II SA/Lu 844/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi S. "[...]" w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy , po rozpatrzeniu wniosku Firmy "A" (dalej inwestor) ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrociepłowni na biogaz o mocy elektrycznej 999 kW na terenie działek nr ewid. 937/1, 509/2, 510/2, 511/2, 513/3 i 514/2 położnych w miejscowości Z., gmina S. R . Określając w pkt 1 decyzji rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia organ wskazał, że polega ono na budowie biogazowi rolniczej do wytwarzania biogazu w wyniku beztlenowej fermentacji surowców pochodzenia rolniczego (odchody zwierzęce zmieszane z kiszonkami roślin energetycznych) składającej się z silosów na kiszonkę kukurydzy, płyty do składowania obornika bydlęcego, zbiorników na odcieki z silosów oraz płyty obornikowej, zbiornika na gnojowicę, komór fermentacyjnych (2 szt.), zbiornika na masę pofermentacyjną płynną, zbiornika biogazu, budynku techniczno-socjalno-bytowego i stacji transformatorowej. Wytworzony w procesie technologicznym biogaz zostanie wykorzystany jako paliwo napędowe silnika wytwarzającego energię elektryczną i ciepło w skojarzeniu. Masa pofermentacyjna zostanie natomiast w całości wykorzystana jako nawóz. W pkt 2 organ określił warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, stanowiąc m.in. że instalacja nie może powodować przekroczeń dopuszczalnych norm w zakresie emisji substancji do powietrza oraz, że uciążliwości związane z jej funkcjonowaniem powinny mieścić się w granicach terenu inwestora. W pkt 3 organ określił wymagania dotyczące ochrony środowiska do uwzględnienia w projekcie budowlanym. W pkt 6 wskazał natomiast, że w czasie eksploatacji konieczna jest kontrola pracy instalacji w szczególności: monitoring hałasu, ewidencja odpadów, pomiar zanieczyszczeń wprowadzanych do powietrza oraz systematyczna obserwacja całego procesu technologicznego. Jednocześnie organ wskazał, że dla planowanego przedsięwzięcia nie ma potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania (pkt 8) oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (pkt 9). W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo opisał przebieg całego postępowania administracyjnego wskazując, iż w jego toku uzyskał opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska , w oparciu o które uznał o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzeniu dla projektowanej inwestycji raportu jej oddziaływania na środowisko. Z powyższego obowiązku inwestor się wywiązał składając raport, który trzykrotnie był uzupełniany. W oparciu o jego zapisy oraz analizę stanu sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pozytywnie zaopiniowały i uzgodniły warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Powołując się na dokonane uzgodnienie organ w konkluzji przyjął, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, a jej zasięg nie będzie wykraczał poza granicę działki inwestora. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie , zarzucając naruszenie prawa polegające na oparciu decyzji o raport zawierający braki i ustalenia niezgodne z założeniami planowanej inwestycji i wadliwe w konsekwencji uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz nieuwzględnienie wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. W uzasadnieniu powyższych zarzutów Stowarzyszenie podało, że planowana inwestycja oddziaływać będzie nie tylko na nieruchomości sąsiednie lecz na całą społeczność lokalną oraz stanowić może zagrożenie dla ptaków i zwierząt podlegających ścisłej ochronie i bytujących w zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji, tj. czajki, orła bielika i żółwia błotnego. Stowarzyszenie podkreśliło również, że inwestycja zlokalizowana jest w zbyt bliskiej odległości od obszarów zabudowy mieszkaniowej, która - jak podało - wynosi 170 m i 250 m, a jak wskazuje Minister Gospodarki w oficjalnej broszurze odległość ta powinna wynosić powyżej 300 m. Wadliwość raportu polega ponadto na: braku przedstawienia alternatywnego wariantu lokalizacyjnego, braku wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, nie dokonaniu analizy oddziaływań skumulowanych, nie uwzględnieniu wszystkich źródeł emisji odorantów i nie przedstawieniu w sposób kompleksowy sposobu zagospodarowania pofermentu. Ponadto organ bez merytorycznego uzasadnienia uznał za bezzasadne uwagi zgłoszone w ramach konsultacji społecznych. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W szczególności Kolegium nie podzieliło zarzutu Stowarzyszenia odnośnie wadliwości sporządzonego raportu. W ocenie organu dokument ten zgodny jest z wymaganiami art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, zawiera bowiem wszystkie konieczne elementy wynikające z tego przepisu. Ponadto organ specjalistyczny jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wielokrotnie badał treść raportu wzywając trzykrotnie inwestora do jego uzupełnienia. Dalej organ wskazał, że w odległości 170 m od planowanej inwestycji znajduje się jedynie pojedyncze zabudowanie. Zwarty kompleks zabudowy oddalony jest natomiast od inwestycji o około 470 m. Organ odwoławczy przywołując treść art. 66 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy uznał, że z przepisu tego nie wynika, aby istniał obowiązek wskazywania i opisywania wariantów lokalizacyjnych. Ustawodawca mówi w tym przepisie o racjonalnym wariancie alternatywnym, zatem może to być także wariant technologiczny. Również zdaniem Kolegium w wystarczający sposób raport odnosi się do problematyki kumulacji oddziaływań oraz emisji zanieczyszczeń do atmosfery ze środków transportu, ze spalania biogazu i emisji odorów. Wreszcie za niesłuszne organ odwoławczy uznał zarzuty dotyczące pominięcia uwag okolicznych mieszkańców. Jednocześnie organ podkreślił, że charakter i rozmiar inwestycji określa inwestor, a rola organu ogranicza się do zbadania czy w związku z jej realizacją nie zostaną przekroczone dopuszczalne wartości oddziaływań na środowisko. Przy czym organ musi opierać się na przedstawionych przez inwestora założeniach i nie jest uprawniony do przyjęcia, że planowane przedsięwzięcie będzie zrealizowane odmiennie niż to opisane we wniosku. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Stowarzyszenie , wniosło o jej zmianę i odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznanie oraz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stowarzyszenie powtórzyło w skardze zarzuty zawarte w odwołaniu, podkreślając jednocześnie, że organ odwoławczy dokonał ich wadliwej oceny uznając, iż nie zasługują na uwzględnienie. W dalszym ciągu zdaniem skarżącej organy obu instancji bezrefleksyjnie podzieliły ustalenia przyjęte w raporcie, który uznają za podstawowy i kluczowy dowód. Raport jest natomiast tylko jednym z dowodów pozwalających dokonać oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 9 maja 2014 r. Firma"B" (dawniej Firma "A") wniosła o oddalenie skargi, wskazując na bezzasadność podnoszonych zarzutów. Na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. skarżące Stowarzyszenie podtrzymało zarzuty i wnioski skargi oświadczając, że Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna zaprzestała produkcji zwierzęcej, w związku z czym nie będzie możliwe pozyskiwanie od niej gnojowicy i obornika, co założono w raporcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgłoszony w skardze wniosek o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmownej nie mógł zostać uwzględniony i to nie tylko ze względu na bezzasadność podniesionych zarzutów, lecz z uwagi na kompetencje Sądu. Sąd Administracyjny nie rozstrzyga bowiem sprawy administracyjnej, lecz kontroluje, czy jej załatwienie przez organy odbyło się zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego. Jeżeli natomiast stwierdzi braki w ustaleniach faktycznych lub naruszenie przepisów prawa, to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), uchyla decyzję, a sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu merytorycznemu przez organ administracji. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja z dnia 3 lipca 2013 r. i poprzedzające jej wydanie czynności procesowe organów obu instancji podejmowane celem ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrociepłowni na biogaz o mocy elektrycznej 999 kW na terenie działek nr ewid. 937/1, 509/2, 510/2, 511/2, 513/3 i 514/2. Bezspornym zatem jest, że w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) - zwana dalej w skrócie ustawą. Zgodnie z art. 59 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Stosownie natomiast do § 3 ust. 1 pkt 44 i 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), które ma zastosowanie w niniejszej sprawie, instalacje do produkcji paliw z produktów roślinnych oraz instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 39-41 zostały zaliczone do przedsięwzięć, które mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Jednakże co najistotniejsze w kontekście legalności zaskarżonej decyzji zgodnie z ustawą ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - jest postępowaniem obejmujący w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu (art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy). W sprawie nie było kwestionowane i nie budzi zastrzeżeń, że doszło do skutecznego nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i określenia jego zakresu, a także do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ocenę oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy przeprowadzono w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Bezspornym również jest, że w jego toku uzyskano wymagane ustawą opinie i uzgodnienia. Zapewniono również udział społeczeństwa, co nie było w skardze kwestionowane. Zupełnie czym innym jest natomiast nieuwzględnienie uwag społeczeństwa, co nie zawsze (o czym niżej) stanowi naruszenie prawa. Jak przy tym stanowi art. 62 ust. 1 ustawy, przedmiotem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest określenie, analiza i ocena bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu. Wobec przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sprawie znalazły zastosowanie przepisy art. 77 ust. 1 ustawy, dotyczące obowiązku uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięgnięcia opinii właściwego organu inspekcji sanitarnej. Uzgodnienie jest formą wiążącego zajęcia stanowiska w sprawie i wiąże organ uzgadniający. W przedmiotowej sprawie organ prowadzący dokonał wskazanych uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska . Uzyskał również pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego . Co przy tym istotne organ pierwszej instancji wydając decyzję z dnia 16 kwietnia 2013 r. w całości uwzględnił zawarte w postanowieniach ww. organów wymogi, dotyczące zgodności planowanej inwestycji z koniecznością ochrony poszczególnych elementów środowiska, zasobów naturalnych i ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wskazując w prawidłowy sposób wymagania dotyczące tej ochrony, które winny zostać uwzględnione w projekcie budowlanym oraz na etapie budowy i eksploatacji instalacji. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji zostało przeprowadzone zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy. Wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji rzeczowo odniosły się do uwag zgłaszanych w toku postępowania przez stronę skarżącą, której zapewniony został czynny w nim udział. Brak podzielenia stanowiska skarżącego nie może być traktowany przez niego jako nieuwzględnienie wymogu konsultacji społecznych przez organy rozstrzygające. Organy nie są bowiem związane stanowiskiem strony, lecz ich obowiązkiem jest przeprowadzenie konsultacji, ocena przedstawionego stanowiska w kontekście obowiązujących przepisów i ukształtowanie rozstrzygnięcia uwzględniającego zarówno ochronę wartości środowiskowo - przyrodniczych jak i aspekt sąsiedztwa zabudowy mieszkaniowej. Odnosząc się natomiast do głównego zarzutu skargi dotyczącego wadliwości sporządzonego raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, a co za tym idzie błędnie przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Sąd zarzutu tego nie podziela. Brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do przyjęcia, że oceny tej dokonano z naruszeniem przepisów ustawy. W szczególności Sąd nie stwierdził, żeby opracowany dla spornego przedsięwzięcia raport oddziaływania na środowisko nie odpowiadał treści art. 66 ustawy oraz szczegółowo określonym wymogom sprecyzowanym w postanowieniu Wójta Gminy z dnia [...] r. Jednocześnie zaznaczyć należy, że raport ten stanowił przedmiot krytycznej analizy Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, czego wyrazem było trzykrotne wzywanie inwestora do uzupełnienia jego zapisów. W szczególności nie budzi zastrzeżeń wyjaśnienie kwestii rzeczywistego wpływu hałasu na środowisko. Mianowicie słusznie wskazano, iż tereny objęte ochroną oraz standardy dla nich określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). W oparciu o faktyczne zagospodarowanie ustalono, że w sąsiedztwie znajdują się obszary objęte ochroną akustyczną, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej. Dla tej grupy terenów norma hałasu wynosi 55 dB w dzień i 45 dB w nocy. Jak wynika z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, projektowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na tereny chronione akustycznie (por. pkt 6.2 raportu oraz pkt 17 pierwszego uzupełnienia raportu, gdzie m.in. w sposób graficzny przedstawiono rozkład izofonów hałasu emitowanego przez biogazownię). Z dokumentów tych wynika, że zachowane zostaną standardy zawarte w przepisach prawa. Nadto w zaskarżonej decyzji wprowadzono wymóg zastosowania urządzeń o jak najniższym poziomie mocy akustycznej i ograniczenia emisji hałasu poprzez zastosowanie odpowiednich wytłumień. W tym kontekście nie mają znaczenia szczegółowe wyliczenia dotyczące rzeczywistej odległości najbliższej zabudowy mieszkaniowej od terenu inwestycji, skoro dźwięki emitowane przez planowaną inwestycję nie dochodzą do terenów chronionych akustycznie. Również podnoszona przez stronę kwestia wadliwości przedstawionych wariantów nie mogła być uznana za słuszną. Przede wszystkim okoliczność, iż dane rozwiązanie techniczne jest na obecną chwilę rzadko stosowane nie stanowi o braku racjonalności takiego rozwiązania. Po spełnieniu bowiem kilku warunków (dostęp do sieci gazowej oraz istnienie rurociągu przesyłowego) rozwiązanie takie jest jak najbardziej do zrealizowania i sprawnego funkcjonowania. Nie ma zatem racji strona skarżąca mówiąc, iż przedstawiony przez inwestora wariant alternatywny nie posiada przymiotu racjonalności. Podobnie kwestia braku dostawców surowców niezbędnych do funkcjonowania inwestycji (zarzut podniesiony na rozprawie) nie może stanowić samoistnej przeszkody w odmowie wydania pozytywnej decyzji środowiskowej. Miejsce, a w szczególności koszt pozyskania przez inwestora poszczególnych komponentów pozostaje poza oceną organów. Organ nie ocenia bowiem ekonomicznych aspektów funkcjonowania inwestycji, lecz jej wpływ na środowisko. Słusznie również uznały organy, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do grupy zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Z raportu jednoznacznie bowiem wynika, że w biogazowi nie wystąpią substancje niebezpieczne w ilości kwalifikującej ją do grupy zakładów o zwiększonym ryzyku albo zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Nie budzi również zastrzeżeń Sądu przedstawiony w raporcie oraz jego uzupełnieniach opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko. związanych z emisją zanieczyszczeń do atmosfery ze środków transportu, ze spalania biogazu i emisji odorów. Podsumowując treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa art. 82 i 85 ustawy. Zaskarżona decyzja wbrew twierdzeniom skargi zawiera obligatoryjne treści. Trzeba zwrócić uwagę, że dotyczą one wymagań, jakie winny zostać spełnione z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska, i powinny znaleźć uwzględnienie w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, na rzecz której postępowanie było prowadzone. W decyzji wskazano, że zarówno w fazie eksploatacji, jak i przy wydawaniu ewentualnego pozwolenia na budowę należy wprowadzić takie rozwiązania, które zagwarantują realizację warunków określonych w decyzji środowiskowej. Co należy przy tym mieć na uwadze decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie uprawnia do realizacji inwestycji. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko służy ocenie ewentualnych następstw dla środowiska związanych z realizacją konkretnego przedsięwzięcia, zidentyfikowaniu we wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które to rozwiązania powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego. W szczególności przed inwestorem stoi wymóg uzyskania pozwolenia na budowę, a wcześniej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (z uwagi na brak w gminie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), której warunkiem otrzymania jest spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (vide wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 października 2012 r.. II SA/Bd 696/12, niepubl.). Skoro tak to argumentacja skargi skupiająca się na próbach wykazania szkodliwości planowanego przedsięwzięcia nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Ponadto gdyby w rzeczywistości w przyszłości funkcjonowanie biogazowi wiązało się z przekroczeniem dopuszczalnych norm i standardów, wszystkim których interes prawny to narusza przysługuje inicjatywa w zwalczaniu przed właściwym organem takiego działania inwestora (vide pkt 11 decyzji organu pierwszej instancji). Dopóki jednak sytuacja taka nie istnieje, a przedstawione przez inwestora założenia nie naruszają obowiązujących norm, brak podstaw do podważania wydanego rozstrzygnięcia. Nie można bowiem zakładać, że określone zaskarżoną decyzją standardy i parametry nie zostaną dotrzymane. Ponadto jak już wskazano rozstrzygnięcia są zgodne z uzgodnieniem i opinią uzyskanymi w sprawie. Zachowano także wymogi związane z podaniem do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji i możliwości zapoznania się z jej treścią. W związku przedstawionymi okolicznościami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.