II SA/Lu 857/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. i T. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, - w zakresie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. i T. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z [...] r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę drogi. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego uzasadnienia. W orzecznictwie podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bez przywołania okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownego uzasadnienia popartego dowodami, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia wymienionych w tym unormowaniu warunków (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z 28 kwietnia 2005 r., II OZ184/05; z 13 grudnia 2004 r.; z dnia 27 stycznia 2005 r.; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005; z dnia 21 grudnia 2006 r.; orzeczenia.nsa.gov.pl). Same zarzuty odnoszące się do niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Jak wskazuje się w orzecznictwie, "stanowisko skarżącego, że skarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 [p.p.s.a.]." (postanowienie NSA z 9 września 2004 r., FZ 358/2004; podobnie NSA w postanowieniu z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05: "Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. (...) to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej"). Realizacja projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją może być w pewnych okolicznościach źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże to rolą skarżących jest przedstawienie argumentacji, w której wykażą takie okoliczności. Udzielając ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd musi wziąć pod uwagę zarówno interes skarżących, którzy przeciwstawiają się realizacji inwestycji, jak i interes inwestora, który może zostać naruszony bezpodstawnym wstrzymaniem realizacji przedsięwzięcia. Oceniając wniosek z tej perspektywy Sąd zwraca uwagę, że po pierwsze, skarżący nie przedstawili żadnych konkretnych argumentów wskazujących na spełnienie przesłanek z art. 61 § 1 p.p.s.a. Po drugie, planowana inwestycja polega na budowie drogi wewnętrznej na działce, na której od lat znajduje się droga gruntowa utwardzona kruszywem. Po trzecie, inwestorem jest podmiot publiczny, a zamierzona inwestycja ma służyć interesowi publicznemu, zapewniając dostęp do obiektu publicznego, jak również dostęp do drogi publicznej dla właścicieli działek położonych przy drodze wewnętrznej. W tej sytuacji, nie przesądzając absolutnie kwestii zgodności z prawem planowanej inwestycji, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.