II SA/Lu 849/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprzwozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] działając w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nałożył na M. M. obowiązek usunięcia w terminie do 30 listopada 2008 r. krokwi wystającej poza lico muru oraz wyprowadzenia ściany szczytowej w granicy z działką nr ewid. 343/1 na wysokość min. 30 cm ponad połać dachu z zastosowaniem materiałów niepalnych (np. cegły ceramicznej pełnej) wprowadzonych do obrotu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa - celem doprowadzenia budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 344 w miejscowości O. do stanu zgodnego z przepisami prawa. Od powyższej decyzji odwołał się M. M. (reprezentowany przez córkę C. J.) podnosząc, iż budynek został zrealizowany w 1977 r. zgodnie z pozwoleniem na budowę i planem - na co istnieją dokumenty i świadkowie, zaś ówczesne Prawo budowlane nie wymagało pisemnej zgody sąsiada i wystarczająca była zgoda ustna w obecności świadków. Taka właśnie zgoda wcześniejszego właściciela - P. B. została udzielona. Dodatkowo wskazana została okoliczność przyszłego wytyczenia granic działki. Zdaniem autorki odwołania zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach powyższego rozstrzygnięcia przytoczono następujące ustalenia i wnioski: Z akt sprawy wynika, że na działce nr ewid. 344 w miejscowości O. znajduje się budynek mieszkalny konstrukcji murowanej z dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej, pokryty eternitem falistym, posiadający odprowadzenie wód opadowych (rynny i rury spustowe ze skierowaniem na własną działkę), ponadto krokiew wystaje 10 cm poza lico ściany szczytowej, zlokalizowanej w granicy z działką nr ewid. 343/1 - stanowiącą własność M. Z.. Według oświadczenia M. M. złożonego w trakcie oględzin, dokonanych 13 sierpnia 2007 r., budynek powstał na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę . Na potwierdzenie powyższego faktu, jak wynika z treści protokołu oględzin, okazany został projekt budowlany budynku mieszkalnego WB - 3406. Przedstawiony egzemplarz rzutu fundamentów został opatrzony pieczęcią Naczelnika Miasta i Gminy w Ostrowie Lubelskim wraz z adnotacją: "załącznik do decyzji Nr GT.IV.8485/77 wydanej z upoważnienia Naczelnika Miasta i Gminy – W. M. - Sekretarz Biura". Kserokopie powyższej dokumentacji zostały również przesłane przez C. J. - pełnomocnika strony przy piśmie z dnia 1 lipca 2008 r. Z części rysunkowej dokumentacji wynika, iż projektowana była dla budynku mieszkalnego ściana oddzielenia przeciwpożarowego - jako ściana szczytowa od strony granicy sąsiedniej działki (dowodzi tego chociażby rysunek dotyczący elewacji budynku) . Organ podniósł, że w myśl obowiązujących w dacie budowy ww. obiektu przepisów, tj. § 78 ust. 9 pkt 1 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. z dnia 19 lipca 1966 r., Nr 10, poz. 44) ściana przeciwpożarowa powinna wystawać ponad palne pokrycie dachu na wysokość nie mniejszą niż 0,60 m, a ponad niepalne pokrycie konstrukcji palnej dachu lub stropodachu ( tak jak w omawianej sprawie) - na wysokość nie mniejszą niż 0,30 m. Z aktualnie obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. ) tj. § 235 ust. 2 wynika, że ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej EI60, zaś w budynku z dachem rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,30 m lub zastosować pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej EI60, równolegle do połaci dachu, bezpośrednio pod pokryciem, które na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia ( ust. 3 ) . Przepis § 272 ust. 3 świadczy o konieczności istnienia ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony sąsiedniej działki w przypadku usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki. Opisany stan faktyczny powoduje, że z uwagi na niespełnienie przez ww. ścianę szczytową budynku mieszkalnego od strony granicy działki sąsiedniej wymogu ściany oddzielenia przeciwpożarowego powstała konieczność doprowadzenia stanu technicznego obiektu do zgodności z przepisami (zapewnienie wymogu bezpieczeństwa pożarowego). Stąd konieczne było nakazanie w określonym terminie usunięcia krokwi wystającej poza lico muru ściany szczytowej oraz wyprowadzenie ściany szczytowej w granicy z działką nr ewid. 343/1 na wysokość min. 30 cm ponad połać dachu z zastosowaniem materiałów niepalnych ( np. cegły ceramicznej pełnej ) wprowadzonych do obrotu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie organu odwoławczego podnoszone przez stronę w odwołaniu kwestie dotyczące zamiaru wytyczenia granic, czy też posiadanie zgody wyrażonej przez ówczesnego właściciela sąsiedniej nieruchomości nie mają znaczenia. Organy nadzoru budowlanego nie kwestionują bowiem faktu wydania pozwolenia na budowę omawianego budynku, zaś przedstawiona w toku postępowania dokumentacja wykazuje, iż w granicy działki projektowana była ściana oddzielenia przeciwpożarowego, wystająca ponad pokrycie dachu. M. M. wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pk t 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 8 i 77 kpa domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości. Zdaniem skarżącego wobec stwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż "organy nadzoru budowlanego nie kwestionują faktu wydania pozwolenia na budowę omawianego budynku", w sprawie będą miały zastosowanie przepisy obowiązujące w chwili wydania pozwolenia na budowę, a w szczególności art. 40 i 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Niepodważanie przez organy formalnych podstaw użytkowania obiektu nakazuje stwierdzić w oparciu o przepis art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. , iż jest on zdatny do użytku. Zdaniem skarżącego kwestionowanie przez organy administracyjne po upływie 31 lat spokojnego użytkowania budynku, że jakiś jego element. jest niezgodny z projektem nie ma oparcia w prawie i stoi wprost w kolizji z unormowaniem zawartym w art. 42 ust. 3 w/w ustawy. M. M. podkreślił, iż w świetle dawnego i obecnego prawa budowlanego projekt budowlany stanowił i stanowi jeden z wielu elementów będących podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Znaczenie normatywne ma natomiast wyłącznie decyzja i skoro została ona wydana i nie uchylona w sposób prawem przewidziany, to tym samym przepisy ustawy przyjmują, iż obiekt budowlany spełnia wszystkie kryteria, w tym przede wszystkim techniczne. Przyjmując tok myślenia organów budowlanych, to w istocie w swoich decyzjach jak i ostatniej decyzji z 5 listopada 2008 r. kwestionują one ostateczną i prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. M. M. wskazał, że z uwagi na upływ 31 lat decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku nie można wzruszyć nawet za pomocą nadzwyczajnych środków prawych. W sposobie procedowania organów w niniejszej sprawie można dopatrzyć się elementów obejścia tych uregulowań. Skarżący przywołał wyrok z dnia 26 kwietnia 2005 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. VII SA/Wa 579/04, w którym sformułowano tezę, iż "Przepis artykułu 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane nie daje podstaw do nakazania usunięcia stanu niezgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi, jeżeli stan ten został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę" (LEX 169368). Organy administracyjne naruszyły także – zdaniem skarżącego - zasady określone w art. 7, 8 i 77 Kpa nie odnosząc się do stwierdzenia pełnomocnika M. M. - jego córki C. J., która twierdzi, że budynek został postawiony w 1977 r. zgodnie z pozwoleniem na budowę i zgodnie z planem, co mają stwierdzić świadkowie – W. M. podpisany w dokumentacji budowlanej i A. L.- wykonawca budynku. Według M. M. organy administracji nie zastosowały się do zasad określonych w artykule 8 kpa. Trudno bowiem uznać, że pogłębia zaufanie obywatela do organów państwa próba wzruszenia po 31 latach decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentów zawartych w skardze organ stwierdził , iż nie jest możliwe zastosowanie w omawianym przypadku przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, tj. zgodnie z oczekiwaniem skarżącego przepisu art. 40 i 42. Według art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 156 poz. 1118 z 2006 r. ze zm.) w postępowaniu administracyjnym dotyczącym obiektów budowlanych, których budowa została zakończona, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę przed dniem 1 stycznia 1995 r., stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.) wraz z aktami wykonawczymi tej ustawy . Oznacza to, że środki przewidziane w art. 40 i art. 42 tej ustawy mogą być zastosowane wyłącznie w przypadku legalizacji obiektu budowlanego wzniesionego samowolnie przed 1 stycznia 1995 r. i po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W niniejszej sprawie nie zachodzi taki przypadek, gdyż budynek mieszkalny powstał na podstawie pozwolenia na budowę. Podniesiono, że w myśl art. 61 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. Odesłanie do art. 5 ust. 2 oznacza, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska, a także w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 - 7 (m.in. dotyczącymi wymagań podstawowych odnośnie bezpieczeństwa pożarowego - pkt 1 lit. b/, bezpieczeństwa użytkowania - pkt 1 li. c/ ) . Naruszenie zaś wskazanych zasad powoduje, iż organ nadzoru budowlanego uprawniony jest do zastosowania regulacji wynikających z rozdziału 6 ustawy Prawo budowlane. Ponadto wskazano, że nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego jest nie tylko wynikiem zużycia technicznego obiektu lub zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania, lecz także wynikiem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, o ile stan taki nie został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę W rozpoznawanym przypadku – jak wynika z dołączonej przez pełnomocnika skarżącego dokumentacji projektowej (część rysunkowa), stanowiącej załącznik do udzielonego pozwolenia na budowę (chociażby dwa rysunki elewacji podłużnej budynku, rysunek elewacji szczytowo-frontowej - karta 20 akt II instancji, przekrój budynku - karta 21 akt II instancji) - budynek mieszkalny na działce nr ewid. 344 w O. miał zaprojektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki sąsiedniej nr ewid. 343/1. Tak więc wydana decyzja udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr ewid. 344 w O. nie akceptowała niezgodności z przepisami techniczno-budowlanymi - wbrew przekonaniu skarżącego. Stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że w konkretnej sytuacji użytkowany już budynek, który faktycznie nie odpowiada wymaganiom technicznym określonym powszechnie obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego (np. z tej przyczyny, że ściana budynku przy granicy działki nie spełnia wymogów oddzielenia przeciwpożarowego) powoduje, że organ ten zobligowany jest do nakazania w drodze decyzji, wydanej na podstawie art. 66 ust. 1, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Taka też sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że chybiony jest podstawowy jej zarzut, iż ze względu na fakt wybudowania przedmiotowego budynku mieszkalnego w 1977 r. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, w sprawie winny być stosowane przepisy wówczas obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), w szczególności art. 40 i 42 tejże ustawy. Otóż art. 103 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) statuuje generalną zasadę bezpośredniego działania nowej ustawy z zastrzeżeniem jednego wyjątku wskazanego w ustępie drugim tego artykułu, który dopuszcza stosowanie dotychczasowych przepisów zamiast art. 48 do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 1 stycznia 1995 r. ) lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi ta wyjątkowa sytuacja, bowiem nie jest kwestionowana okoliczność, iż przedmiotowy budynek mieszkalny został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę, a zatem nie mógłby mieć względem niego zastosowania art. 48 Pr. bud., a w konsekwencji sprawa podlegała rozstrzygnięciu w oparciu o przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. Jak wynika z akt sprawy, nie zachowało się wprawdzie pozwolenie na budowę przedmiotowego obiektu, jednakże fakt jego wydania został potwierdzony przedstawionym przez stronę egzemplarzem projektu budowlanego typowego budynku mieszkalnego WB-3406 zaopatrzonego pieczęcią Naczelnika Miasta i Gminy w O. wraz z adnotacją: "załącznik do decyzji Nr GT.IV.8485/77 wydanej z upoważnienia Naczelnika Miasta i Gminy – W. M. – Sekretarz Biura". Organy obu instancji rozpatrujące sprawę szczegółowo przeanalizowały przedstawioną dokumentację i prawidłowo stwierdziły, że z jej części rysunkowej wynika, iż projektowana była dla budynku mieszkalnego ściana oddzielenia przeciwpożarowego – jako ściana szczytowa od strony granicy sąsiedniej działki. Wskazano także, iż w myśl obowiązujących w czasie budowy obiektu przepisów, tj. § 78 ust. 9 pkt 1 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. z 19.07.1966 r. Nr 10, poz. 44) ściana przeciwpożarowa powinna wystawać ponad niepalne pokrycie przy konstrukcji palnej dachu lub stropodachu (tak jak w niniejszej sprawie) na wysokość nie mniejszą niż 0,30 m. Także w świetle aktualnie obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki (a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie) powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Z kolei z treści § 235 ust. 2 powołanego rozporządzenia wynika, że ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,30 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej EI60, zaś w budynku z dachem rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,30 m lub zastosować pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej EI60, równolegle do połaci dachu, bezpośrednio pod pokryciem, które na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia (ust. 3). Przedmiotowy budynek mieszkalny nie posiada ściany oddzielenia przeciwpożarowego, która zarówno w świetle wskazanych wyżej przepisów jak też zachowanej dokumentacji projektowej – stanowiącej integralną część pozwolenia na budowę – powinna być wykonana. Z drugiej strony nie może stanowić elementu ściany oddzielania przeciwpożarowego wystająca poza lico muru krokiew, której nie przewidywał też projekt budowlany. Wbrew twierdzeniu skarżącego wybudowany obiekt w tym zakresie nie spełnia wymogów pozwolenia na budowę, o czym przekonuje dokumentacja projektowa. W sytuacji, gdy ta dokumentacja się zachowała, nie byłby przydatny dowód z zeznań świadków na okoliczność jej treści. Trzeba przy tym zauważyć, że wniosek dowodowy w tym zakresie nie był w trakcie postępowania administracyjnego formalnie złożony, a tylko w odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącego – C. J. stwierdzając, że przedmiotowy budynek został postawiony zgodnie z pozwoleniem na budowę i zgodnie z planem wskazała, iż istnieją na tę okoliczność dokumenty i świadkowie (W. M. i A. L.). Z treści odwołania zdaje się zresztą wynikać, iż świadkowie mieliby potwierdzić zwłaszcza fakt wyrażenia zgody na budowę w granicy przez ówczesnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, która to okoliczność nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Formułowany w związku z tym w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - art. art. 7, 8 i 77 kpa jest zatem niezasadny Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż w sprawie niniejszej zastosowanie ma przepis art. 66 Pr. bud., a nie art. 51. W sytuacji wieloletniego użytkowania obiektu budowlanego wzniesionego na podstawie pozwolenia na budowę postępowanie w zakresie oceny zgodności tego obiektu z powszechnie obowiązującymi przepisami technicznymi powinno być prowadzone w oparciu o przepisy dotyczące utrzymania obiektów budowlanych. Fakt trzydziestoletniego użytkowania budynku rodzi przy tym domniemanie, że inwestor dokonał zgłoszenia właściwemu organowi zakończenia budowy (aczkolwiek w aktach sprawy brak jest stosownego dokumentu), a przyjęcie takiego zgłoszenia powoduje, że postępowanie nie może być prowadzone w trybie przepisów o samowoli budowlanej, a więc także nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 50 i 51 Pr. bud. (por. wyrok Sądu Najwyższego z 3 października 2003 r. sygn. III RN 10/02 – OSNP 2004, nr 14, poz. 238). Stwierdzone przez organy nadzoru budowlanego odstępstwa od wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi oznaczają, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym, a ze względu na naruszenie przepisów przeciwpożarowych – może zagrażać życiu lub zdrowiu, ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. To zaś uzasadniało nakazanie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Pr. bud. przez organ nadzoru budowlanego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w określonym terminie. Przepis art. 66 ust. 1 Pr. bud. umożliwia organom nadzoru budowlanego wydawanie nakazów mających na celu zapewnić odpowiednie, tj. zgodne z przepisami utrzymanie, obiektów budowlanych. Konstrukcja tego przepisu wskazuje, że decyzje podejmowane przez właściwy organ na jego podstawie mają charakter tzw. decyzji związanych, co oznacza, że jeżeli wystąpi chociaż jedna z przesłanek określonych art. 66 ust. 1, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz także zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyrok NSA z 14 lipca 1998 r. , sygn. IV SA 1420/96 – niepubl. i wyrok WSA w Lublinie z 6 marca 2007 r. sygn. II SA/Lu 960/06 – niepubl.). Z przytoczonych wyżej względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego jak też przepisów postępowania administracyjnego, wobec czego skarga na nią jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).