II SA/Lu 870/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie bezzwrotnego zasiłku celowego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. W dniu 22 listopada 2010 r. K. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie bezzwrotnego zasiłku celowego. W piśmie z dnia 10 grudnia 2010 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę złożoną w niniejszej sprawie, gdyż nie znajduje podstaw do jej popierania. W związku z powyższym w odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, cofnięcie przez K. W. skargi w rozpoznawanej sprawie jest skuteczne, gdyż nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W związku z powyższym, postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu