II SA/Lu 814/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (spr.), Sędziowie Jerzy Stelmasiak Sędzia NSA, Bogusław Wiśniewski asesor WSA, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi S. H.-S., D. H.-S., Z. H.-S., P. H.-S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie protestów do planu miejscowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej S. H. – S., D. H. – S., Z. H. – S., P. H. – S., która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz S. H. – S., D. H. – S., Z.H. – S., P. H. – S. po 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Miasta uchwałą z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] w sprawie rozpatrzenia protestu do projektu zmiany planów zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących na obszarze miasta L.– cz. IV - wydaną na podstawie art. 7 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) – nie uwzględniła części zbiorowego protestu złożonego w dniu 31 lipca 2002r. przez S.H.-S.., D.H.-S., Z.H-S., P.H.-S, Ł.P., G.M., A.Z., S.S. i J.D. – dot. ustaleń projektu zmiany planu dla nieruchomości Nr [...] obr. 11 ark.18) położonej na gruntach byłej wsi D. w sąsiedztwie granicy miasta. W motywach uchwały podano, że działka nr [...] znajduje się na obszarze, który w aktualnie obowiązujących planach zagospodarowania przestrzennego – przeznaczony jest pod zieleń parkową – S27ZP wiążącą projektowaną zabudowę mieszkaniową z terenami otwartymi doliny C. Teren ten obecnie jest w użytkowaniu rolniczym (uprawy polowe).Projekt zmiany planów zagospodarowania przestrzennego utrzymuje przeznaczenie terenu, na którym leży przedmiotowa działka – pod zieleń publiczną – ZP. Zdaniem Rady Miasta w projekcie zmiany planu nie nastąpiło naruszenie interesu prawnego właścicieli, czego konsekwencją jest brak przesłanek dopuszczalności zarzutu. Analizując wniesione przez skarżących zastrzeżenie do planu, które rozpatrzono w trybie art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – uwzględniono część protestu przez odstąpienie od przeznaczenia około 85% powierzchni działki pod funkcje publiczne (ZP) na rzecz utrzymania rolniczego użytkowania terenu (R1). Postulowane przez właścicieli przeznaczenie tej części działki pod zabudowę jednorodzinną odłożono na okres późniejszy, natomiast na terenie działki położonym w dolnej partii zbocza doliny i w strefie magistralnych ciągów utrzymano dotychczasowe przeznaczenie – zieleń publiczną. W skardze na tę uchwałę S.H.-S., D.H.-S., Z.H.-S. i P.H.-S. – wnosili o stwierdzenie jej nieważności jako podjętej z naruszeniem art. 24 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podnosili, że wskazana uchwała narusza ich uprawnienia właścicielskie do działki Nr [...], a ponadto nie odnosi się do zgłoszonych w zarzucie alternatywnych propozycji zagospodarowania działki. Rada Miasta w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko zaskarżonej uchwały zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając skargę zważył, co następuje: Przede wszystkim rozważyć należy, czy wniesione m.in. przez skarżących do Zarządu Miasta pismo z dnia 31 lipca 2002r. stanowiło zarzut do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 24 ust. 1, czy też protest do tego projektu w rozumieniu art. 23 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. nr15, poz. 139 z późn .zm.). Osoby składające to pismo określiły w nim, że wnoszą je jako współwłaściciele nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...] , którzy na mocy art. 24 ust. 1 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zgłaszają zarzut do projektu zmiany planu co do przeznaczenia działki pod zieleń publiczną zamiast pod budownictwo jednorodzinne. Zaskarżona uchwała powyższe pismo uznała za zbiorowy protest do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego i odrzuciła go "w części" na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Uznanie tego pisma za protest do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego przez zaskarżoną uchwałę jest błędne i sprzeczne z art. 23 ust. 1 ustawy omawianej, bowiem w myśl tego przepisu protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnoszący zaś powyższe pismo wyraźnie powołali się na to, iż są właścicielami nieruchomości dla której projekt planu ustala usytuowanie zielni publicznej, co narusza ich uprawnienia. Treść tego pisma wyraźnie wskazuje, że stanowiło ono zarzut do projektu w rozumieniu art. 24 ust.1 omawianej ustawy i tak winno być rozpoznane przez zaskarżoną uchwałę. Zgłaszający zarzut zaproponowali inne przeznaczenie ich działki (pod budownictwo jednorodzinne) i rzeczą organu było wskazanie dla jakich przyczyn propozycje skarżących nie mogą być uwzględniona. Zwrócić należy uwagę, że dokonany projekt zmian przeznaczenia części działki na tereny o symbolu R1, podjęty niejako z urzędu, w sposób oczywisty narusza uprawnienia właścicielskie skarżących. Skoro wniesiony zarzut uznany został za protest sprzecznie z art. 24 ust.1 ustawy, to uchwała zaskarżona podjęta została sprzecznie z tym przepisem co powoduje jej nieważność w świetle art. 27 ust. 1 powołanej ustawy, a co należało stwierdzić na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Wydane rozstrzygniecie powoduje, że wniesione pismo przez osoby, które je wniosły do Zarządu Miasta zostanie rozpoznane jako zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem wszystkich wymogów prawnych obowiązujących w tym zakresie. O niemożności wykonywania zaskarżonej uchwały w części uwzględniającej skargę do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono w myśl art. 1 i 2 tej ostatniej ustawy.