recyklingu powinna zostać rozstrzygnięcia na korzyść strony, a nie odwrotnie, jak ma to miejsce w sprawie niniejszej. - naruszenie art. 70 o.p. w zw. z art. 19 u.o.p. w zw. z art. 16 g, 1 u.o.p. poprzez uznanie, te obowiązek zapłaty opłaty produktowej za 2018 r. nie uległ przedawnieniu, minio, że obowiązek zapłaty opłaty produktowej powstaje na koniec roku kalendarzowego w którym opłata ta jest wymagana, a więc opłata produktowa za 2018 r. uległa przedawnieniu 31 grudnia 2023 r., a bieg przedawnienia nie został niczym przerwany, ewentualnie 31 marca 2024 r., czyli przed dniem wniesienia skargi przez prokuratora. - ponadto zarzucono nieważność decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, niezgodnie z dyspozycją art. 138 k.p.a. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium w całości, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W skardze Prokuratora zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 ust. 3 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 11 maja 2001 roku o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej poprzez nieprawidłowy sposób obliczenia nieuiszczonej opłaty produktowej za rok 2018, a to wobec przyjęcie masy produktów wprowadzonych na rynek przez [...] Ł. K. w danym roku kalendarzowym, zamiast prawidłowo w poprzednim roku kalendarzowym, tj. w roku 2017, a w konsekwencji błędne ustalenie należnej opłaty za rok 2018. Na podstawie powyższego zarzutu wniesiono o uchylenie decyzji Kolegium w całości. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kluczowe do rozstrzygnięcia skarg było związanie organów administracji, a także tut. Sądu prawomocnym wyrokiem: WSA w Lublinie z dnia 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 601/24 wydanym w niniejszej sprawie oraz przedstawioną w nim oceną prawną. Główne motywy rozstrzygnięcia zostały powołane w części historycznej niniejszego uzasadniania a sprowadzały się do uznania, że opłata produktowa nałożona na przedsiębiorcę Ł. K. za 2018 r. nie uległa przedawnieniu, dlatego też Kolegium powinno dokonać wszechstronnych ustaleń odnoszących się do tejże opłaty w tym w przypadku istnienia podstaw do jej nałożenia precyzyjne wskazać zasady jej wyliczenia. Powołane powyżej orzeczenie sądowe wiąże nie tylko organy administracji orzekające, ale również Sąd rozpatrujący skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] października 2025 r. W myśl bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. Zatem moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy (zob. wyrok NSA z 10.02.2023 r., I OSK 643/22, LEX nr 3505185.). W realiach przedmiotowej sprawy należy podkreślić, że nie nastąpiła zmiana stanu faktycznego oraz prawnego, dlatego też ocena prawna oraz wskazania zawarte w powołanym w powołanym powyżej wyroku pozostają wiążące dla sądu orzekającego. Po wydaniu przez tut. Sąd wskazanego powyżej orzeczenia akta sprawy wraz z wyrokiem opatrzonym klauzulą prawomocności zostały zwrócone Kolegium w dniu 18 września 2025 r. Od tego dnia na nowo zaczął biec termin przedawnienia dla określenia opłaty produktowej za 2018 r. Należy podkreślić, że w prawomocnym wyroku Sąd jako termin przedawnienia przedmiotowej opłaty wskazał dzień 31 grudnia 2024 r. Ocena dokonana w tym wyroku wiązała Kolegium w trakcie orzekanie, dlatego też organ ten prawidłowo uznał, że opłata produktowa za 2018 r. nie uległa przedawnieniu. Istotne jest przy tym, że stosownie do art. 70 § 6 pkt 2 o.p. wniesienia przez prokuratora skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania. Bieg terminu przedawnienia zaczął biec dalej dopiero po doręczenia organowi odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności (art. 70 § 7 pkt 2 o.p.). W realiach niniejszej sprawy skarga Prokuratora na decyzję Kolegium z dnia [...] lutego 2024 r. wpłynęła do organu w dniu 15 lipca 2024 r., co spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu opłaty produktowej za 2018 r. Prawomocny wyrok w sprawie wpłynął do Kolegium w dniu 18 września 2025 r. Należy zatem przyjąć, że w sprawie nastąpiło zawieszenie biegu przedawnienia opłaty za 2018 r. od dnia 15 lipca 2024 r. Po zwrocie akt do Kolegium organ wydał decyzję w sprawie opłaty produktowej w dniu [...] października 2025 r., a więc w trakcie, gdy nie upłynął jeszcze termin przedawnienia, który biegł na nowo od 18 września 2025 r. Dodatkowo należy wskazać, że termin przedawnienia opłaty produktowej za 2018 r. ponownie uległ zawieszeniu po wpłynięciu do Kolegium skargi Ł. K. na decyzję z dnia [...] października 2025 r. – w dniu 9 grudnia 2025 r. Z uwagi na związanie prawomocnym wyrokiem oraz powołane powyżej okoliczności potwierdzające, że w sprawie opłaty produktowej nie doszło do przedawnienia zobowiązania uznano, że zarzuty skargi Ł. K. w tym zakresie są niezasadne. Kolegium prawidłowo uznało, że przedawnienie nie nastąpiło i były podstawy do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Należy również podkreślić, że zupełnie chybiony jest zarzut skargi przedsiębiorcy opierający się na rażącym naruszeniu przez Kolegium art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Sentencja orzeczenia Kolegium wynika bowiem wprost z zakresu uchylenia poprzedniej decyzji tego organu wyrokiem z dnia 24 czerwca 2025 r. W związku z faktem, że Sąd uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] lutego 2024 r. jedynie w zakresie dotyczącym umorzenia postępowania w sprawie nieuiszczonej opłaty produktowej za 2018 r. to właściwym było orzekanie jedynie w odniesieniu do opłaty za ten okres. Kolegium w decyzji z dnia [...] lutego 2024 r. uchyliło decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] października 2023 r., więc ponowne uchylenie tej decyzji byłoby rażącym naruszeniem prawa. Oceniając sentencję zaskarżonej decyzji Kolegium w świetle powołanego wyroku należy uznać, że nie naruszyła ona art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie było więc żadnych podstaw do stwierdzania nieważności zaskarżonej decyzji o co wnosił pełnomocnik Ł. K.. Sąd w pełni podzielił ustalenia i ocenę prawą dokonaną przez Kolegium odnoszącą się do istnienia podstaw do nałożenia na przedsiębiorcę nieuiszczonej opłaty produktowej za 2018 r. Stosownie do art. 3 ust. 1 u.g.o.p. (obowiązującym w 2018 r.) przedsiębiorca jest obowiązany zapewnić odzysk, a w szczególności recykling, odpadów takiego samego rodzaju jak odpady powstałe z produktów wprowadzonych przez niego na terytorium kraju. Zgodnie z ust. 2 przedsiębiorca jest obowiązany osiągnąć poziom odzysku i recyklingu odpadów powstałych z produktów co najmniej w wysokości określonej w załączniku nr 4a do ustawy, zaś w myśl ust. 2b przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, wprowadzający na terytorium kraju produkty wymienione w załączniku nr 4a w poz. 2, jest obowiązany osiągnąć do dnia 31 grudnia 2020 r. poziom odzysku i recyklingu odpadów powstałych z tego rodzaju produktów co najmniej w wysokości określonej w załączniku nr 4a do ustawy. Zgodnie zaś z ust. 3 cyt. przepisu poziom odzysku i recyklingu odpadów powstałych z produktów w danym roku kalendarzowym stanowi wyrażona w procentach wartość ilorazu masy odpadów powstałych z produktów poddanych odpowiednio odzyskowi lub recyklingowi w tym roku oraz masy produktów wprowadzonych na rynek w poprzednim roku kalendarzowym, a w przypadku przedsiębiorcy, który w poprzednim roku kalendarzowym nie wprowadzał na rynek produktów - w stosunku do masy produktów wprowadzonych na rynek w danym roku. Konieczne jest wskazanie, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.o.p. obowiązek, o którym mowa w art. 3 ust. 1, może być realizowany przez przedsiębiorcę samodzielnie albo za pośrednictwem organizacji odzysku. Przy czym, co prawidłowo wskazało Kolegium, przepisy w sposób szczegółowy określają jakimi dokumentami należy wykazać masę odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi. Wzór tych dokumentów określało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 lutego 2015 r. w sprawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling. Dokumenty dotyczącej tej kwestii przedstawione przez przedsiębiorcę zostały sfałszowane i nie potwierdzają faktu poddania odpadów wymaganemu odzyskowi i recyklingowi. Właściwie w zaskarżonej decyzji przyjęto, że kwestia dobrej, czy też złej wiary po stronie przedsiębiorcy nie ma znaczenia, podobnie jak to, że przedsiębiorca poniósł szkodę w związku z ewentualnym wprowadzeniem go w błąd przez inny podmiot. Skarżącemu przedsiębiorcy, który został wprowadzony w błąd przez inny podmiot co do zakresu i prawnych możliwości dokonywania odzysku i recyklingu pozostaje jedynie wystąpić o odszkodowanie na drogę postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Należy uznać, że słusznie organ przyjął, że skarżący przedsiębiorca nie wykazał w sposób określony w przepisach, iż dokonał odzysk lub recykling, gdyż złożone przez Ł. K. dokumenty DPR nie potwierdzają realizacji obowiązków ustawowych. Przepisy zaś uniemożliwiają wykazania dokonywania odzysku i recyklingu w inny sposób niż poprzez wskazane w rozporządzeniu dokumenty. W trakcie postępowania administracyjnego ustalono, na podstawie protokołu kontroli prowadzonej przez organ I instancji oraz ewidencji faktur przedsiębiorcy, że w 2017 r. wprowadził na rynek oleje smarowe otrzymane z ropy naftowej, preparaty z ciężkich frakcji o masie 115,56 Mg, zaś w 2018 r. 60,1425 Mg. Dysponując tymi ustaleniami oraz uznając, że nie wykazano, aby w okresie od 2017 do 2018 r. skarżący przeprowadził w sposób przewidziany ustawowo proces odzysku/recyklingu, a także samodzielnie nie wniósł opłaty produktowej organy prawidłowo przyjęły, że zaistniały podstawy do jej określenia w drodze decyzji administracyjnej. Sąd uznał, że brak odpowiednich dokumentów potwierdzających realizację odzysku/recyklingu nie może być zastąpiony innymi dowodami, w tym ewentualną sugerowaną przez pełnomocnika skarżącego przedsiębiorcy opinią biegłych. Dlatego też zarzuty Ł. K. odnoszące się do błędów postępowania wyjaśniającego w tym złamania art. 77, 81a § 1 oraz art. 84 k.p.a. nie mają uzasadnionych podstaw. W sprawie nie można również przyjąć, że brak informacji przed wydaniem zaskarżonej decyzji o możliwości zapoznania się z aktami w trybie 10 § 1 k.p.a. miało wpływ na wynik sprawy. Skarżący przedsiębiorca miał bowiem zapewniony czynny udział w postępowania na wcześniejszych etapach postępowania administracyjnego. Podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji Kolegium była skarga Prokuratora, w której słusznie zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego dotyczących sposobu obliczania opłaty produktowej w szczególności art. 3 ust. 3 w zw. z art. 12 ust. 3 u.g.o.p. Pomimo prawidłowego przedstawienia w uzasadnieniu decyzji wzorów na wyliczenie opłaty produktowej z tytułu nieosiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu i odzysku odpadów poużytkowych (produktów) w 2018 r. organ błędnie podstawił do tego wzoru masę produktów wprowadzonych na rynek w 2018 r., a nie w 2017 r. Prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów nakazuje bowiem, co wskazano w skardze Prokuratora, aby ustalając opłatę produktową za 2018 r. odnieść się do produktów wprowadzonych na rynek w poprzednim roku kalendarzowym, a więc w 2017 r. Organ powinien więc odnieść się do ustalonej w protokole kontroli masy produktów z 2017 r., która wynosiła 115,56 Mg. Opłata produktowa za 2018 r. powinna więc wynieść 206 275,00 zł, a nie 107 354,00 zł. Podsumowując należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające opierając się na poprawnych ustaleniach organu I instancji. Wbrew zarzutom skargi Kolegium nie naruszyło art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż dokonało dostosowania sentencji decyzji do wyroku tut. Sądu z dnia 24 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 601/24. W orzeczeniu tym przesądzono również, że w sprawie dotyczącej opłaty produktowej za 2018 r. nie wystąpiło przedawnienie zobowiązania z tego tytułu. Błędne wyliczenie wysokości opłaty produktowej nakazywało natomiast uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponownie orzekając w sprawie Kolegium powinno uwzględnić wykładnię przepisów dokonaną przez tut. Sąd w zakresie obliczania opłaty produktowej i wydać nową decyzję w sprawie. Organ, po zwróceniu mu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, powinien mieć na względzie upływ czasu, który może mieć znaczenie przy ustalaniu kwestii przedawnienia zobowiązania z tytułu opłaty produktowej za 2018 r. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 206 p.p.s.a. Zasądzona na rzecz Ł. K. kwota 2000 zł obejmuje: uiszczony wpis od skargi. Miarkowanie wysokości zasądzonych kosztów na rzecz skarżącego Ł. K. wynikało z uznania, że żaden z zarzutów i argumentów jego skargi nie został uznany przez tut. Sąd za uzasadniony. Niemniej jednak zwrócono uiszczony wpis od skargi, gdyż żądanie procesowej skarżącego w postaci uchylenia decyzji Kolegium zostało formalnie zrealizowane.