II SA/Lu 828/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Kierek po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. M. Z. wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca poprzedziła wniesienie skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia z dnia [...] dokonanym na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Jak wynika z akt sprawy skarżąca po raz drugi wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia [...], Nr [...], którą również poprzedziła wezwaniem w dniu [...] organu na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2006r., sygn. akt II SA/Lu 357/06 odrzucił skargę. Sąd zważył co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. Sąd podziela bowiem w pełni pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu składu 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002r. (OSA 2/02, ONSA 2003/1/2), iż "wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu." Należy zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż wezwanie, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środków odwoławczych (odwołania, zażalenia), dlatego nie może być powtarzane wielokrotnie. "Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego (...)", a nadto stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie powołanego przepisu w sytuacji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. W konsekwencji przyjęcia, że kolejne wezwanie organu od usunięcia naruszenia prawa przez ten sam podmiot jest bezskuteczne, stwierdzić należy, że kolejna skarga do sądu administracyjnego wniesiona na podstawie tego wezwania jest niedopuszczalna, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skoro zatem wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w świetle obowiązujących przepisów jest niedopuszczalne i nie inicjuje postępowania odwoławczego, skarga podlega odrzuceniu z mocy art. 58§1pkt. 6 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.