II SA/Lu 87/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie po rozpoznaniu odwołań J. K. i M. K. od decyzji Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] ustalającej na wniosek P. R. warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na zmianie sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne wraz z wykonaniem lukarn i okien połaciowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym na działce oznaczonej nr ewid. [...] przy ul. O. P. w L. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Podzielając rozstrzygnięcie organu I instancji, Kolegium stwierdziło w uzasadnieniu, że zamierzona inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w szczególności spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, w którym zapewniono udział stronom i uczestnikom postępowania, prawidłowo przeprowadzono analizę terenu, zaś projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy sporządziła osoba posiadająca stosowne uprawnienia, wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Kolegium wskazało, że w toku postępowania przed organem I instancji sprzeciw do tej inwestycji zgłosili właściciele sąsiedniej nieruchomości położonej przy ul. O. P. – E. i D. małżonkowie K., którzy wskazywali na zły stan techniczny budynku objętego wnioskiem, co może grozić katastrofą budowlaną oraz na możliwość zacienienia ich budynku, a także współwłaściciele budynku nr ... – M. K. i G. O. – K., którzy podnosili, że sami są zainteresowani adaptacją poddasza w tym budynku. Natomiast odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie wnieśli J. K. i M. K. J. K. zarzucał organowi I instancji, że przy wydawaniu decyzji nie uwzględnił zarzutu zacieniania działki przy ul. O. P. Natomiast M. K. zarzucił organowi I instancji, że przedmiotowa inwestycja zagraża bezpieczeństwu mienia oraz współużytkowników lokalu nr .. na II piętrze budynku nr ..., bowiem jej realizacja wiąże się z koniecznością wprowadzenia odpowiedniego sprzętu i materiałów budowlanych, co spowoduje nadmierne obciążenie oraz wibracje i może doprowadzić do zawalenia się słabego, będącego w złym stanie technicznym stropu. Zarzucił również, że wibracje i hałasy przy realizacji inwestycji będą stanowić dla mieszkańców budynku duże uciążliwości. Odnosząc się do tych zarzutów organ odwoławczy wyjaśnił, że nie mogą być one na etapie ustalania warunków zabudowy uwzględniane, podnoszone kwestie podlegają bowiem ocenie właściwego organu architektonicznego, wydającego pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja nie zagraża bezpieczeństwu osób i mienia, co potwierdzili biegli w opiniach sporządzonych w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Lublinie w sprawie ... z wniosku M. K. o zniesienie współwłasności. Organ wskazał, że inwestycja nie narusza również prawa własności osób trzecich, zaś uciążliwości powodowane przez hałas są normalne przy takich inwestycjach i mają charakter jedynie przejściowy. W tej sytuacji wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy było usprawiedliwione. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył M. K., zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania (art.7, 10 § 1, 77, 80, 107 § 3 kpa) oraz prawa materialnego – ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi polemizował ze stanowiskiem organu, jakoby planowana inwestycja nie stanowiła zagrożenia dla bezpieczeństwa osób i mienia, zwłaszcza że - jego zdaniem – organ nie poddał właściwej analizie opinii biegłych złożonych w toczącej się przed sądem powszechnym sprawie o zniesienie współwłasności a dotyczących m.in. stanu technicznego budynku. Skarżący zwrócił także uwagę, że informację o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym odebrał w dniu 23 listopada 2009r. już po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy (co nastąpiło ....) Uważa zatem, że nie miał zapewnionego należycie czynnego udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Podstawą jej wydania był przepis art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) zwanej dalej ustawą, który stwierdza, że zmiana zagospodarowania przestrzennego terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust.1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Inwestor P. R. wnosił o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania poddasza w budynku mieszkaniowym przy ul. O. P. w L. poprzez przeznaczenie go na cele mieszkalne. Uzyskanie takiej decyzji było niezbędnym warunkiem realizacji przedmiotowej inwestycji, bowiem dla terenu, w którym położona jest działka nr ewid. ... brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto inwestycja związana jest z koniecznością przeprowadzenia określonych robót budowlanych. W świetle obowiązujących przepisów ustawy, wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art.88ust.1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. (art. 61 ust. 1 ustawy). Należy przy tym podkreślić, że powołany przepis ma charakter bezwzględny, co oznacza, że jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ ma obowiązek wydać decyzję pozytywną (por. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. 3, CH Beck, Warszawa 2006, s. 490) Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie – bezspornym jest, że nieruchomość, na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, polegająca na zmianie sposobu użytkowania poddasza bez jego przebudowy polegającej na podniesieniu dachu, jak w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...], leży w terenie zabudowanym, pozwalającym na określenie funkcji i parametrów zabudowy, ma dostęp do drogi publicznej, jest uzbrojona. W świetle dokonanej analizy obszaru organ prawidłowo przyjął, że funkcja mieszkaniowa poddasza jest w tym terenie dopuszczalna. W konsekwencji organ zobowiązany był wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, co jest zgodne z zasadą dobrego sąsiedztwa, która nakazuje kontynuację istniejącej i przeważającej zabudowy w zakresie jej funkcji. Wbrew zarzutom skargi na obecnym etapie postępowania organy nie były uprawnione do poddawania analizie materiału dowodowego (w tym opinii biegłych), zebranego w sprawie o zniesienie współwłasności, odnoszącego się do stanu technicznego całego budynku i możliwości wykonywania konkretnych prac budowlanych. Podnoszone w skardze zarzuty nie mogły być przez organ na tym etapie postępowania uwzględnione. Ocena ewentualnego zagrożenia budynku w trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji należy do organu architektonicznego, udzielającego pozwolenia na budowę. To na tym etapie właściwy organ będzie badał czy projektowana inwestycja nie naruszy dopuszczalnych norm technicznych, w tym norm gwarantujących bezpieczeństwo ludzi i mienia. Również kwestia możliwości technicznych wykonania samodzielnych mieszkań w sposób zgodny z obowiązującymi normami będzie oceniana dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Natomiast w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie odnosi się do warunków technicznych inwestycji, a jedynie, zastępując plan miejscowy, określa w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. (por. WSA z dnia 3 października 2007r., II SA/Łd 571/07). Z tego względu organ ustalający warunki zabudowy w tym zakresie jedynie ogólnie odwołuje się do konieczności poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej, zabezpieczenia możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, zapewnienia dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, określenia w projekcie budowlanym warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie (pkt 8 decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia ...). Odnośnie zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 kpa, to istotnie skarżący dopiero w dniu 23 listopada 2009r. odebrał wysłaną do niego w dniu 10 listopada 2009r. informację o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, natomiast organ wydał zaskarżoną decyzję już w dniu .... Nastąpiło w tej sytuacji naruszenie wskazanego przepisu, jednakże nie w takim stopniu, by miało ono wpływ na ocenę zgodności z prawem wydanej decyzji. Skarżący w toku postępowania był informowany o wszelkich czynnościach procesowych, brał czynny udział w postępowaniu, składał liczne wnioski i pisma procesowe, w których przedstawiał swoje stanowisko w sprawie. Ponadto należy zauważyć, że organ zawiadamiał wszystkich o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, nie można zatem przyjąć, by naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Z powyższych względów Sąd stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)