II SA/Lu 840/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi T. W. o wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2013 r. sygnatura akt II SA/Lu 608/13 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013r. ( II SA/Lu 608/13 ), który stał się prawomocny 15 lutego 2014r. Wojewódzki Sad Administracyjny w L. oddalił skargę T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. odmawiającą przyznania specjalnego zasiłku celowego. W dniu 16 września 2014r. T. W., powołując się na art. 273 § 1 pkt.2 i 273 § 2 i 274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. DZ. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyrokiem. Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 7 listopada 2014r. wskazał, że podstawą wznowienia jest art. 273 § 1 pkt.2. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie skarżącej nastąpiło bezprawne wkroczenie do jej budynku pracowników socjalnych pomocy społecznej i Policję w celu przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego na potrzeby toczącego się postępowania. Wyjaśnił, że wskutek przekroczenia przez nich uprawnień skarżąca doznała naruszenia czynności narządu ciała trwającego nie dłużej, niż 7 dni. Wskazał także, że z powodu przedawnienia karalności umorzono postępowania karne w tej sprawie. Do skargi załączono Postanowienie Sądu Rejonowego L. – W. z siedzibą w Ś. o umorzeniu postępowania karnego wobec R. W., wobec którego skarżąca wystąpiła z prywatnym aktem oskarżenia, zarzucając mu, jako funkcjonariuszowi Policji, że podczas próby przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w dniu 19 lipca 2012r. zaczął się z nią szarpać, czego konsekwencją było spowodowanie rozstroju nerwowego oraz nawrotu problemów z astmą i niewydolnością krążenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści 273 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2002r. poz. 270 ze zmianami ) wynika jednoznacznie, że możliwość skutecznego wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę uzyskania orzeczenia za pomocą przestępstwa, co do zasady, została uzależniona od konieczności ustalenia czynu przestępnego prawomocnym wyrokiem skazującym (art. 274 ). Taki wyrok może natomiast zapaść po przeprowadzeniu postępowania w sprawie karnej. Tylko wyjątkowo wznowienie postępowania z powodu przestępstwa może nastąpić bez konieczności ustalenia czynu przestępnego prawomocnym wyrokiem skazującym, a może to mieć miejsce wówczas, gdy postępowanie karne nie może być wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 ). Między innymi, postępowanie karne nie może być wszczęte z powodu śmierci sprawcy, bądź innej niemożności pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej. Z kolei przykładem innej, niż brak dowodów przyczyny umorzenia postępowania karnego może być ustawowy akt amnestii. W rozpoznawanej prawie skarżąca powołuje się na postanowienie Sądu Rejonowego L. – W. z siedzibą w Ś. o umorzeniu postępowania karnego wobec R. W., funkcjonariusza Policji biorącego udział w próbie przeprowadzenia u skarżącej aktualizacji wywiadu środowiskowego w dniu 19 lipca 2012r. Według sądu umorzenie postępowania nastąpiło z powodu przedawnienia karalności. Wskazać trzeba, że 273 § 1 pkt.2 powołanej już ustawy określa restytucyjną podstawę wznowienia postępowania. Stanowi ona przyczynę uchylenia prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest ono niesłuszne, to znaczy niezgodne ze stanem faktycznym. Niezbędne jest więc ustalenie związku przyczynowego pomiędzy nim, a treścią prawomocnego orzeczenia. Do strony domagającej się wznowienia postępowania sądowego należy obowiązek wskazania i dowiedzenia, że gdyby rzekomego przestępstwa nie popełniono, decyzja miałaby inną treść (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2007r. I GSK 55/07 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). W tym przypadku związku takiego nie sposób się doszukać. Skarżąca powołuje się na umorzenia postępowania dotyczącego zdarzenia z 19 lipca 2012r. podczas, gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a następnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie dotyczyły wniosku skarżącej z dnia 4 marca 2013r. Tym bardziej, że skarżąca zarzucała funkcjonariuszowi asystowanie przy czynnościach zmierzających do zaktualizowania wywiadu środowiskowego, mimo posiadania wiadomości o jej zamieszkiwaniu z chorym psychicznie mężem. Już ta okoliczność wskazuje jednoznacznie na brak jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy ewentualnym popełnieniem przestępstwa przez funkcjonariusza Policji w 2012r., a treścią prawomocnego wyroku z 18 grudnia 2013r. Co więcej, jak wskazuje treść uzasadnienia wyroku WSA w Lublinie z dnia 18 grudnia 2013r., już po dacie opisanej w akcie oskarżenia przeprowadzono ze skarżącą wywiad środowiskowy w dniu 20 grudnia 2012r. natomiast podstawą do odmowy przyznania pomocy był art. 11 ust.2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej ( tekst jedn. DZ. U z 2009r. nr [...] poz. 1362 ze zmianami ) znajdujący zastosowanie w przypadku braku współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej w rozwiązywaniu trudnej sytuacji rodzinnej. Spełnienia tego warunku organy pomocy społecznej upatrywały w uniemożliwieniu aktualizacji wywiadu środowiskowego, co też znalazło potwierdzenie w wyroku WSA w Lublinie z dnia 18 grudnia 2013r. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) skargę należało oddalić. O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego w ramach pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 250 oraz § 18 ust.1 pkt.1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 461 ).