II SA/Lu 809/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Jacek Zięba, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Stowarzyszenia kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. Wójt Gminy D. K. po rozpatrzeniu wniosku B. o. z siedzibą w W. ustalił warunki zabudowy na budowę 2 fermentatorów do produkcji energii elektrycznej wysokości max.10m i średnicy ok. 20m, 2 silosów przejazdowych na kiszonkę o wymiarach ok.100x16m i 25x20m i wysokości max 5m oraz na zmianę sposobu użytkowania istniejących budynków z funkcji obsługującej gospodarstwo rolne na funkcję obsługującą bioelektrownię zlokalizowanych na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości U.. Wskazał, że wnioskowana inwestycja nie została zaliczona do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, a jej uciążliwość będzie zawierała się w granicach własnej działki. Na wniosek inwestora decyzją z dnia 15 stycznia 2009r. Wójt Gminy D. K., na podstawie art. 155 kpa dokonał zmiany decyzji w zakresie dotyczącym zwiększenia średnicy fermentatorów bioelektrowni z 20m do 34m/+-10%. W piśmie z 27 kwietnia 2015r. Z. , [...] w U. oraz Stowarzyszenie "N. " wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku zarządcy wspólnot podali, że teren wraz z blokami mieszkalnym znajduje się w odległości ok.40m od działki na której umieszczona jest bioelektrownia. Tymczasem w opinii urbanistycznej, przy wyznaczaniu terenu analizowanego, tego terenu nie uwzględniono. Oznacza to, że decyzja z 8 stycznia 2009r. narusza § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ).. Wskazali na sprzeczność jej zapisów z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ sąsiednie działki, dostępne z tej samej drogi publicznej, są niezabudowane, a w dalej znajdują się budynki mieszkalne, biurowe i użyteczności publicznej. Ponadto załączona do opinii architektonicznej zamierzenia inwestycyjnego mapa nosi "znamiona fałszerstwa" w rozumieniu art. 156 §1 pkt.7 kpa, bowiem pominięto na niej zabudowę mieszkaniową obejmującą działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz budynek użyteczności publicznej na działce [...]. Skutkiem było naruszenie art. 47 ustawy z dnia 27 kwietnia Prawo ochrony przyrody oraz brak analizy obszaru zamieszkałego i oddziaływania na niego samej inwestycji. W konsekwencji błędnie oznaczono także strony postępowania i nie doręczono im decyzji. Nie ogłoszono także o planowanej inwestycji. W ich ocenie błędnie zakwalifikowano obiekt bioelektrowni w świetle § 3 ust. 1 pkt 52a obowiązującego w dacie orzekania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) jako zespół zabudowy przemysłowej na terenie nie mniejszym niż 1ha. W ich przekonaniu obiekt ten powinien być kwalifikowany na podstawie § 3 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia, jako instalacja do produkcji paliw z produktów roślinnych. Poza tym nie ma dowodu, że zajmuje powierzchnię większą, niż 1 ha. Wnioskodawcy wskazali także na brak przesłanek do zmiany decyzji z dniu 15 stycznia 2009r. w trybie art. 155 kpa, która nie posiadała waloru ostateczności, a poza tym zmiany dokonano bez brak powtórnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu , mimo, że pozwala na zwiększenie średnicy obiektów do 34m iż możliwością dalszego zwiększenia o 10%. Zdaniem wnioskodawców wadliwym było także brak wprowadzenia w decyzji nakazu racjonalizacji w gospodarowaniu wodą w procesie produkcyjnym, czyli wymogu recyrkulacji wody oraz wykorzystywania wód opadowych (uzyskanie pozwolenia wodno-prawnego). Decyzja nie nakłada obowiązku uzyskania pozwolenia wodno – prawnego pomimo, że technologia oparta jest o wodę i jest szczególnym korzystaniem z tego surowca, co definiuje art. 37 pkt.1 w związku z art. 122 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo wodne. Przekonywali, że obie decyzje z [...] stycznia 2009r. i [...] stycznia 2009r., rażąco naruszają art. 61 ust.1 pkt.5 w związku z art. 64 ust.1 ustawy i art. 54 z dnia 27 marca 2003r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ w tych datach inwestor nie legitymował się ostateczną decyzją Wójta ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji tej inwestycji. Decyzją z dnia 18 lutego 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji, a decyzją z dnia 13 stycznia 2017r. po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przepisy dotyczące stwierdzania nieważności decyzji, jako stanowiące wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 kpa), nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Opiera się wyłącznie na zgromadzonym materiale sprawy, bowiem zadaniem organu prowadzącego postępowanie nieważnościowe nie jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy co do meritum, czyli dokonywanie po raz kolejny merytorycznej oceny dowodów czy przeprowadzenie dalszych dowodów mogących mieć w ocenie stron istotne znaczenie dla orzeczenia co do istoty sprawy rozstrzygniętej weryfikowaną decyzją, czyli w zakresie ustalenia warunków zabudowy. Organ wyjaśnił, że nie każde, nawet poważne, naruszenie prawa może być kwalifikowane jako "rażące". Za takie nie może zostać uznana sytuacja, która jest niejednolicie oceniana w orzecznictwie i doktrynie. Rażące naruszenie prawa to stan, którego nie sposób zaakceptować z punktu widzenia wymogów praworządności, widoczna na pierwszy rzut oka sprzeczność z jasnym i niewątpliwym stanem prawnym. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Dlatego przy rozważaniu zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa niewystarczające jest wykazanie, że doszło do oczywistego naruszenia przepisu prawa. Zdaniem Kolegium decyzja Wójta Gminy D. K. z dnia [...] stycznia 2009r. wraz z decyzją zmieniającą z dnia 15 stycznia 2009r., nie są do końca prawidłowe, nie zawierają jednak wady rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ani też żadnej innej wady kwalifikowanej z art. 156 § 1 kpa. Decyzja została wydana przez organ właściwy rzeczowo i miejscowo, ma swoją podstawę prawną w przepisach analizowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest decyzją drugą w sprawie, została skierowana do osób, które były stronami postępowania, nie była trwale niewykonalna w dniu jej wydania, a jej wydanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą i nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do zarzutu wadliwe wyznaczonego obszaru analizowanego sprzecznie z regulacjami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej ustawą, główną przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - czyli, że spełniona jest tzw. "zasada dobrego sąsiedztwa". Przedmiotowa decyzja zawiera wszystkie te elementy, natomiast brak prawidłowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy nie uzasadnia wniosku o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Kolegium rozpatrujący niniejszą sprawę podzieliło w tym względzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w wyroku z dnia 30 marca 201 Or. (sygn. akt II OSK 600/09 wskazując jednocześnie na odmienny pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 19 września 2013r. II OSK 961/12), według którego nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przez organ ustalający warunki zabudowy nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją, a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa. Sąd w przywołanym wyroku doceniając znaczenie analizy dla ustalenia warunków zabudowy, bowiem w oparciu o nią ustala się, czy zaplanowany obiekt kontynuuje funkcję, cechy, wskaźniki i parametry, w tym gabaryty i formę architektoniczną oraz czy teren inwestycji jest o podobnej intensywności zainwestowania w stosunku do działek znajdujących się w obszarze analizowanym, zwrócił jednocześnie uwagę, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Jeżeli zatem ustawową przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa określona właśnie w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, to dopiero brak spełnienia tej przesłanki daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a nie tylko niewłaściwe przeprowadzenie analizy, która jest jedynie środkiem dowodowym do ustalenia dobrego sąsiedztwa (por. wyroki NSA z dnia 18 listopada 2011r. sygn. akt II OSK 1637/10, z dnia 10 maja 2013r. sygn. akt II OSK 36/12 oraz z dnia 10 czerwca 2016r. sygn. akt II OSK 2445/14). W aktach sprawy znajduje się dokument "ANALIZA OPINIA URBANISTYCZNA" w którym zawarto charakterystykę inwestycji oraz opis stanu istniejącego w obrębie działki nr [...] (terenu, na którym przewidziano realizację inwestycji) oraz w sąsiedztwie. W aktach znajdują się trzy mapy do celów projektowych sporządzone w skali 1: 1000- jedna opisana jako załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i podpisana przez Wójta Gminy D. K. oraz druga, stanowiąca załącznik do analizy opinii urbanistycznej będąca równocześnie załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...] - obejmująca obszar analizowany oznaczony symbolami [...] oraz trzecia, oznaczona jako załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...]. Z oceny tekstowych zapisów analizy opinii urbanistycznej oraz zapisów graficznych (mapy terenu) a także zapisów uzasadnienia decyzji wynika, że w sąsiedztwie występuje zabudowa gospodarcza wykorzystywana w rolnictwie (stanowiąca własność G. spółki z o.o.) oraz obiekty budowlane niemieszkalne (zabudowane). Potwierdzają to zapisy dotyczące działki oznaczonej nr [...] na której występują obiekty oznaczone (symbolem "g" - budynki związane z gospodarstwem rolnym i symbolem "i" inne zabudowa niemieszkalna). Ze wskazanej wyżej analizy wynika, że w sąsiedztwie działki nr [...] znajduje się zabudowa rolnicza oraz obszary rolnicze (działka nr [...]). W ocenie Kolegium, chociaż z załączonej analizy nie wynika w jaki sposób została ona wyznaczona oraz nie zawiera pełnych i wyczerpujących wyjaśnień co sposobu dopuszczalności określenia poszczególnych wskaźników i parametrów inwestycji na zasadach ustalonych przez organ 1 instancji w badanej decyzji, to dokument ten stanowił podstawę ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W świetle zapisów analizy i wymogów decyzji należy stwierdzić, że ich warunki miały oparcie we wnioskach płynących z opracowanej na potrzeby postępowania analizy stanu zagospodarowania otoczenia terenu planowanej inwestycji. Uznając, że planowana inwestycja ma charakter rolniczy wyznaczono obszar odnoszący się do terenu o takim przeznaczeniu (tereny po byłym PGR-rze). W ocenie Kolegium biorąc pod uwagę szczególną konfigurację nieruchomości, na której planowana jest inwestycja (nieruchomość ta przy granicy z drogą publiczną ma znacznie mniejszą szerokość niż w głębi tj. na tym obszarze, na którym inwestycja będzie faktycznie realizowana), wyznaczenia obszaru analizowanego dokonano zachowując ustawowe wymogi ładu przestrzennego w ramach dającej się wyodrębnić zwartej terenowej jednostki urbanistyczno-architektonicznej na danym obszarze oznaczonej w studium symbolem RPU. Kolegium zaznaczyło, że art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (zasada tzw. dobrego sąsiedztwa). Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, jako takiego ukształtowania przestrzeni, który tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno- estetyczne. Z literalnego brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika wymóg, by działka sąsiednia dostępna była z tej samej drogi publicznej, to jednak niespełnienie go nie może być przesłanką odmowy lokalizacji inwestycji w sytuacji, gdy w okolicy tworzącej urbanistyczną całość znajdują się już zabudowania pozwalające na określenie wymagań nowej zabudowy. W ocenie organu wszystkie działki, znajdujące się w obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy Kwestii funkcji nie można interpretować zawężająco, np. jako możliwość powstania tylko budynków tego samego rodzaju, co już istniejące. Kolegium podzieliło w tym względzie pogląd doktryny, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. W tej sytuacji w ocenie Kolegium ustalenia warunków zabudowy na budowę biogazowi rolniczej z równoczesnym przekształceniem istniejących obiektów z funkcji obsługującej rolnictwo na funkcje obsługującą biogazownię rolniczą w terenie po byłym Państwowym Gospodarstwie Rolnym i obiektach wykorzystywanych na taki cel nie może być traktowane jako wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Powyższa teza jest uzasadniona w sytuacji gdy w świetle obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie - obiekt "biogazu" był zaliczany do budowli rolniczych. W praktyce, w związku z brakiem wyraźnego unormowania, organy administracji kwalifikowały biogazownie niejednolicie uznając je zarówno za budowle służące działalności rolniczej oraz jako urządzenia infrastruktury technicznej, czy też jako obiekty produkcyjno - przemysłowe. Jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Kolegium stwierdziło również, że za rażącym naruszeniem prawa nie może przemawiać także okoliczność braku odniesienia się w decyzji do studium uwarunkowań i i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zestawienie treści art. 10 i art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że inne są zakresy przedmiotowe studium oraz planu miejscowego. W studium winny zostać określone uwarunkowania odnoszące się do zagospodarowania przestrzennego gminy, których katalog wymieniony został w art. 10 ust. 1 ustawy, winno także określać kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy, tj. koncepcję rozwoju przy uwzględnieniu polityki przestrzennej gminy (art. 10 ust. 2 ustawy) i ma być z założenia aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania miejscowego, pozwala na maksymalne uwzględnienia warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. O ile zatem ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny być w miarę szczegółowe, o tyle treść studium jako aktu kreującego politykę przestrzenną gminy powinna być formułowana w sposób bardziej ogólny, a studium nie powinno ustalać tego, co ustawowo zostało zastrzeżone dla treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z informacji przekazanej przez Wójta Gminy D. K. wynika, że według stanu na dzień 31 grudnia 2003r. w stosunku do terenu objętego ocenianą decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. Gmina posiadała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w świetle którego przedmiotowy obszar położony był na terenie oznaczonym symbolem [...] RPU przeznaczonym pod urządzenia usługowe rolnictwa. Obecnie dla tego obszaru Gmina D. K. nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast zgodnie z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy D. K. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Dębowa Kłoda Nr XI/39/2003 z dnia 18 lipca 2003r. przedmiotowy obszar obejmujący m.in. działkę nr [...] położony był i jest nadal na terenie oznaczonym symbolem RPU - urządzenia usługowe rolnictwa. W stosunku do terenów opisanych jako urządzenia usługowe rolnictwa w studium przewidziano adaptację istniejącej zabudowy z dopuszczeniem jej uzupełnienia, wymiany, przebudowy i rozbudowy wraz z możliwością zmiany sposobu użytkowania. Natomiast w świetle zapisów studium tereny sąsiednie to tereny budownictwa wielorodzinnego symbol - MW. Z powyższych ustaleń wynika, że przedmiotowy obszar był przekształcony już w dacie uchwalenia planu w 2003r" a w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego zaakceptowano istnienie w bezpośrednim sąsiedztwie terenów o różnym przeznaczeniu i dopuszczono w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej istnienie obiektów służących jako urządzenia usługowe rolnictwa i takie w sąsiedztwie istniały, (budynek obory i inne obiekty po poprzednio funkcjonującym Państwowym Gospodarstwie Rolnym). W ocenie Kolegium przywołany zapisy studium dopuszczające uzupełnienia, wymiany, przebudowy i rozbudowy istniejącej zabudowy wraz z możliwością zmiany sposobu użytkowania nie mogły stanowić podstawy do odmowy ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy na budowę dwóch budowli fermentatorów oraz silosów oraz na zmianę sposobu użytkowania istniejących budynków. Nie ma też, w ocenie organu, podstaw do uznania decyzji za nieważną z mocy prawa bowiem żaden przepis ustawy regulujący kwestie ustalania warunków zabudowy nie przewiduje sankcji nieważności. Faktycznie natomiast, w dniu 15 listopada 2008r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, która wprowadziła w art. 72 ust. 1 pkt 3 obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. art. 153 ust. 1 stanowi jednak, że do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe (...). Z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika, że B. spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosek o ustalenie środowiskowych uwarunkowań złożyła w dniu [...] września 2008r. W świetle zapisów obowiązującej wówczas ustawy - Prawo ochrony środowiska nie było już wymogu przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a więc uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed decyzją o ustalenie warunków zabudowy. Organ pierwszej instancji przyjął, że stosownie do przepisów przejściowych ustawy z dnia 3 października 2008r., w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy w dniu 5 grudnia 2008r. jest już prowadzone w stosunku do przedmiotowego przedsięwzięcia wszczęte uprzednio pod rządem ustawy - Prawo ochrony środowiska obowiązującej w dniu 19 września 2008r. czyli dacie złożenia przez inwestora wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań - postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Zakończenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy i wydanie decyzji z dnia 8 stycznia 2009r. bez wcześniejszego zakończenia prowadzonego równocześnie postępowania środowiskowego, o którym mowa powyżej, można uznać za przedwczesne, ale tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania, nie można kwalifikować za uchybienie o charakterze rażącego naruszenia prawa. Także okoliczność, że w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja środowiskowa, nie może być uznana za wydanie badanej decyzji z rażącym naruszeniem prawa zwłaszcza, że treść tej decyzji nie wiąże organu ustalającego warunki zabudowy w tym sensie, że nie przesądza o wydaniu lub odmowie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W ocenie Kolegium skoro decyzję środowiskową i decyzję o warunkach zabudowy wydaje ten sam organ - Wójt [...] to organ ten z urzędu był w stanie ocenić wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, stosownie do prowadzonego postępowania środowiskowego. W ocenie Kolegium również wskazywane uchybienia w procedowaniu nie stanowiły rażącego naruszenia prawa, albowiem same w sobie nie powodowały skutków prawnych niemożliwych do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Zauważyć bowiem należy, iż do decyzji Wójta Gminy D. K. z dnia [...] stycznia 2009r. załączono wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, co wskazuję, że analiza takowa faktycznie została w sprawie przeprowadzona, o czym świadczy fakt, iż jej wyniki dołączone zostały do badanej decyzji i znajdują się w aktach sprawy. Okoliczność, że granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały na kopii mapy w skali 1:1000, bez zachowania wymogów z § 3 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy nie przesądza o nieważności zaskarżonej decyzji, albowiem na załączniku graficznym analizy znalazł się teren obejmujący działkę nr [...] podaną we wniosku ze wskazaniem wszystkich linii rozgraniczających obszaru objętego opracowaniem oraz ilustrujący obszar objęty opracowaniem urbanistycznym tworzący architektoniczną całość. W przekonaniu Kolegium również decyzja z dnia [...] stycznia 2009r. nie została wydana z naruszeniem prawa. W ocenie Kolegium organ I instancji rozpoznający wniosek inwestora o zmianę decyzji, który został złożony w terminie do wniesienia odwołania od decyzji nieostatecznej, należało w pierwszej kolejności przeanalizować w kategoriach możliwości jego uwzględnienia poprzez skorzystanie z regulacji art. 132 kpa. Wójt Gminy D. K. stosownie do posiadanych kompetencji był uprawniony do zastosowania normy tego przepisu i zmiany decyzji o ustalenie warunków zabudowy w ramach tego przepisu. W sytuacji tylko częściowej zmiany decyzji w zakresie wskazanym przez spółkę doszło do uchybienia obowiązującym regulacjom, ale bez wątpienia w takiej sytuacji nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a konkretnie art. 155 czy też art. 132 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. K. zarzuciło decyzji Kolegium naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa wochronie środowiska poprzez ich błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Prawdą jest, że z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika, że B. spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosek o ustalenie środowiskowych uwarunkowań złożyła w dniu 19 września 2008r. W świetle zapisów obowiązującej wówczas ustawy — Prawo ochrony środowiska nie było już wymogu przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a więc uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed decyzją o ustalenie warunków zabudowy. Jednak wzmiankowany w art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie art. 144 dotyczy zmian w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.), zaś decyzja o warunkach zabudowy, objęta niniejszym postępowaniem, nie została wydana na podstawie przepisów tej ustawy tylko w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tego też powodu nie można uznać, że zakończenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy i wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2009r. nie można kwalifikować za uchybienie o charakterze rażącego naruszenia prawa. Jest ona bowiem oczywiście sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa materialnego, a mianowicie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący przekonywali ponadto, że decyzja Kolegium naruszyła art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. § 3 ust. 2 i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z tymi przepisami granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Ilekroć zaś w rozporządzeniu jest mowa o froncie działki - należy przez to rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Tymczasem z załączonej analizy nie wynika w jaki sposób została ona wyznaczona oraz nie zawiera pełnych i wyczerpujących wyjaśnień co sposobu dopuszczalności określenia poszczególnych wskaźników i parametrów inwestycji na zasadach ustalonych przez organ I instancji w badanej decyzji. W analizie nie uwzględniono, że obok zabudowy gospodarczej wykorzystywanej w rolnictwie (stanowiąca własność G. spółki z o.o.) oraz obiektów budowlanych niemieszkalnych, w bliskim sąsiedztwie inwestycji znajdują się także bloki mieszkalne i budynek użyteczności publicznej. Analiza nie odnosi się zatem do urbanistycznej całości tym samym naruszona jest zasada kontynuacji funkcji i dobrego sąsiedztwa. W sytuacji gdyby obszar analizowany został przez Wójta zweryfikowany to musiałby dojść on do wniosku, że winien obejmować także nieruchomości na których posadowione są bloki mieszkalne, a zatem dopuszczenie do ustalenia warunków zabudowy jak w kwestionowanej decyzji nie mogłoby mieć miejsca, bowiem obszar analizowany jako urbanistyczna całość jest obszarem zabudowy mieszkaniowej. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ponieważ skarżący podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] stycznia 2009r. upatrują w art. 156 § 1 pkt 2, tj. z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, wskazać należy, że zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2928/14; wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. III ARN 13/94; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r. VSA 535/94). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Trafnie zatem wskazało Kolegium, że naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zatem o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy ma ono charakter oczywisty, jasny i bezsporny oraz nie dopuszcza możliwości odmiennej wykładni, a stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli status ostatecznej decyzji administracyjnej. Zgodzić należy się ze skarżącą, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy rażąco narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zmianami ). W orzecznictwie podkreśla się, że celem tego przepisu, określającego tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, jest zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu zabudowy już istniejącej. Wspomniany przepis umożliwia tworzenie nowej zabudowy jako uzupełnienie już istniejących układów urbanistycznych, przy zachowaniu obwiązującego ładu przestrzennego, rozumianego jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne - stosownie do przepisu art. 2 pkt 1 ustawy, zawierającego definicję legalną tego pojęcia. Rację ma Kolegium wskazując, że pojęcie sąsiedztwa nie może być ograniczane jedynie do bezpośredniej styczności działki, na której ma powstać planowana inwestycja z działką sąsiednią, ale chodzi tu o nieruchomości znajdujące się w pewnym obszarze wokół działki, na której ma powstać planowana inwestycja, tworzącym określoną urbanistyczną całość. Granice tego obszar na którym dokonuje się analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu o jakiej mowa w § 3 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej, niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przez dostosowanie nowej zabudowy do zabudowy istniejącej należy rozumieć kontynuację szeroko rozumianej funkcji zabudowy i jej cech architektonicznych. Słusznie uważa przy tym Kolegium, że kontynuacja funkcji nie może oznaczać zagospodarowania przestrzennego tego samego rodzaju inwestycjami. Kontynuacja funkcji oznacza, iż nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu. W innym przypadku niemożliwe byłoby wprowadzanie jakichkolwiek zmian w zagospodarowaniu przestrzennym. Trudno jednak zaaprobować stanowisko Kolegium, że przedmiotowa inwestycja ten warunek spełnia. Z niekwestionowanych ustaleń wynika, że teren na którym zrealizowano inwestycję był wcześniej wykorzystywany pod urządzenia usługowe rolnictwa. Inwestor we wniosku przy opisie istniejącej zabudowy wskazał, że budynki są związane z obsługą gospodarstwa rolnego. Położenie tego terenu w obszarze rolniczym znalazło potwierdzenie również w analizie urbanistycznej. Wynika z niej ponadto, że sąsiednią zabudowę stanowi zabudowa gospodarcza i inna, bez szczegółowego jej określenia, zaniechano także podania gabarytów i formy istniejących obiektów architektonicznych. Z pewnością bioelektrownia, tak jak uważa organ, może zostać uznana za budowlę rolniczą, na co wskazano także w decyzji powołując na poparcie tej tezy § 3 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) z godnie z którym za budowle rolnicze rozumie się budowle dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego. Chociaż słusznie uważa Kolegium, i pogląd ten od dawna prezentowany jest w orzecznictwie, że skoro za rażące naruszenie prawa uważa się ewidentne i oczywiste naruszenie prawa, za takie nie może być traktowane rozstrzygnięcie, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy, to jednak nie może to prowadzić do sytuacji, gdy dopuszcza się lokalizacje inwestycji, która w danym miejscu byłaby niemożliwa. W tym przypadku nie można uznać, że również przedmiotowa bioelektrownia może zostać uznana za inwestycję rolniczą, jak bezpodstawnie przyjął organ, określając ją jako biogazownię rolniczą. Z powołanego przepisu jasno przecież wynika, że budowle rolnicze muszą mieć związek z rolnictwem i przechowalnictwem. Tymczasem w realiach sprawy nie ma ona żadnego związku z rolnictwem, ani prowadzeniem gospodarstwa rolnego, mimo wykorzystywania surowców pochodzenia organicznego. Uznać trzeba, że jest to typowa działalność przemysłowa w postaci przedsiębiorstwa energetycznego, którym w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne w brzmieniu obowiązującym w dacie decyzji, był podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. Świadczy o tym także zmiana sposobu użytkowania istniejących budynków z dotychczasowej funkcji obsługi rolnictwa na obsługę bioelektrowni. Z tym poglądem zgodził się zresztą także pełnomocnik inwestora który w piśmie z dnia 25 lipca 2015r. zaaprobował przyjętą przez Wójta Gminy kwalifikację inwestycji jako zespól zabudowy przemysłowej na terenie o powierzchni nie mniejszej, niż 1 ha. Wspomniana analiza w żadnym miejscu nie wskazuje natomiast, aby w obszarze analizowanym funkcjonowała jakakolwiek zabudowa przemysłowa, tym bardziej o takich rozmiarach jak opisana w decyzji. Z tego też powodu inwestycję obejmującą bioelektrownię uznać trzeba także za działalność przemysłową w rozumieniu art. 4 pkt 26 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych także w brzmieniu obowiązującym w dacie decyzji ( t.j. Dz.U.2004, Nr 121, poz.1266 ze zm.) zgodnie z którym jest to działalność nierolnicza i nieleśna, powodująca utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych gruntami rolnymi, w rozumieniu tej ustawy, są grunty: 1) określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne; 2) pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa; 3) pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu; 4) pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosownie do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych; 5) parków wiejskich oraz pod zadrzewieniami i zakrzewieniami śródpolnymi, w tym również pod pasami przeciwwietrznymi i urządzeniami przeciwerozyjnymi; 6) pracowniczych ogrodów działkowych i ogrodów botanicznych; 7) pod urządzeniami: melioracji wodnych, przeciwpowodziowych i przeciwpożarowych, zaopatrzenia rolnictwa w wodę, kanalizacji oraz utylizacji ścieków i odpadów dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi; 8) zrekultywowane dla potrzeb rolnictwa; 9) torfowisk i oczek wodnych. Uzasadniony jest w tej sytuacji wniosek, że grunty znajdujące się pod budynkami i urządzeniami przedmiotowej bioelektrowni zmienią swoje rolnicze przeznaczenia, a co za tym idzie wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, o ile spełnione są warunki określone w art. 7 ust.2 pkt.1 ustawy. Tej okoliczności, co oczywiste Kolegium, stojąc na stanowisku, że jest to inwestycja związana z rolnictwem, nie sprawdzało. Inwestor do wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie załączył natomiast wypisu z ewidencji gruntów i budynków dotyczącego działki [...]. Ustalenie, że zostały spełnione warunki opisane we wspomnianym przepisie oznaczałoby z kolei rażące naruszenia przepisu art. 61 ust.1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe uwagi wiążą się z podnoszoną w skardze kwestią nieprawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego i niezasadnego pominięcia zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem Kolegium istotnie powyższe uchybienie stanowi naruszenie wspomnianego § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., jednakże uchybienia te nie mają charakteru rażącego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, skoro na załączniku graficznym znalazł się teren obejmujący działkę nr [...] podaną we wniosku ze wskazaniem wszystkich linii rozgraniczających obszaru objętego opracowaniem oraz ilustrujący obszar objęty opracowaniem tworzący architektoniczna całość. Zgodzić się należy, że nie każde uchybienie przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. będzie skutkowało stwierdzeniem, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Kwestia ta każdorazowo wymaga analizy w konkretnej sprawie. Pamiętać należy, że organy wydające rozstrzygnięcie w zakresie warunków zabudowy działają przede wszystkim na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem w postępowaniu nieważnościowym w pierwszej kolejności należy ocenić czy doszło do rażącego naruszenia przepisów ustawy ( wyrok NSA z dn. 28 kwietnia 2010 r. II OSK 728/09 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Decyzja o warunkach zabudowy ma jedynie charakter promesy uprawniającej do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę na określonych w niej warunkach. Ma rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na określonym terenie, a także określić warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, dotyczące, w szczególności, kwestii wynikających z przepisu art. 61 ust.1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z przepisami rozporządzenia analiza ma stanowić wynik badań poszczególnych parametrów, w tym dotyczących wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu i attyki zastanych na obszarze analizowanym. Przy tak ujętej specyfice decyzji o warunkach zabudowy kwalifikowane naruszenie prawa zachodziłoby bez wątpienia wówczas, gdyby ustalono warunki zabudowy dla obiektu, którego lokalizacja, zgodnie z analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na danym terenie byłaby wyłączona. Dlatego tak istotne jest prawidłowe określenie granic obszaru analizowanego. Wyniki przeprowadzonej analizy pozwalają przecież na podjęcie decyzji, czy możliwe jest wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Naruszenie w tej konkretnej sprawie § 3 ust.2 wspomnianego rozporządzenia może oznaczać, że nie uwzględniono, tak jak uważa skarżąca, wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej, co w efekcie wypaczyło wnioski zaprezentowane w analizie, a w efekcie mogłoby skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Słusznie skarżąca wskazuje na naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U z 2008r. Nr 199 poz. 1227 ze zmianami ), według którego przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy uzyskuje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do art. 153 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych na podstawie ustawy - Prawo ochrony środowiska przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, a nie zakończonych do tego dnia decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli właśnie Prawo ochrony środowiska. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku weszła w życie w dniu 15 listopada 2008 r., zaś sprawa o ustalenie warunków zabudowy, została wszczęta wnioskiem inwestora z dnia 5 grudnia 2008r. (prezentata Urzędu Gminy D. K. ). Wniosek został zatem złożony po wejściu w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i na podstawie tych przepisów powinien być rozpatrywany. Nie ma to jednak znaczenia dla oceny zarzutu sformułowanego w świetle art. 156 § 1 pkt.7 kpa, skoro Wójt Gminy D. K. decyzją z dnia [...] lutego 2009r. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, co więcej z jego pisma z dnia 23 lipca 2009r. sądzić należy, że została wydana na podstawie ustawy z 3 października 2008r., o czym świadczy odwołanie się do jej art. 63. Podkreślić ponadto trzeba, że dla zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt.7 kpa niezbędne jest, aby przepis prawa materialnego wyraźnie przewidywał w określonej sytuacji sankcję nieważności. Art. 72 wspomnianej ustawy, ani przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywały w dacie wydania decyzji, aby brak uprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowił wadę powodującą z mocy prawa nieważność decyzji o warunkach zabudowy. W tych okolicznościach mając na uwadze konieczność zachowania proporcji między stwierdzonym naruszeniem, a skutkami, jakie miałyby wyniknąć z wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia, uprawniony jest wniosek, że stwierdzone naruszenia mają znaczenia większej wagi, niż stabilność ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji. Tym samym należy przyjąć, że rozmiar naruszenia wspomnianych przepisów uzasadnia uznanie naruszeń za takie, którym można przypisać cechę rażącego. Z tych względów na podstawie art. 145 §1 pkt.1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U z 2017r. poz. 1369 ) należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 §2 wspomnianej ustawy oraz § 14 ust.1 pkt.1 lit. c ) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz. U z 2015r. poz. 1804 ze zmianami ). Obejmują one zwrot wpisu w kwocie [...]zł, opłatę za czynności radcy prawnego w kwocie [...]zł oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł.