II SA/Lu 799/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2019 r. sprawy ze skargi E. M. oraz B. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Wojewoda na podstawie: art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), - po rozpatrzeniu odwołania B. T. złożonego w imieniu własnym i E. M., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami sanitarnymi i elektryczną oraz zjazdem z ul. [...] w P. na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w P. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przy piśmie z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], przekazał Staroście P. odwołanie B. T. z dnia [...] października 2017 r. wraz z jego uzupełnieniami z dnia [...] i [...] listopada 2017 r., jako wniosek o wznowienie, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] B. T. poinformował, że jest współwłaścicielem działek nr [...], [...] i [...]. Wnioskodawca zarzucił wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz jak wynika z jego pisma: "naruszenie mojego prawa do czystego powietrza poprzez uniemożliwienie lub istotne ograniczenie cyrkulacji powietrza i wydmuchu zanieczyszczeń powietrza nasuwających się do mojego miejsca zamieszkania i w jego bezpośrednie pobliże, co godzi w mój dobrostan i moje zdrowie fizyczne i emocjonalne, a także obniża wartość moich nieruchomości wskazanych powyżej bez otrzymania przeze mnie pełnego odszkodowania." Wniósł o uchylenie w całości decyzji o pozwoleniu na budowę i odmowę udzielenia pozwolenia, a także o zawiadomienie stron o możliwości podjęcia mediacji. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. odmówił wznowienia postępowania wskazując na oczywisty brak przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie wynikającego z przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda po rozpatrzeniu zażalenia B. T. postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. uchylił postanowienie Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 149 § 2 i art. 151 k.p.a. bez wyjaśnień i omówienia kwestii zachowania terminu przewidzianego w przepisie art. 148 k.p.a. Organ I instancji po ustaleniu, że wnioskodawca zachował wymagania co do terminu złożenia wniosku, postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], wydaną na podstawie przepisu art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia tego pozwolenia po ustaleniu, że wnioskodawca nie posiada statusu strony. B. T. w złożonym odwołaniu poinformował, że nie jest zadowolony z wydanej decyzji. W przesłanych dodatkowo wystąpieniach własnych z dnia [...] lutego 2018 r. oraz [...] marca 2018 r. określił jako budzące wątpliwości kwestie zapewnienia wymaganego okresu nasłonecznienia w istniejących mieszkaniach budynku na działce nr [...], jak i projektowanych mieszkaniach na działce nr [...] oraz drogi pożarowej dla budynku projektowanego. Wnioskodawca wnosił w tych kwestiach o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Opinii nie dołączył. Zarzucił także wydanie pozwolenia na budowę mimo braku wytycznych Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków związanych z wpisaniem do gminnej ewidencji zabytków położonego w sąsiedztwie budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: IF- [...], uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], ponieważ organ I instancji pominął przy wznowieniu postępowania aktualnych właścicieli działek nr [...] i [...] zaliczonych w decyzji o pozwoleniu na budowę do obszaru oddziaływania inwestycji. W prowadzonym ponownie postępowaniu organ I instancji przesłał do pominiętych stron postępowania postanowienie z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...], przy piśmie z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], i poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W dniu [...] czerwca 2018 r. decyzją znak: [...], wydaną na postawie przepisu art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia przedmiotowego pozwolenia na budowę po ustaleniu, że wnioskodawca nie posiada statusu strony. W złożonym odwołaniu, w części dotyczącej omawianej inwestycji B. T. poinformował, że jest niezadowolony z wydanej decyzji. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ II instancji wskazał, że orzeczenie co do rozpatrzenia zarzutu ujętego w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. winno poprzedzić postanowienie stanowiące podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dlatego też po dokonaniu ustaleń potwierdzających zachowanie terminu miesięcznego dla złożenia wniosku organ prawidłowo wznowił postępowanie postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Kolejnym krokiem było przeprowadzenie analizy co do występowania przyczyny wznowienia to jest wykazania, że w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę wnioskodawca winien być uznany za stronę i bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (tekst jednolity : Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) będący przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a., stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Zatem badanie przymiotu strony wnioskodawcy wszczętego postępowania polegać będzie na analizie wpływu przedmiotowej inwestycji na zagospodarowanie konkretnej działki stanowiącej własność B. T. pod kątem wprowadzonych ograniczeń w zagospodarowaniu. Wskazany przez organ I instancji związany z inwestycją obszar oddziaływania obejmuje działki [...], [...] i [...]. Wnioskodawca nie rości praw do tych działek, jest współwłaścicielem działek nr [...], [...] i [...]. Na działce nr [...] jest wybudowany budynek mieszkalny wielorodzinny, w którym mieszka skarżący, natomiast działki nr [...] i [...] wykorzystywane są do zapewnienia połączenia komunikacyjnego działki nr [...] z ul. [...]. Działka nr [...] graniczy z objętą omawianą inwestycją działką nr [...]. Zgodnie z wyrysem z planu zagospodarowania przestrzennego objęta inwestycją działka nr [...] i działki należące do wnioskodawcy znajdują się w terenie [...] Według § 41 Uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] listopada 2007 r. o zatwierdzeniu planu zagospodarowania przestrzennego gminy Miasto P. jednostki bilansowej B i C, ze zmianami wprowadzonymi Uchwałą Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 2011 r., przeznaczeniem podstawowym tego terenu jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz usługi publiczne i centrotwórcze bez bliższego określenia ich profilu, sytuowane w parterach budynków mieszkalnych lub w oddzielnych budynkach. Należy powtórzyć za organem I instancji, że plan zagospodarowania nie wprowadza specjalnych stref oddziaływania ani generowanych przez tereny zabudowy wielorodzinnej ani przez pojedyncze obiekty takiej zabudowy. W planie nie ma także ustaleń specyficznych dla terenu [...], wyróżniających ten teren spośród innych o podobnym przeznaczeniu. Zgodnie z § 12 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) - usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W ust. 2 wskazano, że sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolejny ust. 3 zawiera szczegółowy opis możliwości zabudowy w pobliżu granicy dotyczący wyłącznie zabudowy jednorodzinnej. Unormowanie ust. 4 nie ma zastosowania w omawianej sprawie ponieważ budynek na działce nr [...] usytuowano w odległości 4,0 m od granicy z działką sąsiednią nr [...]. Analiza przedłożonych rozwiązań projektowych pozwala stwierdzić, że powstanie przedmiotowego budynku wielorodzinnego nie ma także znaczenia dla oceny kwestii ujętych w przepisach § 13 i § 60 warunków technicznych. Przepis § 13 ust 1 warunków technicznych stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Według kolejnego ustępu 2 wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. W omawianym przypadku ściany budynku na działce nr [...] nie znajdują się naprzeciw ścian budynku na działce nr [...], a więc tym samym naprzeciw okien, dla których można byłoby badać opisane powyżej odległości i wysokości. Warunki techniczne w § 60 ust. 1 wyznaczają wymóg zapewnienia pokojom mieszkalnym czasu nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7.00 -17.00. Jednocześnie w ust. 2 dopuszczają w mieszkaniu wielopokojowym ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju. Wojewoda uznał zatem, że brzmienie przepisów zwalnia od dalszej analizy kwestii nasłonecznienia w związku z przedmiotową inwestycją ze względu na wzajemne usytuowanie budynków widoczne w przedłożonych opracowaniach. Wskazane w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania usytuowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami sanitarnymi i elektryczną oraz zjazdem z ul. [...] w P. w niczym nie ogranicza sposobu zagospodarowania sąsiedniej działki nr [...], położonej za nią działki nr [...] oraz działki nr [...], która także graniczy z działkami objętymi omawianą inwestycją. Sama inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko wymienionych w § 2 lub § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Organ odwoławczy nie znalazł także przepisów szczególnych informujących o tworzeniu strefy ograniczonego użytkowania wokół budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Wnioskodawca nie wskazał i organ nie ustalił przepisów, z których wynikają ograniczenia dla zabudowy i użytkowania działek nr [...], [...] i [...] przewidzianego w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego związanych z inwestycją objętą przedmiotowym pozwoleniem na budowę. B. T. nie uzyskał nowych praw i nie podlega nowym obowiązkom związanym z zabudową działki nr [...]. Obszar oddziaływania odpowiadający decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], nie obejmuje działek nr [...], [...] i [...], więc jej współwłaściciel nie posiada przymiotu strony. Wobec dokonanych powyżej ustaleń niniejsza decyzja Wojewoda nie zawarł omówienia zarzutów dotyczących przedmiotowego pozwolenia na budowę, ponieważ taki zakres wykracza poza uprawnienia określone w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowiącym, że w wypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1, organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Przepisy nie stwarzają możliwości dla dodatkowej (nieuprawnionej) oceny rozstrzygnięcia pierwotnego. Ze względu na charakter sprawy (ustalenia co do posiadania przymiotu strony) organ nie znalazł możliwości zastosowania mediacji, o której wspominał wnioskodawca. W skardze na decyzję Wojewody B. T. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik E. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując, ze skarżący są niezadowoleni z tej decyzji i zarzucają organom administracji naruszenie art. 75 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie zawnioskowanych przez skarżących dowodów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Na wstępie wskazać należy, że objęte w niniejszej sprawie kontrolą Sądu decyzje organów obu instancji zostały wydane w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia postępowania, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. W myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów, wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji pojawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania administracyjnego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r., s. 295 i nast.). Przepisy art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. enumeratywnie wskazują przyczyny, które obligują do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Jedną z tych przyczyn jest w świetle art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. okoliczność braku udziału strony w postępowaniu, bez jej własnej winy. Wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie skarżący - domagając się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 9 listopada 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami sanitarnymi i elektryczną oraz zjazdem z ul. [...] w P. na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w P. - jako podstawę swojego żądania wskazali właśnie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podnosząc, że nie zapewniono im udziału w postępowaniu w charakterze strony. Rozpoznając wniosek oparty na tej podstawie organy obu instancji zakwestionowały uprawnienie skarżących do udziału w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony, w konsekwencji negatywnie oceniając zarzut wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i odmawiając uchylenia ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym miejscu wypada zwrócić uwagę na prawidłowość działania organów w zakresie, w jakim oceny legitymacji skarżących do udziału w ww. postępowaniu administracyjnym dokonały już w decyzji wydanej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po uprzednim wznowieniu postępowania w drodze postanowienia wydanego na zasadzie art. § 1 k.p.a. Wprawdzie, co do zasady, organy administracji mają podstawę do weryfikacji przymiotu strony w stosunku do podmiotu wnoszącego podanie o wznowienie postępowania już w pierwszej, wstępnej fazie postępowania, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania, jednak zasada ta doznaje ograniczenia w sytuacji, kiedy podmiot składający podanie o wznowienie postępowania jako podstawę wskazuje 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W sytuacji takiej organ administracji, przymiot strony podmiotu składającego podanie, powinien badać jako przyczynę wznowienia - a zatem po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 554/10, LEX nr 753557). Zważywszy więc na argumenty, które legły u podstaw odmowy uchylenia - po wznowieniu postępowania ostatecznej decyzji Starosty [...], stwierdzić należy, że istota zawisłego przed Sądem sporu sprowadza się do oceny legitymacji skarżących do udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym tą decyzją. Jak słusznie zauważono w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji organów obu instancji, stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są wyłącznie podmioty wskazane w art. 28 ust. 2 Pr.bud., który to przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a, ustalającego generalną zasadę, że stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z treści art. 28 ust. 2 Pr.bud. wynika natomiast, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu został przez ustawodawcę zdefiniowany jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (art. 3 pkt 20 Pr. bud.). Powyższe rozwiązanie, ograniczające zakres podmiotowy postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wprowadzono po to, by oprócz inwestora brały w nim udział wyłącznie te podmioty, które w związku z prowadzeniem robót budowlanych doznają ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, do których mają tytuł prawny, bądź sprawują nad nimi zarząd, a zatem tylko te, których interes prawny może być naruszony przez realizację nowej inwestycji budowlanej. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu na etapie postępowania w sprawie powinno nastąpić, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy uwzględnieniu funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych, lecz również sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego zamierzenia, z jednoczesnym uwzględnieniem treści nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 29 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1509/17 - LEX nr 2499685 i z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 338/17 - LEX nr 2482915; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 1096/17 - LEX nr 2464199). W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że obowiązkiem organów przy dokonywaniu oceny, czy stanowiące współwłasność skarżących działki nr ewid. [...], [...] i [...] znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji zaprojektowanej na działkach nr ewid.: [...], [...] i [...] było uwzględnienie nie tylko cech inwestycji, lecz również sposobu zagospodarowania (w tym potencjalnej zmiany sposobu zagospodarowania) działek skarżących, determinowanego obowiązującymi w odniesieniu do tej nieruchomości regulacjami prawnymi oraz sposobem zagospodarowania działek sąsiednich. Co więcej, ustalenie, w jakim stopniu obowiązujące regulacje prawne kształtują możliwość zagospodarowania działek skarżących, miało decydujące znaczenie dla oceny, czy i ewentualnie w jakim stopniu realny wpływ na sposób zagospodarowania tej nieruchomości będzie miała przedmiotowa inwestycja ze względu na swoje parametry. Zasadnie zatem organy wzięły pod uwagę postanowienia obowiązującej dla tego terenu uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] listopada 2007 r. o zatwierdzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Miasto P. jednostki bilansowej B i C, ze zmianami wprowadzonymi uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 2011 r. W oparciu zaś o tę uchwałę prawidłowo ustalono, że teren inwestycyjny, jak i sąsiadujące z nim nieruchomości skarżących, znajdują się w obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z usługami publicznymi i centrotwórczymi, bez bliższego określenia ich profilu, sytuowane w parterach budynków mieszkalnych lub w oddzielnych budynkach. Organy słusznie wobec tego uznały, że § 12 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm., dalej powoływany jako r.w.t.) nie ma w tej sprawie zastosowania z uwagi na realizację budynku w obrębie działki nr [...], w odległości 4 m od granicy działki nr [...]. Działka ta oraz działka nr [...] wykorzystywane są do zapewnienia połączenia komunikacyjnego zabudowanej budynkiem wielorodzinnym (w którym zamieszkują skarżący) działki nr [...] z ul. [...]. Oceniając zaś zakres oddziaływania spornej inwestycji w kontekście jej parametrów określonych w projekcie zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r., organy trafnie zauważyły, że parametry te zostały ustalone zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów r.w.t. Przedmiotową inwestycję zaprojektowano w szczególności w sposób zgodny z wymogami w zakresie odległości do granicy z działkami sąsiednimi (§ 12 r.w.t.). Słusznie również podniosły organy, że ściany budynku projektowanego na działce nr [...] nie znajdują się naprzeciw ścian budynku na działce nr [...], a więc tym samym naprzeciw okien, dla których można byłoby badać zachowanie wymagań dotyczących stopnia nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 r.w.t.) i przesłaniania budynków (§ 60 r.w.t.). Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd w całości podzielił przekonanie organów orzekających w sprawie, że stanowiące własność skarżących działki nr ewid. [...], [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji budowlanej zaprojektowanej na działkach nr ewid.: [...] i [...], zatwierdzonej wyżej opisanym pozwoleniem na budowę. Inwestycja ta została bowiem zaprojektowana w sposób zgodny z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa, w tym norm techniczno-budowlanych i jako taka nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działek skarżących. Skoro zaś należące do skarżących działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, to w myśl art. 28 ust. 2 Pr.bud. a contrario, skarżącym nie przysługiwał status strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla tego przedsięwzięcia. Niezapewnienie skarżącym udziału w charakterze stron w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją Starosty [...] znak: [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nie wypełnia zatem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i tym samym nie mogło stanowić podstawy do uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie miały podstaw do przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie dowodu z opinii biegłego, o co wnosił skarżący. Postępowanie ograniczone było bowiem do zbadania przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zasadnie wskazał również Wojewoda, że ze względu na charakter sprawy organ odwoławczy nie miał możliwości zastosowania mediacji, o której wspominał skarżący. Niezrozumiały jest natomiast podnoszony przez skarżącego w odwołaniu zarzut nieotrzymania przez niego pełnego odszkodowania z tytułu obniżenia wartości jego nieruchomości. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.