II SA/Lu 854/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. . na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej; w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej G. Ł. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]., ustalającej skarżącej opłatę adiacencką w wysokości 788.190 zł. W ocenie skarżącej wniosek ten uzasadnia prawna wadliwość zaskarżonej decyzji, a także brak możliwości poniesienia przez skarżącą wskazanej opłaty bez poniesienia uszczerbku majątkowego. We wniosku podniesiono, że "wykonanie powyższej decyzji wymusi spieniężenie dóbr materialnych, które bynajmniej nie są zbytkowymi". Wyjaśniono, że na nieruchomości objętej opłatą "zamieszkiwały cztery rodziny, toteż za kwotę uzyskaną ze sprzedaży nieruchomości, zakupione zostały lokale mieszkalne dla tych rodzin". Podkreślono również, że wnioskodawczyni jest osobą urodzoną w roku 1930, toteż wykonanie skarżącego rozstrzygnięcia spowodować może całkowicie i obiektywnie nieodwracalne konsekwencje dla skarżącej". Wyjaśniono, że w sytuacji nie uwzględnienia powyższego wniosku i "związku z tym koniecznością uiszczenia pokaźnej kwoty skarżąca będzie zmuszona do sprzedaży nabytych tak dla siebie, jak i dla rodziny nieruchomości, bowiem nie jest w stanie wygospodarować kwoty wynikającej z decyzji z innych środków, a tym bardziej z bieżących źródeł utrzymania". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Należy podkreślić, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącej na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącej wniosek uzasadnił ogólnie i lakonicznie wzmianką o możliwości wyrządzenia jej i rodzinie szkody na skutek sprzedaży mieszkań dla czterech rodzin i wskazując na wiek skarżącej. Nadto nie przedstawił on żadnych okoliczności, które umożliwiałyby weryfikację powyższego twierdzenia, jak np. danych o jej stanie majątkowym, wysokości dochodów, czy ponoszonych niezbędnych wydatków. W tej sytuacji twierdzenie to uznać należy za nieuprawdopodobnione. Sam obowiązek zapłaty określonej należności budżetowej nie może być bowiem automatycznie utożsamiany ze szkodą. Trzeba zatem wskazać, że uzasadnienie wniosku nie odnosiło się do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do skarżącej wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne. Trudno również przyjąć, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wywołać trudne do odwrócenia skutki, skoro dochodzona od skarżącej należność ma charakter pieniężny i podlegać będzie zwrotowi w razie wydania przez Sąd korzystnego dla nich rozstrzygnięcia, co z kolei będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego. Ponadto podstawy dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić także zawarte w skardze zarzuty wobec jej legalności, albowiem mogą one być przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.