II SA/Lu 868/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r., nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, zobowiązującą K. C. do zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na rzecz osób uprawnionych: A. C. i K. C. w okresie od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 sierpnia 2011 r., w łącznej wysokości 7.700 zł, wraz z ustawowymi odsetkami wynoszącymi na dzień wydania 3.179,52 zł na dzień wydania decyzji organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. C. wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji organów obu instancji, powołując jako podstawę prawną tego wniosku art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 2 pkt 1 cytowanego przepisu, w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie, organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Ponadto, stosownie do § 3 tego unormowania, również sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo, iż przedmiotowy wniosek K. C. w pierwszej kolejności został skierowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, o czym świadczy powołanie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. jako jego podstawy prawnej, z akt sprawy nie wynika, by został on przez ten organ załatwiony, zatem aktualnym stało się jego rozpoznanie przez Sąd na zasadzie § 3 tego unormowania. Weryfikując istnienie w niniejszej sprawie opisanych w tym ostatnim przepisie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji należy wyjaśnić, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Należy ponadto podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Należy zauważyć, że skarżący w istocie w żaden sposób nie uzasadnił złożonego w tym przedmiocie wniosku. Sąd zaś również samodzielnie nie dopatrzył się podstaw dla jego uwzględnienia. Sam bowiem obowiązek zapłaty określonej należności budżetowej, usankcjonowany zaskarżoną decyzją, nie może być automatycznie utożsamiany ze szkodą. Trudno również przyjąć, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wywołać trudne do odwrócenia skutki, skoro dochodzona od skarżącego należność ma charakter pieniężny i podlegać będzie zwrotowi w razie wydania przez Sąd korzystnego dla niego rozstrzygnięcia, co z kolei będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego. Podstawy dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów obu instancji nie mogą również stanowić zawarte w skardze zarzuty wobec ich legalności, albowiem argumenty te mogą być przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.