II SA/Lu 865/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) Protokolant Referent Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi D. G. na rozstrzygnięcie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Lublinie z dnia 12 września 2024 r. znak: MOPR.S-RZ.4110.2.9.2023.17.2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie [...] (dalej jako: Dyrektor: MOPR lub organ) pismem z dnia 12 września 2024 r. odmówił D. G. (dalej jako: skarżący) wydania zaświadczenia o żądanej treści na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2024 r. poz. 177 ze zm., dalej jako: ustawa). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na wniosek skarżącego z dnia 7 sierpnia 2024 r., w którym zażądał wydania zaświadczenia kwalifikacyjnego do pełnienia funkcji rodziny zastępczej. Dyrektor MOPR wyjaśnił, że zgodnie z art. 45 ust 1 ustawy na wniosek kandydata do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej, rodziny zastępczej niezawodowej lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka, posiadającego świadectwo ukończenia szkolenia, o którym mowa w art, 44 ust. 1, organizator rodzinnej pieczy zastępczej, który pozytywnie wstępnie zakwalifikował kandydata do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej, rodziny zastępczej niezawodowej lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka, wydaje zaświadczenie kwalifikacyjne zawierające potwierdzenie ukończenia tego szkolenia oraz spełniania warunków, o których mowa w art. 42 ust. 1-3. Z powyższego przepisu wynika, iż zaświadczenie kwalifikacyjne organ wydaje osobie, która: 1) ukończyła szkolenie o którym mowa w art. 44 ust. 1, 2) spełnia warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 -3. Na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy kandydaci do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej, rodziny zastępczej niezawodowej lub do prowadzenia rodzinnego domu dziecka są obowiązani posiadać świadectwo ukończenia szkolenia organizowanego przez organizatora rodzinnej pieczy zastępczej lub prowadzonego przez ośrodek adopcyjny. Organ podkreślił, że pomimo skierowania skarżącego na szkolenie, o którym mowa w art. 44 ust. 1 ustawy - na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 11.05.2023 r. o ustanowieniu D. G. w trybie zarządzenia tymczasowego rodziną zastępczą dla K. G. oraz rozpoczęcia szkolenia na podstawie skierowania z dnia 29 listopada 2023 r. wg programu PRIDE: Rodzinna Piecza Zastępcza 2020, organizowanego w dniach 15.01.2024 r. - 05.08.2024 r. skarżący nie ukończył przedmiotowego szkolenia. Warunkiem ukończenia szkolenia wg programu PRIDE: Rodzinna Piecza Zastępcza 2020 jest odbycie praktyk w rodzinie zastępczej zawodowej, rodzinnym domu dziecka lub placówce opiekuńczo-wychowawczej (zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 06.11.2023 r. w sprawie szkoleń dla kandydatów do sprawowania pieczy zastępczej), których skarżący dotychczas nie odbył. Powodem dla którego skarżący nie został skierowany do odbycia praktyk, stały się okoliczności ujawnione przez organ (a nieznane w dacie kierowania na szkolenie) o wszczęciu postępowania prowadzonego w Prokuraturze Rejonowej [...] na podstawie zawiadomienia w sprawie doprowadzenia małoletniego do poddania się innym czynom o charakterze seksualnym przez nadużycie stosunku zależności. Z uwagi na powyższe okoliczności, o których organ powziął wiedzę już po rozpoczęciu przez skarżącego szkolenia, nie jest możliwe obecnie skierowanie D. G. na praktyki i ukończenie przedmiotowego szkolenia, a tym samym otrzymanie świadectwa ukończenia szkolenia i spełnienie pierwszej z przesłanek określonych w art. 45 ustawy, warunkujących wydanie przez organ zaświadczenia kwalifikacyjnego. Organ wskazał, że drugą przesłanką warunkującą możliwość wydania zaświadczenia kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 45 ww. ustawy jest potwierdzenie przez organ spełnienia przesłanek z art. 42 ust. 1 – 3 ustawy, a mianowicie: 1. Pełnienie funkcji rodziny zastępczej może być powierzone osobom, które: 1) dają rękojmię należytego sprawowania pieczy zastępczej; 2) nie są i nie były pozbawione władzy rodzicielskiej, oraz władza rodzicielska nie jest im ograniczona ani zawieszona; 3) wypełniają obowiązek alimentacyjny - w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do nich wynika z tytułu egzekucyjnego; 4) nie są ograniczone w zdolności do czynności prawnych; 5) są zdolne do sprawowania właściwej opieki nad dzieckiem, co zostało potwierdzone: a) zaświadczeniem lekarskim o stanie zdrowia wystawionym przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 października 2017 r. o podstawowej opiece zdrowotnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1050), oraz; b) opinią o posiadaniu predyspozycji i motywacji do pełnienia funkcji rodziny zastępczej lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka wystawioną przez psychologa, który posiaca co najmniej wykształcenie wyższe magisterskie na kierunku psychologia oraz 2-letnie doświadczenie w poradnictwie rodzinnym; 6) przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z tym że w przypadku cudzoziemców ich pobyt jest legalny; 7) zapewnią odpowiednie warunki bytowe i mieszkaniowe umożliwiające dziecku zaspokajanie jego indywidualnych potrzeb, w tym: a) rozwoju emocjonalnego, fizycznego i społecznego, b) właściwej edukacji i rozwoju zainteresowań, c) wypoczynku i organizacji czasu wolnego. 8) nie figurują w bazie danych Rejestru Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym z dostępem ograniczonym; 2. Pełnienie funkcji rodziny zastępczej niezawodowej lub zawodowej oraz prowadzenie rodzinnego domu dziecka może być powierzone osobom, które nie były skazane prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo. 3. W przypadku rodziny zastępczej niezawodowej co najmniej jedna osoba tworząca tę rodzinę musi posiadać stałe źródło dochodów." W ocenie organu skarżący spełnił warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt: 2, 3, 4 5a, 6, 8 ustawy, natomiast nie zostało dotychczas potwierdzone czy skarżący spełnia warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt: 1, 5b i 7 ustawy, oraz o których mowa w art. 42 ust. 1-3 ustawy. Co najistotniejsze, zdaniem organu, skarżący nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy, a mianowicie skarżący nie daje rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej. Za powyższą oceną odnośnie braku rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej, zdaniem Dyrektora MOPR, przemawiają następujące okoliczności: - skarżący nie sprawował faktycznej opieki nad dziećmi, co do których ubiega się o zostanie rodziną zastępczą (2 podopiecznych rodziny zastępczej, tj. H. R. od dnia 02.01.2024 r. oraz K. G. od dnia 19.12.2023 r. przebywają na stałe w Samodzielnym Publicznym Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w M.; K. G. od dnia 06.12.2023 r. przebywa w Szpitalu M. w G.); - żadna z opinii wywołanych w sprawie nie potwierdziła nawiązania więzi emocjonalnych z ww. dziećmi; - D. G. został oskarżony przez jedno z dzieci o doprowadzenie do poddania się "innej czynności o charakterze seksualnym" przez nadużycie stosunku zależności; - w powyższej sprawie toczy się postępowanie w Prokuraturze Rejonowej [...], sygn. akt: [...] - jak wynika z informacji przekazanych przez Komendę Powiatową Policji w Puławach, w dniu 09.03.2024 r. skarżący podejmował czynności zawodowe w Młodzieżowych Ośrodku Wychowawczym w Puławach w stanie po spożyciu alkoholu; - skarżący przekazywał nieprawdziwe informacje lub zatajał właściwe, wykazywał niechęć do współpracy z pracownikami MOPR w Lublinie, uniemożliwiał zweryfikowanie odpowiednich warunków lokalowych dla podopiecznych, zastraszał pracowników MOPR w Lublinie z powodu podejmowanych przez nich działań mających na celu rozeznanie rzeczywistej sytuacji rodziny. Zdaniem Dyrektora MOPR wszystkie powyższe okoliczności przemawiają za tym, że skarżący nie daje rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej. W skardze do sądu administracyjnego na odmowę wydania zaświadczenia kwalifikacyjnego z dnia 12 września 2024 r. D. G. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania mające istotne znaczenie na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez dokładnego zbadania stanu faktycznego i sprzecznie nie stanem ze stanem faktycznym i nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie strony do organów władzy publicznej; - naruszenie art. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w żadnym stadium postępowania, a tym samym uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem postanowienia. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie orzeczenia Dyrektora MOPR w Lublinie z dnia 12 września 2024 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że D. G. odbył szkolenie dla rodzin zastępczych niezawodowych organizowane przez MOPR w [...]. W ramach szkolenia odbył również odpowiednie praktyki w wymiarze 10 godzin w rodzinnym domu dziecka, pomimo faktu, że MOPR nie skierował go na odbycie owych praktyk. Zdaniem skarżącego działanie organ jest niezgodne z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor MOPR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego. Materialnoprawną podstawą niniejszej sprawy są przepisy ww. z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w szczególności art. 45 ust. 1. Odnosząc się na wstępie do zarzutów zawartych w skardze dotyczących naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu oraz wydanie rozstrzygnięcia pomimo nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego należy uznać, je za bezzasadne. Sąd podkreśla, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy ma charakter postępowania uproszczonego, gdyż zmierza do wydania zaświadczenia o określonej treści Problematykę procesową wydawania zaświadczeń przez organy administracji publicznej regulują przepisy działu VII k.p.a., zawarte w art. 217 – 220. W myśl powołanych przepisów postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia kończy się wydaniem zaświadczenia bądź postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a.). W takim przypadku, jak wynika z art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, przy czym przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić – w koniecznym zakresie – postępowanie wyjaśniające. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.). W postępowaniu zaświadczeniowym nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego na podstawie reguł obowiązujących dla zwykłych aktów administracyjnych – decyzji i postanowień – a organ skupia się na dokumentach będących w jego posiadaniu. W postępowaniu tym nie ma również miejsca na czynny udział strony w postępowaniu, gdyż poza złożeniem wniosku inicjującego postępowanie zaświadczeniowe jej udział w tego rodzaju sprawach jest ograniczony. Biorąc pod uwagę specyfikę postępowania zaświadczeniowego oraz regulację szczególną zawartą w art. 45 ust. 1 ustawy należy zauważyć, że pozytywne załatwienie wniosku o wydanie zaświadczenia musi być oparte na: świadectwie ukończenia szkolenia, o którym mowa w art. 44 ust. 1 ustawy oraz łącznym spełnieniu warunków, o których mowa w art. 42 ust. 1-3 ustawy. Skarżący składając wniosek w dniu 7 sierpni 2024 r. o wydanie zaświadczenia kwalifikacyjnego na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy nie posiadał świadectwa ukończenia szkolenia. Okoliczność ta jest w zasadzie bezsporna, gdyż sam skarżący wskazywał, że organ uniemożliwił mu ukończenie owego szkolenia i nie skierował na obowiązkowe w trakcie trwania tego szkolenia praktyki. Na rozprawie skarżący złożył kartę praktyk wystawioną przez Rodzinny Dom Dziecka mieszczący się w J. K. K. – opiekuna praktyk dr M. G., jednakże nie były to praktyki na które został on skierowany przez Dyrektora MOPR w [...] Skarżący we własnym zakresie uzyskał poświadczenie realizacji praktyk, jednakże okoliczność ta nie stanowiła o formalnym zakończeniu szkolenia na podstawie art. 44 ustawy. Należy podkreślić, że szkolenie, o którym mowa w powołanym powyżej przepisie jest organizowane w szczególności przez organizatora rodzinnej pieczy zastępczej, a więc w realiach przedmiotowej sprawy Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie [...]. Instytucja ta nie wydała skarżącemu świadectwa ukończenia stosownego szkolenia, a więc nie została spełniona ta przesłanka. Dodatkowo organ podniósł, że skarżący nie spełnia przesłanki określonej w art. 42 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy, gdyż nie daje rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej. Przepis art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy nie wyjaśnia, co należy rozumieć przez rękojmię należytego sprawowania pieczy zastępczej, gdyż ustawodawca posłużył się pojęciem niedookreślonym "rękojmia". W słowniku języka polskiego wskazuje się, że pojęcie to oznacza "poręczenie, zagwarantowanie czegoś, zapewnienie o czymś" (zob. https://sjp.pwn.pl). Przesłankę wskazaną w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy należy więc rozumieć jako zdolność do ponoszenia odpowiedzialności za dziecko i zabezpieczenia jego interesów. Podkreślić należy, że ustawa nie daje instrumentów pozwalających na sprawdzenie, czy osoby, które chcą utworzyć rodzinę zastępczą lub rodzinny dom dziecka, taką rękojmię dają. Należy zatem polegać na ogólnej ocenie kwalifikacji kandydatów do pełnienia funkcji rodzinnej pieczy zastępczej. Wymaga również zaakcentowania, że spełnienie przez kandydatów pozostałych wymogów przewidzianych przez art. 42 ust. 1 pkt 2-8 oraz ust. 2 i 3 ustawy nie oznacza automatycznie spełnienia warunku wskazanego w pkt 1 ust. 1 art. 42 ustawy. Warunek ten jest odrębnym wymogiem, a nie sumą pozostałych warunków kwalifikacyjnych wymienionych w art. 42 ust. 1 pkt 2-8 czy w ust. 2 i 3 (zob. K. Tryniszewska (w:) Ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Komentarz, LEX/el. 2015, art. 42 oraz S. Nitecki (w:) A. Wilk, S. Nitecki, Ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Komentarz, LEX/el. 2021, art. 42, wyrok WSA w Gliwicach z 24.07.2024 r., II SA/Gl 136/24, LEX nr 3754542, wyrok WSA w Olsztynie z 16.01.2024 r., II SA/Ol 1040/23, LEX nr 3670684.). Zaznaczyć należy, że rozstrzygnięcie o odmowie wydania zaświadczenia kwalifikacyjnego wydane z powodu niespełnienia omawianego wymogu musi wskazywać argumenty, które skłoniły organ do uznania, że kandydat nie daje gwarancji należytego wykonywania funkcji rodziny zastępczej lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka. Dyrektor MOPR w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia podał przyczyny, stanowiące podstawę oceny, iż skarżący nie daje rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej. Organ wyjaśnił, że wymóg rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej nie został spełniony, gdyż skarżący faktycznie nie sprawował opieki nad dziećmi, co do których ubiega się o zostanie rodziną zastępczą, gdyż dwóch podopiecznych – H. R. oraz K. G. przebywają na stale w Samodzielnym Publiczny Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w M., zaś K. G. w Szpitalu M. w G.. Dodatkowo organ powołał się na oskarżenie skierowane przez jedno z dzieci, co do których – w trybie zarządzenia tymczasowego – skarżący został ustanowiony rodziną zastępczą o doprowadzenie do poddania się tzw. innej czynności o charakterze seksualnym poprzez nadużycie stosunku zależności. Postępowanie wyjaśniające w tej sprawie prowadzone jest przez Prokuraturę Rejonową w L. (zaświadczenie z dnia 21 maja 2024 r., k. 74 – taczka rodziny, t. I). Organ wskazał także, że skarżący podejmował się wykonywania czynności zawodowych w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym [...] w stanie po spożyciu alkoholu. Z pisma Komendanta Powiatowego Policji w Puławach z dnia 21 marca 2024 r. wynika, że D. G. – dyrektor MOW przy ul. [...] w P. w dniu 9 marca 2024 r. znajdował się w pracy w stanie po użyciu alkoholu (k. 15 – teczka rodziny, t I). Organ powoła się ponadto na brak współdziałania skarżącego z organem w trakcie trwania postępowania polegającego na przekazywaniu nieprawdziwych informacji, zatajanie faktów, uniemożliwianie zweryfikowania odpowiednich warunków lokalowych dla podopiecznych. Ze stanowiskiem Dyrektora MOPR [...], co do faktu, że skarżący, nie daje rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej należy się w pełni zgodzić. Wszystkie okoliczności przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia znajdują bowiem potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wprawdzie nie można uznać, że wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie karne, ale fakt oskarżenia przez podopiecznego o doprowadzenie do poddania się innej czynności o charakterze seksualnym poprzez nadużycie stosunku zależności oraz okoliczność stawiania się w pracy w MOW w P. w stanie po spożyciu alkoholu już samo w sobie świadczy o braku przedmiotowej rękojmi po stronie skarżącego. Zaskarżone orzeczenie nie zamyka drogi do wydania odpowiedniego zaświadczenia przez D. G. w przyszłości, ale dopiero po pozytywnym, dla skarżącego, zakończeniu wszczętego postępowania karnego. Dodatkowo w aktach spraw (teczka rodziny, t I) znajduje się opinia psychologiczna dotycząca posiadania predyspozycji i motywacji do pełnienia funkcji rodziny zastępczej dotycząca A. i D. G. (k. 112-114), która również potwierdza brak spełnienia powołanej przesłanki. Opinia psychologiczna jest zgodna z oceną o wskazanych osobach wydaną przez MOPR w L. – Komisję ds. Kwalifikowania kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej – w dniu 11 czerwca 2024 r. na wezwanie Sąd Rejonowego w [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich (k. 118-122). Wprawdzie organ dostrzega przygotowanie merytoryczne i teoretyczne, a także formalne skarżącego do pełnienia funkcji rodziny zastępczej, jednakże wskazuje na brak codziennej i bezpośredniej opieki nad małoletnimi, którzy przebywają w placówkach terapeutycznych o charakterze zamkniętym oraz wątpliwości, w zakresie prowadzonego postępowania karnego. W opinii tej podkreślono również, że A. i D. G. nie posiadają realnego rozeznania w potrzebach emocjonalnych podopiecznych oraz bliskiej relacji oraz rozeznania potrzeb dzieci. Konkluzja przedstawionej opinii była jednoznacznie negatywna dla skarżącego. Zdaniem tut. Sądu w sprawie wszczętej na wniosek skarżącego w dniu 7 sierpnia 2024 r. zaistniały przesłanki do odmowy wydania zaświadczenia kwalifikacyjnego, na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy. Powołane przez organ okoliczności i wnioski świadczą niewątpliwie o tym, że skarżący nie daje rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej. Ponadto, jak wskazano powyżej, skarżący nie legitymuje się świadectwem ukończenia szkolenia, o którym mowa w art. 44 ust. 1 ustawy. Dlatego też należy uznać, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. W rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 45 ust. 1 ustawy, czy też art. 8 k.p.a. (zasada budzenia zaufania obywateli do organów państwa) lub art. 10 § 1 (zasada czynnego udział strony w postępowaniu). Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zawiera wyczerpującą argumentację zajętego przez organ stanowiska, w tym analizę stanu faktycznego oraz prawnego. Okoliczność, że wydana decyzja nie spełnia oczekiwań skarżącego nie oznacza, że rozstrzygnięcie narusza prawo. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.